O obrazie:
Wstęp: „Podwójne okno II (poranek)” (2023) jest kontynuacją tematyczną i formalną mini cyklu rozpoczętego przez obraz „Podwójne okno I (popołudnie)”. Płótno o wymiarach 100×150 cm, również wykonane techniką farby olejnej, przedstawia to samo wnętrze, ale uchwycone w radykalnie odmiennych warunkach świetlnych i kompozycyjnych. Obraz ten jest studium światła porannego w kontrze do ciepłej, popołudniowej scenerii.
Cykl „Podwójne okno” staje się malarskim dyptykiem czasu. Podczas gdy część „I” celebrowała spokój i refleksję końca dnia, część „II” jest uchwyceniem energii, świeżości i pośpiechu poranka. Artystka wykorzystuje lustrzane odbicie na tafli szkła (którego nie było w „I”) jako narzędzie de-konstrukcji wizualnej – odbity obraz okna z zewnątrz przecina geometrię wnętrza.
Styl: Styl pozostaje w nurcie realizmu światła, jednak artystka w mistrzowski sposób eksponuje chłodniejszą, bardziej krystaliczną naturę poranka.
Układ i Format Płótna: Pionowy, wydłużony format (100×150 cm) sprzyja ujęciu fragmentarycznemu, z bardzo bliskim planem, który tnie kompozycję na wyraziste pionowe pasma.
Nastrój obrazu jest ostry, klarowny i wybudzony. Światło nie jest już otulające, lecz przenikliwe i tnące. Błękitne i chłodne akcenty wprowadzają poczucie dystansu i czystości. Scena nadal jest opuszczona, ale sugeruje koncentrację i gotowość do działania – teczki i dokumenty na pierwszym planie wydają się czekać na rozpoczęcie pracy.
Podsumowanie: „Podwójne okno II (poranek)” to technicznie zaawansowane dzieło, które jest klu-czowym elementem w zrozumieniu całego cyklu. Jest to studium światła i perspektywy w ich naj-bardziej dynamicznym, porannym wydaniu. Obraz stanowi wyrafinowany kontrast dla swojej “po-południowej” siostry, ukazując, jak malarstwo figuratywne może przekroczyć prostą rejestrację rze-czywistości, stając się opowieścią o emocjach i upływie czasu.
O temacie: studium wnętrza, martwa natura
Obraz prezentuje temat studium wnętrza i martwej natury, ale pokazany z perspektywy malarstwa światła (luminizmu) jako głównego medium wyrazu.
Zainteresowanie wnętrzami jako nośnikami światła i nastroju ma korzenie w Baroku (np. Caravaggio i jego dramatyczne efekty światłocieni – chiaroscuro), ale prawdziwie rozkwitło w XVII-wiecznej Holandii (patrz słynne obrazy Vermeera), gdzie światło stawało się niemal geometrycznym elementem kompozycji, przenikającym cienie i modelującym przestrzeń. Impresjoniści (np. Monet, Degas) uczynili światło i jego zmienność głównym i jedynym tematem obrazu, rejestrując chwilowe efekty atmosferyczne.
W sztuce współczesnej studia światła i wnętrza (jak u Strzopy) są często wykorzystywane jako pretekst do wyrażenia stanów psychologicznych. Zmieniające się światło, w cyklu „Podwójne okno”, staje się symbolicznym zegarem emocji i rytmu życia – od porannej dynamiki po popołudniowy relaks. W tym obrazie, nieożywione przedmioty (martwa natura) – pusty fotel, teczki, stosy dokumentów – są kluczowe, ale ich funkcja jest minimalna.
Nie są one celem samym w sobie, lecz nośnikami cienia i światła. Służą do ujawnienia formy poprzez interakcję z chłodnym, porannym światłem, a nie do niesienia jawnej symboliki. Jest to postimpresjonistyczne i post-fotorealistyczne ujęcie martwej natury, w którym atmosfera dominuje nad narracją.
O technice: farba olejna na płótnie
Rozpowszechnienie się farby olejnej w Europie w XV wieku było prawdziwą rewolucją w historii malarstwa, uwalniającą artystów od ograniczeń technik takich jak tempera czy fresk. Płótno, jako podłoże, było lżejsze i łatwiejsze w transporcie niż drewniane deski, co otworzyło drogę do powstawania obrazów sztalugowych i ich swobodnego przemieszczania.
Farba olejna dzięki swojej transparentności i możliwości nakładania na płótno cienkimi warstwami (tworzenia tzw. laserunków), lub przeciwnie – budowania grubych warstw, pozwoliła na uzyskanie nieosiągalnych wcześniej efektów światłocieniowych, trójwymiarowości i realizmu.
Od subtelnych prac mistrzów renesansu, przez barokowe dramaty, impresjonistyczne wibracje światła, aż po abstrakcyjne ekspresje XX i XXI wieku – farba olejna na płótnie niezmiennie pozostaje w centrum artystycznego dialogu. Jej wszechstronność pozwala na eksplorację zarówno klasycznych kanonów piękna, jak i najbardziej awangardowych idei, dając artystom nieskończone możliwości twórczej ekspresji, od hiperrealistycznych detali po spontaniczne, fakturowe gesty.
O artystce
Oliwka Strzopa urodziła się w 2002 roku w Krakowie. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. Od 2022 roku studiuje na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni prof. Mirosława Sikorskiego. Obecnie jest na IV roku.
Główny motyw jej poszukiwań malarskich stanowią wnętrza i wielowarstwowa struktura ich przestrzeni, często dekonstruowanej, zwielokrotnianej i zakrzywianej przez odbicia w szybach. Według artystki stanowią one doskonałą metaforę odbieranej przez człowieka rzeczywistości i jej niezliczonych, nakładających się na siebie płaszczyzn.
Artystka brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Otrzymała m.in. nagrodę Zofia Weiss Gallery za wybitne osiągnięcia malarskie w roku akademickim 2024/25 oraz nagrodę Rektora Uniwersytetu Rzeszowskiego na II Triennale Malarstwa Studenckiego w 2024 roku. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
