O obrazie:
Obraz „Spójrz mi w słońce” Kariny Jaźwińskiej to dzieło o niezwykłej sile wyrazu, które wykracza poza definicję tradycyjnego pejzażu, stając się niemal mistycznym zaproszeniem do kontemplacji. Artystka w mistrzowski sposób manipuluje tu konwencjami, aby zmaksymalizować emocjonalne oddziaływanie pracy.
Ważną decyzją formalną jest wybór przez artystkę nietypowego, wertykalnego (pionowego) formatu obrazu. Podczas gdy klasyczny pejzaż jest niemal zawsze horyzontalny, aby oddać panoramę i szerokość widzenia, Jaźwińska celowo zwęża kadr. Obraz staje się „magicznym oknem”, które zamiast rozciągać się na boki, ciągnie wzrok widza w górę – od niskiej linii horyzontu, zaznaczonej ciepłą żółcienią łąki i ciemną zielenią lasu, ku bezkresowi błękitnego nieba. Ta kompozycja wymusza na odbiorcy ten sam gest, który wykonujemy w naturze, stając na skraju polany: podniesienie głowy i spojrzenie w niebo.
To właśnie niebo jest głównym bohaterem obrazu. Artystka oddała je z ogromną swobodą i ekspresją. Dynamiczne, kłębiaste chmury, namalowane energicznymi, fakturowymi pociągnięciami pędzla, zdają się pędzić po płótnie, tworząc dramatyczny kontrast dla spokojnej linii horyzontu. Malarska materia chmur niemal wibruje, oddając wrażenie wiatru i ciągłego ruchu. Światło, zgodnie z tytułem, jest tu wszechobecne, rozbielając krawędzie obłoków i zalewając złotem odległą łąkę.
Tytuł „Spójrz mi w słońce” jest bezpośrednim, niemal intymnym zwrotem do widza. To nie tylko opis sceny, ale przede wszystkim instrukcja obsługi dzieła. Artystka nie chce, byśmy jedynie patrzyli na obraz; ona chce, byśmy go doświadczyli. Dzieło to uruchamia synestezję – patrząc na nie, niemal czujemy ciepło słońca na twarzy i słyszymy śpiew skowronków nad letnią łąką.
Podsumowując, „Spójrz mi w słońce” to malarski poemat o afirmacji życia i pięknie ulotnej chwili. To dzieło, które za pomocą mistrzowskiego operowania światłem, kolorem i kompozycją, zamyka w ramach płótna uniwersalne doświadczenie radości i zachwytu nad światem.
O temacie obrazu: Pejzaż (Studium Nieba)
Malarstwo pejzażowe, choć początkowo w renesansie stanowiło jedynie tło dla scen religijnych czy mitologicznych, zyskało autonomię w XVII-wiecznej Holandii. Od tego czasu artyści nieustannie badali jego potencjał. Szczególnym podtypem pejzażu stało się studium nieba i chmur.
Choć chmury były obecne w malarstwie od zawsze, to dopiero angielscy romantycy uczynili z nich główny temat. John Constable w swoich słynnych „studiach chmur” z początku XIX wieku podchodził do nich niemal naukowo, badając ich formy i wpływ na światło. Jego rodak, J.M.W. Turner, poszedł dalej, przekształcając niebo w arenę dramatycznych, niemal abstrakcyjnych zmagań światła i koloru. Impresjoniści, jak Claude Monet, skupili się na uchwyceniu ulotnej chwili i wrażenia, jakie niebo wywiera na krajobrazie.
W Polsce tematykę tę mistrzowsko podejmowali realiści i twórcy Młodej Polski, jak Józef Chełmoński czy Jan Stanisławski, dla których niebo było kluczowym elementem budującym nastrój i dramaturgię sceny. W sztuce współczesnej pejzaż, a zwłaszcza studium nieba, często odchodzi od czystej obserwacji na rzecz subiektywnego zapisu emocji. Staje się, jak w obrazie Kariny Jaźwińskiej, przestrzenią medytacji, osobistym zapisem chwili i nastroju, a nie tylko topograficznym odwzorowaniem widoku.
O technice: Farba olejna na płótnie
Technika olejna, ceniona przez artystów od stuleci, swoją wyjątkowość zawdzięcza spoiwu – pigmenty są tu zawieszone w naturalnych, roślinnych olejach schnących, najczęściej lnianym, orzechowym lub makowym. Zapewnia to farbom niezrównaną głębię, świetlistość i intensywność barw, które nie zmieniają znacząco odcienia po wyschnięciu.
Do malowania w tej technice niezbędne jest odpowiednie przygotowanie podłoża. Płótno (lniane lub bawełniane) musi zostać zagruntowane. Najczęściej stosuje się tzw. gesso (zazwyczaj akrylowe), które izoluje włókna płótna od oleju i tworzy stabilną, przyczepną powierzchnię do malowania.
Podstawową zasadą malarstwa olejnego, zwłaszcza przy tworzeniu warstw, jest reguła „tłuste na chude”. Oznacza to, że każda kolejna warstwa farby powinna zawierać więcej oleju (być bardziej „tłusta” i elastyczna) niż poprzednia. Zapobiega to pękaniu obrazu, gdyż warstwy schnące wolniej (tłustsze) nie mogą znaleźć się pod tymi schnącymi szybciej (chudszymi). Technika ta pozwala na wielodniową pracę, subtelne mieszanie kolorów (technika wet-on-wet) oraz nakładanie cienkich, laserunkowych warstw, które pogłębiają kolorystykę.
Po całkowitym wyschnięciu dzieła (co może trwać nawet od 6 do 12 miesięcy) obraz należy zabezpieczyć werniksem. Werniks (roztwór żywicy) chroni jego powierzchnię przed kurzem, brudem i wilgocią, a także wyrównuje połysk powierzchni i nasyca kolory, wydobywając ich pełną głębię.
O artystce:
Karina Jaźwińska jest malarką, ilustratorką i rysowniczką o szerokim spektrum zainteresowań. Tematyką jej obrazów jest głównie pejzaż, florystyczne martwe natury oraz portret. Z zamiłowania prowadzi zajęcia dydaktyczne i jest edukatorką artystyczną. Urodziła się w Gdańsku, od lat mieszka i tworzy w Warszawie.
Absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Koszalinie im. Władysława Hasiora oraz Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (pracownia prof. A. Śramkiewicza). Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków OW oraz Stowarzyszenia Akwarelistów Polskich. Uczestniczka wielu wystaw krajowych i międzynarodowych. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych m. in. w Polsce, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Szwecji i we Włoszech.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
