O obrazie:
W kompozycji „Portret konia” Elizabeth Voryvoda dokonuje reinterpretacji motywu animalistycznego, wpisując organiczną postać zwierzęcia w geometryczny, konstruktywistyczny układ wertykalnych podziałów. Centralnym motywem kadru jest ujęta z profilu, szlachetna głowa siwego konia o wyrazistym, skupionym oku. Kluczem do odczytania dramaturgii dzieła jest jednak prawa krawędź płótna, gdzie granica między tłem a postacią ulega zatarciu. Płomienny oranż przenika bezpośrednio w strukturę karku i piersi – zwierzę zdaje się dosłownie wyłaniać z barwnej materii podłoża, podejmując próbę wyswobodzenia się ze sztywnych ram geometrycznych pasów.
Ten proces przechodzenia od abstrakcyjnego żywiołu barwy do ukształtowanej, anatomicznej formy nadaje dziełu niezwykłą dynamikę. Podczas gdy grzbiet i pierś konia wciąż noszą ślady pomarańczowych przetarć i żaru, jego głowa zyskuje pełną autonomię, rzeźbiarski chłód popielatych błękitów oraz spokój wyrazu. Umieszczony po lewej stronie solarny dysk wprowadza nastrój symboliczny i kosmiczny ład. Voryvoda z wyczuciem operuje kontrastem faktur – od gładkiego modelunku pyska po strukturalne impasty szpachli – tworząc wielowymiarowy esej o pierwotnej sile życia, która przekracza rygor czystej geometrii.
O temacie obrazu: Malarstwo animalistyczne i motyw konia w sztuce europejskiej
Animalistyka, czyli przedstawianie zwierząt w sztuce, to jeden z najstarszych motywów twórczości człowieka, sięgający malarstwa naskalnego w Lascaux i Altamirze. W dziejach sztuki europejskiej szczególną pozycję zyskał wizerunek konia – symbolizujący potęgę, wolność, wierność oraz wysoki status społeczny. Od renesansowych studiów Leonarda da Vinci, przez dynamiczne płótna Théodore’a Géricaulta i George’a Stubbsa, aż po polską tradycję malarstwa batalistycznego i rodzajowego (reprezentowaną m.in. przez Józefa Chełmońskiego i Juliusza Kossaka), koń był traktowany jako wyzwanie warsztatowe, wymagające doskonałej znajomości anatomii i dynamiki ruchu.
W sztuce współczesnej animalistyka odchodzi od czystej ilustracyjności czy funkcji użytkowej. Zwierzę staje się metaforą nieskażonej natury, intuicji oraz emocjonalnego dialogu między człowiekiem a światem ożywionym. Współcześni twórcy chętnie zestawiają klasyczny rysunek fauny z nowoczesnymi, abstrakcyjnymi i geometrycznymi środkami wyrazu. Portret zwierzęcia zyskuje dzięki temu nowy status autonomicznego studium psychologicznego, w którym spojrzenie i spokój formy prowokują do wyciszenia oraz refleksji nad współistnieniem z naturą.
O technice: Farba olejna na płótnie
Malarstwo olejne to sztuka tworzenia obrazów przy pomocy farb będących mieszaniną różnych pigmentów (barwników) ze schnącymi olejami roślinnymi: lnianym, orzechowym lub makowym. Właściwości farb olejnych pozwalają na stosowanie różnych sposobów nakładania farby na płótno, na przykład bardzo cienkimi warstwami (tzw. laserunki), lekko rozprowadzając farbę pędzlem na poprzedniej, już wyschniętej warstwie. W ten sposób, przez nadbudowanie złożonych, rozświetlonych warstw przejrzystego koloru uzyskuje się bardzo subtelne fakturalne i kolorystyczne efekty.
Można też kłaść farbę techniką impasto, czyli grubymi warstwami, zachowującymi wyraźne ślady pędzla czy szpachli. Nakładając impast na całej powierzchni płótna uzyskuje się wypukłą, rzeźbioną powierzchnię mocno akcentującą efekty świetlne.
Obrazy wykonane olejem na płótnie są niezwykle trwałe, oraz wyróżniają się swoimi wartościami kolorystycznymi, które zachowują przez długie lata. Nasycone świetlistymi barwami, przyciągają uwagę i tworzą niepowtarzalne efekty wizualne. Gotowe obrazy olejne zazwyczaj pokrywa się werniksem w celu podbicia kolorów, oraz nadania całości połysku i ochrony powierzchni płótna przed kurzem, zarysowaniami czy wpływem światła.
Pomimo pojawienia się w XX w. nowych, syntetycznych farb akrylowych, obrazy olejne do tej pory są uważane przez niektórych krytyków i kolekcjonerów za kwintesencję sztuki malarskiej w najbardziej klasycznym jej wydaniu.
O artystce:
Elizabeth Voryvoda, ukraińska artystka młodego pokolenia (ur. 2000, Dniepr), absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (rocznik 2025) na specjalizacji malarstwo ścienne. Jej droga artystyczna rozpoczęła się w dzieciństwie u boku ojca, malarza ikon, pośród fresków i prac sakralnych. Po ukończeniu z wyróżnieniem Kolegium Sztuki w Dnieprze i rozpoczęciu studiów w Kijowie, jej akademickie podejście do sztuki uległo radykalnej transformacji.
Wybuch wojny w Ukrainie i wymuszona emigracja do Polski stały się katalizatorem do poszukiwania nowego, brutalnie szczerego języka artystycznego. W nagrodzonej pracy dyplomowej na warszawskiej ASP, artystka przedstawiła awangardowy cykl ośmiu portretów badających kluczowe ludzkie emocje (ból, strach, nadzieja) oraz dopełniającą go mozaikę ceramiczną, która stała się dla niej metaforą siły i integracji mimo wewnętrznych pęknięć. W swojej twórczości świadomie nawiązuje do dziedzictwa awangardy (m.in. Malewicza, Kandinsky’ego, Picassa, Kantora), wierząc, że “prawdziwe malarstwo rodzi się z prawdy – z przeżytego doświadczenia. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
