O obrazie:
W kompozycji „Samotne Drzewo” Emilia Uksik tworzy wyrazistą, neoromantyczną wizję pejzażu wewnętrznego. Płótno zostało ukształtowane przez wyraźny, horyzontalny podział: monumentalna, pochłaniająca światło płaszczyzna łąk zderza się tu z dynamicznym, skłębionym niebem, rozświetlonym pasmem żarzącego się zachodu słońca.
Osią kompozycji staje się samotna sylwetka drzewa, osadzona na rozstaju niknących w dali ścieżek. Zastosowanie nasyconego, krwistego cynobru w partii pnia i gałęzi nadaje mu wymiar animistyczny – przestaje być ono jedynie biernym elementem przyrody, a zaczyna pulsować własnym, biologicznym żarem, stając się symbolicznym węzłem łączącym milczącą ziemię z płonącym przestworem nieba. Ścieżka ginąca w oddali oraz majaczące na horyzoncie zarysy kolejnych drzew budują poczucie bezkresu, a zarazem intymnej samotności wędrowca, którego fizyczną nieobecność dopełnia samo spojrzenie widza.
Dzieło czerpie bezpośrednio z tradycji pejzażu symbolicznego i ekspresjonizmu, przywołując ducha młodopolskich kompozycji Ferdynanda Ruszczyca czy Jana Stanisławskiego. Jednocześnie nienaturalny, jarzący się kolor horyzontu przesuwa kompozycję z obszaru chłodnego realizmu ku sferze czystego napięcia egzystencjalnego. Panoramiczny format pracy otwiera kadr na doświadczenie przestrzeni nie jako dekoracji, lecz jako żywego żywiołu. Uksik nie rekonstruuje konkretnego punktu na mapie – bada raczej moment zawieszenia między przemijaniem dnia a trwaniem natury, tworząc obraz o rzadkiej sile skupienia i hipnotyzującym, kontemplacyjnym nastroju.
O temacie: Pejzaż neoromantyczny i samotne drzewo
Motyw samotnego drzewa na otwartej przestrzeni to jeden z najbardziej nośnych wątków w historii europejskiego malarstwa, ugruntowany w epoce romantyzmu przez Caspara Davida Friedricha. W tej formule natura zyskuje status lustra ludzkiej duszy, a pojedynczy element flory staje się uniwersalną metaforą ludzkiego losu – trwania w obliczu żywiołów, wyobcowania oraz duchowego zakorzenienia.
Współczesny neoromantyzm powraca do tej tradycji, filtrując ją przez doświadczenia modernizmu i ekspresjonizmu. Odrzucając sentymentalizm, malarze operują syntetyczną plamą barwną i podwyższoną temperaturą koloru, aby ukazać pierwotną siłę krajobrazu. Pejzaż staje się autonomicznym polem dialogu o relacji człowieka z kosmosem, w którym brak fizycznej postaci ludzkiej potęguje wrażenie metafizycznej ciszy i niepokoju.
O technice: Farba olejna na płótnie
Technika olejna stanowi jedną z najważniejszych, klasycznych i najbardziej uniwersalnych technik artystycznych w dziejach malarstwa europejskiego. Tradycyjny proces wytwarzania farb olejnych polega na starannym utarciu na jednolitą, gładką masę sproszkowanych pigmentów organicznych lub mineralnych z roślinnym olejem schnącym, najczęściej lnianym, makowym lub orzechowym, pełniącym funkcję spoiwa. Kluczowym elementem tego procesu jest zachowanie odpowiednich proporcji składników, co bezpośrednio wpływa na lepkość, gęstość oraz późniejszą stabilność strukturalną warstwy malarskiej.
Pod względem właściwości fizycznych i chemicznych farba olejna wyróżnia się długim procesem schnięcia, który w rzeczywistości nie jest odparowywaniem wody, lecz wolną reakcją polimeryzacji i utleniania spoiwa olejowego. W rezultacie na płótnie powstaje elastyczna sieć cząsteczek, wykazująca wysoką odporność na czynniki zewnętrzne. Długi czas schnięcia spoiwa zapewnia artystom niemal nieograniczoną swobodę modyfikacji kompozycji oraz uzyskiwanie precyzyjnych, delikatnych przejść tonalnych. Oleje posiadają współczynnik załamania światła zbliżony do wielu pigmentów, co pozwala na penetrację promieni świetlnych w głąb struktury malarskiej i ich wielokrotne odbicie. Efektem tego zjawiska jest niezrównana głębia tonu, nasycenie barw oraz charakterystyczny, wewnętrzny blask określany mianem świetlistości.
Współcześnie obrazy malowane tą techniką nadal są postrzegane przez wielu kuratorów, historyków sztuki i kolekcjonerów jako najbardziej klasyczne i najpełniej oddające ducha sztuki malarskiej.
O artystce
Emilia Uksik (ur. 2002 r. w Opolu) – malarka, autorka instalacji, obiektów przestrzennych i działań performatywnych. Studentka V roku malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w renomowanej pracowni prof. Krzysztofa Gliszczyńskiego. Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Głubczycach (klasa skrzypiec) oraz Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Jana Cybisa w Opolu. Stypendystka Marszałka Województwa Pomorskiego (2026) oraz wielokrotna stypendystka Rektora ASP w Gdańsku.
W swojej twórczości łączy warsztat wielkoformatowego malarstwa olejnego z głęboką wrażliwością ekologiczną i namysłem nad tożsamością człowieka we współczesnym świecie. Jej malarstwo wyróżnia się dojrzałą pracą ze światłem, wielowarstwowym laserunkiem oraz dynamicznym dialogiem między organiczną plamą barwną a linearnym detalem. Równolegle realizuje zaangażowane projekty site-specific i performansy we współpracy z organizacją Ghost Diving Poland (m.in. cykl obiektów „Sieci Widmo” na molo w Sopocie, performans „Wynurzenie” w Gdyni czy instalacja „Dom na Dnie” w gdańskim Grid ArtHub).
Uczestniczka programu sieciowania artystycznego ZACZYN (2026), rezydentka Grid ArtHub (2025) oraz uczestniczka licznych wystaw zbiorowych w kraju (m.in. Galeria Sztuki Wozownia w Toruniu, GSW w Opolu, Galeria Sztuka Wyboru w Gdańsku, Slot Art Festival). Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
