O obrazie:
W obrazie „Kiedykolwiek, nawet jutro” Aniela Kucińska wykorzystuje gatunek portretu do zapisu granicznego doświadczenia – lęku przed procesem starzenia, który nieubłaganie powoduje biologiczną degradacją bliskiej osoby. Portret ojca nie jest tu jedynie wizerunkiem, lecz malarską obietnicą i próbą zatrzymania komunikacji w obliczu postępującej ciszy. Artystka, wprowadzając do kompozycji autorski tekst i dekonstruując twarz poprzez mrowie kolorowych punktów, redefiniuje rolę portretu: z pasywnej dokumentacji staje się on aktywnym narzędziem walki o pamięć i obecność, co doskonale wpisuje się w nurt współczesnej, zaangażowanej figuracji.
Ta „malarska dekompozycja” postaci, wykonana z setek drgających, pointylistycznych plamek koloru, przypomina cyfrowy szum lub proces zanikania obrazu w starym odbiorniku, co genialnie koresponduje z tematem utraty sprawności zmysłów. Napisy na płótnie nie są tu dodatkiem, lecz integralną częścią przekazu – to oznaka troski, żalu, ale i jednocześnie deklaracja opieki. Słowa: „zrobię wszystko, żebyś zawsze mnie usłyszał” nadają pracy charakter niemal sakralny, zmieniając płótno w swoisty dar wotywny, który ma moc zaklinania rzeczywistości.
O temacie obrazu: Portret jako dialog i archiwum emocji
Portret jest jednym z najstarszych i najbardziej fundamentalnych gatunków w historii sztuki, którego pierwotnym celem było utrwalenie wizerunku konkretnej osoby oraz przekazanie informacji o jej statusie społecznym i charakterze. W epoce renesansu portret stał się narzędziem humanizmu, skupiającym się na psychologicznej głębi modela, by w baroku osiągnąć szczyty ekspresji i gry światłocieniem.
Wiek XIX, wraz z wynalezieniem fotografii, przyniósł kryzys portretu mimetycznego (naśladowczego), co zmusiło malarzy do poszukiwania nowych środków wyrazu. Impresjoniści i postimpresjoniści zaczęli portretować nie tyle osobę, co światło i emocje, a wiek XX, poprzez kubizm i ekspresjonizm, całkowicie zdekonstruował ludzką twarz, czyniąc z niej pretekst do formalnych eksperymentów.
Dzisiaj portret przeżywa swój renesans, pełniąc rolę intymnego archiwum i narzędzia do badania tożsamości w świecie zdominowanym przez cyfrową, powierzchowną autoprezentację. Gatunek ten jest niezwykle popularny wśród młodych twórców, ponieważ pozwala na bezpośredni dialog z tradycją przy jednoczesnym wykorzystaniu nowoczesnych środków, takich jak tekst, dekonstrukcja formy czy łączenie malarstwa z narracją filmową. Współczesny portret nie musi już dążyć wyłącznie do fizycznego podobieństwa; staje się on zapisem relacji, lęku przed przemijaniem i próbą ocalenia obecności drugiego człowieka.
O technice: Farba akrylowa na płótnie
Malarstwo akrylowe to technika wykorzystująca farby będące zawiesiną substancji barwiących w spoiwie z syntetycznej żywicy akrylowej (polimeru), rozcieńczalnej wodą. Historia tego medium sięga pierwszej połowy XX wieku, kiedy to w latach 30. opracowano w Niemczech pierwsze syntetyczne żywice akrylowe. Co ciekawe, ich początkowe zastosowanie ograniczało się do przemysłu i budownictwa, a do powszechnego użytku artystycznego weszły one dopiero na początku latach 50-tych XX ub. wieku, oferując twórcom nowoczesną alternatywę dla malarstwa olejnego.
Jedną z kluczowych cech farb akrylowych jest ich krótki czas schnięcia, co wymusza na artyście szybkie tempo pracy i dużą dyscyplinę warsztatową. Po odparowaniu wody cząsteczki żywicy łączą się w procesie koalescencji, tworząc powłokę całkowicie wodoodporną i nierozpuszczalną. Oznacza to, że błędy malarskie są niezwykle trudne do skorygowania; po wyschnięciu warstwy nie ma możliwości jej zmycia czy roztarcia na mokro, a ewentualne poprawki wymagają nałożenia kolejnej, w pełni kryjącej warstwy farby. W przypadku malowania na gruncie kredowo-klejowym (mieszanina kredy i kleju zwierzęcego), właściwości akrylu zostają wzmocnione przez wysoką chłonność podłoża, która natychmiastowo unieruchamia pigment.
Ostatnim, etapem procesu powstawania obrazu jest werniksowanie, czyli nałożenie na gotowy obraz warstwy specjalnego, transparentnego lakieru. Ma on za zadanie zabezpieczyć obraz przed kurzem, promieniowaniem UV i uszkodzeniami mechanicznymi, oraz ujednolicić stopień połysku i pogłębić nasycenie barw.
O artystce:
Aniela Kucińska to gdyńska artystka wizualna, absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Krzysztofa Gliszczyńskiego, 2025). Laureatka prestiżowego Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. Wojciecha Fangora oraz dwukrotna stypendystka Prezydenta Gdyni. W swojej twórczości łączy malarstwo z rzeźbą i wideo, poszukując wizualnego języka dla zjawisk ulotnych, fragmentaryczności pamięci oraz relacji między obecnością a przemijaniem.
Jej malarstwo charakteryzuje się autorską techniką nawarstwiania plamy na chłonnym gruncie kredowo-klejowym, co nadaje pracom szczególną wrażeniowość i głębię. Kucińska często wzbogaca kompozycje o autorskie teksty i hasła, które stanowią filozoficzny komentarz do badanych przez nią zagadnień egzystencjalnych. Prace artystki prezentowane były na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w Galerii EL w Elblągu, warszawskiej Defabryce oraz Parlamencie Europejskim w Brukseli.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
