O obrazie:
Obraz „Zamki z piasku – zanim się urodziłam” to próba malarskiej rekonstrukcji czasu, w którym artystka jeszcze nie istniała, a który poznaje poprzez emocjonalną lekturę zdjęć z rodzinnych albumów. Aniela Kucińska z precyzją wizualizuje „gorący piasek” i „szum wody” z wypadu na plażę rodziców ze starszą siostrą, wchodząc w cudze wspomnienia z taką intensywnością, że stają się one jej własnymi przeżyciami. To malarstwo o wielkiej sile empatycznej, w którym artystka ze swobodą przekracza granicę między własnym doświadczeniem a obrazami, zapamiętanymi przez bliskich.
Sylwetka ojca, wyłaniająca się zza fakturowych, piaskowych wież, staje się tu symbolem trwałości i zarazem nieuchronnego przemijania. Kucińska z czułością zauważa kontrast między dbałością, z jaką budujemy nasze „zamki” – relacje, chwile, wspólny czas – a świadomością, że niedługo je przecież zostawimy, a one „zupełnie się rozpadną”. Artystka sugeruje, że na obrazie namalowała „dwa razy to samo”: portret ojca i piaskową budowlę jako ekwiwalenty tego, co w naszym życiu najcenniejsze i najbardziej kruche.
W obcowaniu z tym płótnem autorski komentarz Kucińskiej jest niezbędnym kluczem: przypomina nam, że sztuka jest „próbą zatrzymania czasu tak, aby nie miał już możności upływania i zabierania ze sobą tego i tych, których kochamy”. Każda plama barwna i każda gruba strużka piaskowej farby jest tu aktem miłości i oporu przeciwko zapomnieniu.
O temacie obrazu: Ewolucja portretu i jego współczesna rola
Portret jest jednym z najstarszych i najbardziej fundamentalnych gatunków w historii sztuki, którego pierwotnym celem było utrwalenie wizerunku konkretnej osoby oraz przekazanie informacji o jej statusie i charakterze. W epoce renesansu portret stał się narzędziem humanizmu, skupiającym się na psychologicznej głębi modela, by w baroku osiągnąć szczyty ekspresji i gry światłocieniem. Wiek XIX, wraz z wynalezieniem fotografii, przyniósł kryzys portretu mimetycznego (naśladowczego), co zmusiło malarzy do poszukiwania nowych środków wyrazu. Impresjoniści portretowali światło, a wiek XX, poprzez kubizm i ekspresjonizm, całkowicie zdekonstruował ludzką twarz, czyniąc z niej pretekst do formalnych eksperymentów.
Dzisiaj portret przeżywa swój renesans, pełniąc rolę intymnego archiwum i narzędzia do badania tożsamości w świecie zdominowanym przez cyfrową autoprezentację. Gatunek ten jest niezwykle popularny wśród młodych twórców, ponieważ pozwala na bezpośredni dialog z tradycją przy jednoczesnym wykorzystaniu nowoczesnych środków, takich jak dekonstrukcja formy czy łączenie malarstwa z narracją osobistą. Współczesny portret nie musi już dążyć do fizycznego podobieństwa; staje się on zapisem relacji, pamięci zapośredniczonej i lęku przed przemijaniem. Dla artystów portret bliskiej osoby jest formą uporządkowania własnych emocji i próbą „wynajdywania przestrzeni” dla tego, co mija.
O technice: Farba akrylowa na płótnie
Malarstwo akrylowe to technika wykorzystująca farby będące zawiesiną substancji barwiących w spoiwie z syntetycznej żywicy akrylowej (polimeru), rozcieńczalnej wodą. Historia tego medium sięga pierwszej połowy XX wieku, kiedy to w latach 30. opracowano w Niemczech pierwsze syntetyczne żywice akrylowe. Ich początkowe zastosowanie ograniczało się do przemysłu i budownictwa, a do powszechnego użytku artystycznego weszły one dopiero na początku lat 50. XX wieku, oferując twórcom nowoczesną alternatywę dla malarstwa olejnego.
Jedną z kluczowych cech farb akrylowych jest ich krótki czas schnięcia, co wymusza na artyście szybkie tempo pracy i dużą dyscyplinę warsztatową. Po odparowaniu wody cząsteczki żywicy łączą się w procesie koalescencji, tworząc powłokę całkowicie wodoodporną i nierozpuszczalną. Oznacza to, że błędy malarskie są niezwykle trudne do skorygowania; po wyschnięciu warstwy nie ma możliwości jej zmycia czy roztarcia na mokro, a ewentualne poprawki wymagają nałożenia kolejnej, w pełni kryjącej warstwy farby. W przypadku malowania na gruncie kredowo-klejowym (mieszanina kredy i kleju zwierzęcego), właściwości akrylu zostają wzmocnione przez wysoką chłonność podłoża, która natychmiastowo unieruchamia pigment.
Ostatnim etapem procesu powstawania obrazu jest werniksowanie, czyli nałożenie na gotowy obraz warstwy specjalnego, transparentnego lakieru. Ma on za zadanie zabezpieczyć obraz przed kurzem, promieniowaniem UV i uszkodzeniami mechanicznymi, oraz ujednolicić stopień połysku i pogłębić nasycenie barw.
O artystce:
Aniela Kucińska to gdyńska artystka wizualna, absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Krzysztofa Gliszczyńskiego, 2025). Laureatka prestiżowego Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. Wojciecha Fangora oraz dwukrotna stypendystka Prezydenta Gdyni. W swojej twórczości łączy malarstwo z rzeźbą i wideo, poszukując wizualnego języka dla zjawisk ulotnych, fragmentaryczności pamięci oraz relacji między obecnością a przemijaniem.
Jej malarstwo charakteryzuje się autorską techniką nawarstwiania plamy na chłonnym gruncie kredowo-klejowym, co nadaje pracom szczególną wrażeniowość i głębię. Kucińska często wzbogaca kompozycje o autorskie teksty i hasła, które stanowią filozoficzny komentarz do badanych przez nią zagadnień egzystencjalnych. Prace artystki prezentowane były na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w Galerii EL w Elblągu, warszawskiej Defabryce oraz Parlamencie Europejskim w Brukseli.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
