O rzeźbie
Rzeźba nawiązuje do nurtu „Lowbrow Art” (undergroundowego ruchu artystycznego z lat 60-tych XX wieku) oraz estetyki komiksowej, gdzie groza miesza się z humorem. Jest to dekonstrukcja popkulturowego optymizmu, przypominająca o kruchości formy, nawet tej najbardziej beztroskiej.
Artysta mistrzowsko operuje formą „dmuchaną”, nadając twardej ceramice iluzoryczną miękkość i napięcie powierzchniowe charakterystyczne dla gumy wypełnionej powietrzem. Wyprostowane ramiona tygrysa i jego otwarty pysk nadają mu pozę niemal totemiczną, co w połączeniu z czarnym rysunkiem szkieletu tworzy aurę „nowoczesnego idola”. Graficzne linie żeber i kości dłoni są poprowadzone z jubilerską wręcz dokładnością, co w zestawieniu z gładkim, białym szkliwem tworzy efekt czystości i nowoczesnego designu.
„Zombie Tiger” to obiekt stworzony do roli „statement piece” w prestiżowym wnętrzu. Dzięki swojej wysokości (43 cm) i rozłożystej formie, dominuje w przestrzeni, przyciągając wzrok i prowokując do pytań o źródła inspiracji artysty. Czerwone serce, pulsujące na środku klatki piersiowej, nadaje rzeźbie paradoksalne ciepło i „życie”, czyniąc z niej postać, z którą widz nawiązuje relację emocjonalną. To dzieło dla kolekcjonera, który ceni sztukę odważną, ironiczną i wykonaną z najwyższym poszanowaniem dla tradycyjnego rzemiosła, ubranego we współczesny, pop-artowy kostium.
O temacie: Rzeźba Figuratywna – dekonstrukcja popkultury
Rzeźba figuratywna to jedna z głównych gałęzi sztuk plastycznych, której celem jest przedstawianie form rozpoznawalnych, wywodzących się ze świata rzeczywistego. W przeciwieństwie do abstrakcji, opiera się na kształtach ludzkich lub zwierzęcych, dążąc do ich syntezy, deformacji lub idealizacji, zależnie od zamysłu twórcy.
Przedstawianie zwierząt, zwane animalistyką, zajmuje w historii rzeźby miejsce szczególne – od starożytnych totemów, przez klasyczne pomniki konne, aż po współczesne obiekty dekoracyjne. W tym gatunku artysta nie tylko odwzorowuje anatomię, ale często nadaje zwierzęcym formom cechy symboliczne, czyniąc z nich metafory ludzkich zachowań, potęgi natury lub kodów kulturowych.
Wybór medium ceramicznego w rzeźbie figuratywnej narzuca określony sposób pracy z tematem. Wymaga od artysty umiejętności przekładu organicznych, miękkich form zwierzęcych na statyczną i kruchą materię gliny oraz szkliwa. Proces ten pozwala na uzyskanie unikalnych efektów wizualnych (połysk, faktura), które zmieniają odbiór tradycyjnego tematu animalistycznego, nadając mu nowoczesny, kolekcjonerski charakter.
O technice: Ceramika Szkliwiona i Proces Twórczy
Rzeźba ceramiczna powstaje w wyniku o długiego, czasami kilkudniowego i rygorystycznego procesu technologicznego, w którym glina przechodzi szereg transformacji fizykochemicznych. Proces rozpoczyna się od wykonania prototypu, z którego zdejmowana jest wieloczęściowa forma gipsowa. Następnie wlewa się do niej płynną masę lejną (masę ceramiczną o wysokiej zawartości kaolinu). Po odpowiednim czasie gips odciąga wodę, tworząc na ściankach formy twardniejącą skorupę. Po wyjęciu z formy, tzw. „czerep” jest retuszowany. To kluczowy etap, w którym artysta ręcznie usuwa szwy formierskie i wygładza powierzchnię.
Następnie rzeźba trafia do pieca ceramicznego na ok. 10–12 godzin, gdzie w temperaturze ok. 900–1000°C następuje odparowanie wody chemicznie związanej i utwardzenie materiału. Po pierwszym wypale na rzeźbę nakładane jest białe szkliwo, po czym rzeźba wypalana jest po raz drugi (tzw. wypał na ostro, ok. 1100–1250°C), co nadaje jej połysk i trwałość. Następnie artysta ręcznie nanosi czarne i czerwone detale farbami naszkliwnymi, co wymaga trzeciego wypału (dekoracyjnego), trwale stapiającego pigment ze szkliwem.
Ostatnim etapem jest nałożenie preparatów złota na zawór balonu. Wymaga to czwartego wypału w najniższej temperaturze (ok. 700–800°C), by uzyskać lustrzany blask metalu szlachetnego.
O artyście:
Mariusz Dydo to rzeźbiarz urodzony w 1979 roku w Tarnowie. Jest absolwentem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 2004 roku obronił dyplom w pracowni rzeźby Jerzego Nowakowskiego. Od 2007 roku prowadzi własne studio, a od 2020 roku także galerię autorską, skupiającą twórców rzeźby kameralnej. Twórczość artysty charakteryzuje się doskonałym warsztatem, intensywną kolorystyką oraz dekoracyjnymi wzorami. Choć jego prace często nawiązują do popkultury i posiadają lekką formę, nierzadko kryją w sobie manifest poglądów społecznych.
Pod marką „Marius Dydo” tworzy odlewane rzeźby ceramiczne, w tym popularne serie zwierzęce (m.in. żubry i dziki), do których wykończenia wykorzystuje srebro, platynę i 24-karatowe złoto. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych w Krakowie, Wieliczce i Żywcu oraz w kolekcjach prywatnych na całym świecie. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
