O obrazie:
Obraz „Kurtyna 2” Jakuba Łącznego to dzieło sytuujące się gdzieś na styku malarstwa gestu i rygorystycznej analizy mediów cyfrowych. Analiza formalna płótna ujawnia fascynację artysty rytmem; pionowe, wibrujące pasma koloru tworzą optyczne drżenie, które zdaje się wykraczać poza ramy obrazu. To malarstwo, które „dzieje się” w czasie – oko widza nieustannie próbuje przebić się przez gęstą strukturę czerwieni, szukając prześwitu, podobnie jak użytkownik mediów cyfrowych szuka sensu w szumie informacyjnym.
Interpretując tę pracę przez pryzmat biogramu artysty – doktora sztuki i operatora filmowego – dostrzegamy głębokie zakorzenienie w estetyce światła. Łączny nie tyle maluje barwą, co operuje światłocieniem właściwym dla postprodukcji filmowej. „Kurtyna 2” to zapis niepokoju epoki „black cube” i „white cube” – zawieszenia między biernością obserwatora a chęcią sprawstwa.
Wartość artystyczna tego dzieła objawia się w doskonałym warsztacie, który służy ważkiej diagnozie społecznej. Na scenie sztuki współczesnej Jakub Łączny jawi się jako kontynuator tradycji łódzkiej awangardy, który jednak z odwagą wprowadza malarstwo w erę cyfrową. „Kurtyna 2” nie jest tylko estetycznym przedmiotem; to intelektualna zapora, która zmusza do pytania o to, co znajduje się po jej drugiej stronie, czyniąc z Łącznego jednego z najciekawszych analityków obrazu w dzisiejszej Polsce.
O temacie obrazu: kurtyna
Tematem obrazu jest kurtyna – jeden z najstarszych archetypów w historii kultury i teatru, oznaczający granicę między sferą sacrum a profanum, między prawdą a iluzją. Jakub Łączny dokonuje jednak reinterpretacji tego motywu w duchu post-konceptualnym. Artysta nie maluje materii tkaniny, lecz ideę bariery, która w dzisiejszym społeczeństwie informacyjnym staje się narzędziem izolacji i manipulacji.
W ujęciu historycznym kurtyna była zapowiedzią widowiska; u Łącznego staje się ona stanem permanentnym. Autor analizuje poczucie braku kontroli jednostki nad „reżyserami rzeczywistości” – od algorytmów po polityków. W sztuce współczesnej temat ten wpisuje się w nurt krytyki mediów, gdzie obraz nie jest już lustrem natury, lecz „wielo-obrazem” – cyfrową, wibrującą przesłoną, która częściej ukrywa, niż objawia prawdę o kondycji człowieka.
O technice: farba akrylowa
Historia farb akrylowych sięga lat 30. XX wieku, kiedy to w Niemczech opracowano pierwsze syntetyczne żywice, choć dla artystów stały się one dostępne dopiero dwie dekady później. Początkowo eksperymentowali z nimi meksykańscy muraliści i pionierzy abstrakcjonizmu ekspresyjnego, poszukujący trwałych materiałów do malarstwa ściennego.
Kluczową cechą tej techniki jest bardzo szybkie schnięcie, co pozwala na dynamiczną pracę, choć jednocześnie wymaga dużej wprawy oraz dobrego przemyślenia całej kompozycji. Ta cecha sprawia, że wbrew potocznym opiniom malowanie akrylami jest techniczne trudne. Z drugiej strony, akryle dają ogromną swobodę wyrazu artystycznego: można je nakładać zarówno w formie półtransparentnych laserunków, jak i mięsistych, grubych impastów. Co istotne, do ich rozcieńczania wystarczy zwykła woda, co eliminuje potrzebę używania toksycznych mediów.
Pod względem intensywności barw i trwałości, dzisiejsze akryle dorównują farbom olejnym, będąc przy tym bardziej odpornymi na pękanie czy zmianę barwy pod wpływem czasu. Podobnie jak w przypadku malarstwa olejnego, gotowe obraz akrylowy zabezpiecza się specjalnym lakierem, tzw. werniksem, czyli przezroczystą powłoką, która wyrównuje połysk oraz chroni warstwę malarską przed kurzem i szkodliwym działaniem światła.
O artyście:
Jakub Łączny – doktor sztuki, malarz i twórca intermedialny, związany z łódzkim środowiskiem artystycznym. Absolwent wydziału malarstwa Uniwersytetu Artystycznego im. M Abakanowicz w Poznaniu (dyplom u prof. Piotra C. Kowalskiego i prof. Dominika Lejmana w 2009 roku). Jego twórczość stanowi unikalny pomost między tradycyjnym malarstwem analogowym a nowoczesnym obrazem cyfrowym i technologią filmową.
W swojej pracy badawczej i artystycznej Łączny eksploruje zjawiska „świetlistości” i „migotliwości”, przekładając język postprodukcji filmowej, korekcji barwnej i optyki obiektywu na materię płótna. Jako operator filmowy i ekspert od technologii obrazu, traktuje malarstwo jako procesualny zapis światła, często operując motywem kurtyny – metaforycznej bariery między widzem a współczesną rzeczywistością.
Obecnie pełni funkcję Kierownika Pracowni Formy Malarskiej w łódzkiej ASP oraz wykłada technologię operatorską na uczelniach w Łodzi. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą (m.in. w Berlinie, Gdańsku, Poznaniu i Sanoku). Żyje i tworzy w Łodzi, nieustannie badając relację między nieruchomym obrazem a dynamiką cyfrowego przekazu. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
