Edward Dwurnik jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sztuki współczesnej. Urodził się 19 kwietnia 1943 roku w Radzyminie koło Warszawy, zmarł 28 października 2018 w swoim domu na warszawskiej Sadybie.
Studiował malarstwo i grafikę w pracowni na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej. Przez trzy lata uczył się również rzeźby. Dyplom obronił w 1970 roku w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa.
W 1965 roku, jeszcze podczas studiów, na wystawie w Kielcach zetknął się po raz pierwszy z twórczością Nikifora Krynickiego, wybitnego polskiego malarza prymitywisty. Obaj malarze spotkali się później osobiście w Warszawie prawdopodobnie w 1966 lub 1967 roku, podczas pobytu Nikifora Krynickiego na warszawskiej uczelni.
Twórczość Nikifora Krynickiego wywarła bardzo duży wpływ na styl artystyczny, w jakim Dwurnik malował swoją wizję miasta i architektury. Zawsze powtarzał, że Krynicki był jego najważniejszym mistrzem, od którego przejął i po swojemu dalej interpretował i rozwijał wykorzystywanie w kompozycji koloru. Podobnie jak u Krynickiego, również forma i kreska Dwurnika jest pospieszna, a jego miejskie pejzaże są przejaskrawione, prawie do granicy widzenia dziecka.
Dorobek Edwarda Dwurnika jest imponujący: zostawił po sobie ponad 8 tysięcy prac na płótnie i ponad 20 tysięcy prac na papierze. Tworzył w cyklach; najstarszy z nich „Podróże autostopem” powstawał w latach 1966-2018. Obrazy z tego cyklu przedstawiają widoki miast z lotu ptaka i zachwycają swoją kolorystyką i precyzją detalu. Pozostałe znane cykle artysty to m.in. „Droga (Dziesięć Stacji Świeckiego Ukrzyżowania)”, „Sportowcy”, „Robotnicy”, „Warszawa”, „Droga na wschód” czy ”Od grudnia do czerwca”. Co ciekawe i relatywnie rzadkie wśród artystów, Dwurnik skrupulatnie opisywał i katalogował swoje prace, nadając im kolejne numery porządkowe.
W latach osiemdziesiątych XX wieku malarstwo Dwurnika staje się ekspresyjne, aestetyczne i politycznie zaangażowane. W latach 2000 artysta malował obrazy abstrakcyjne, wykorzystywał też w swojej twórczości metodę „action painting”, inaczej malarstwo gestu. Przez całe swoje artystyczne życie Dwurnik malował również portrety.
Artysta był wielokrotnie nagradzany, m. in. w 1983 r. otrzymał Nagrodę Kulturalną „Solidarności”, w 1985 r. Nouvelle Biennale de Paris (1985), nagrodę Olimpiady Sztuki w Seulu 1988 i czy Nagrodę Fundacji Sztuki Współczesnej w 1992 r.
Prace artysty były eksponowane na bardzo wielu krajowych wystawach zbiorowych i indywidualnych. m.in. „documenta 7” w Kassel (1982), „Nouvelle Biennale de Paris” w Grande Halle de la Vilette w Paryżu (1985), „Der Riss im Raum” w Martin-Gropius-Bau w Berlinie (1994-1995), „Uważaj wychodząc z własnych snów. Możesz się znaleźć w cudzych” w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, „Obok. Polska – Niemcy. 1000 lat historii w sztuce” w Martin-Gropius-Bau w Berlinie (2011) oraz „Future Present” w Schaulager w Bazylei (2015).
Jego ostatnia wystawa „75×75 Dwurnik” miała miejsce w kwietniu 2018 r. w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, niecałe 6 miesięcy przed śmiercią.
Urna z prochami artysty spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach, w najbliższym sąsiedztwie kwatery kompozytora i trębacza jazzowego Tomasza Stańki, którego muzykę zawsze sobie bardzo cenił.
Jeżeli jesteś zainteresowany twórczością tego artysty i szukasz jego innych prac, skontaktuj się z nami telefonicznie: +48 696 893 611, lub napisz na adres: sklep@galeriawielesztuki.eu
