O obrazie:
Wstęp: Obraz olejny Bartosza Kościołka „Znowu Robią” to kolejne przenikliwe spojrzenie artysty na obecność i status pracowników fizycznych w miejskiej przestrzeni, utrzymane w charakterystycznym dla niego stylu współczesnego realizmu. Kościołek z subtelnością obserwatora i wrażliwością społeczną ukazuje scenę rodzajową, w której dominującymi postaciami są dwaj robotnicy i przejeżdżający obok, przyglądający się ich pracy rowerzysta.
Kompozycja obrazu jest złożona i dynamiczna, oparta na kontrastach planów i kierunków. Pierwszy plan zdominowany jest przez fragment słupa sygnalizacji świetlnej z jaskrawożółtym przyciskiem, który stanowi silny akcent kolorystyczny i wprowadza widza w przestrzeń obrazu. Widoczny na charakterystycznym wyświetlaczu napis „CZEKAJ” w zestawieniu z tytułem obrazu nabiera podwójnego znaczenia.
W kolejnym planie widzimy chodnik z dwoma robotnikami w pomarańczowych kombinezonach, którzy zdają się być w przerwie od pracy. Obserwuje ich powoli przejeżdżający obok przypadkowy rowerzysta. Jego spojrzenie zdaje się wiele mówić – oto kolejny dzień niekończących się prac drogowych w tym mieście. Taki układ buduje wielowarstwowy komentarz do przestrzeni miejskiej, w której różne grupy użytkowników współistnieją, chociaż niekoniecznie we wzajemnym zrozumieniu dla swoich ról.
Paleta barwna obrazu charakteryzuje się zderzeniem stonowanych i intensywnych kolorów. Dominują chłodne odcienie szarości i błękitu w przedstawieniu budynków, chodnika i nieba, tworząc typową miejską scenerię. Na tym tle silnie kontrastują jaskrawy pomarańcz kombinezonów robotników oraz intensywna czerwień ścieżki rowerowej i żółć przycisku sygnalizacji. To świadome użycie kontrastu kolorystycznego ma na celu wyodrębnienie postaci robotników i ważnych elementów miejskiej infrastruktury, zgodnie z intencją artysty zwrócenia na nich uwagi. Ciemne tony czerni i grafitu w detalach ubioru rowerzysty i elementach otoczenia podkreślają formy i dodają głębi.
Tytuł „Znowu Robią” w kontekście tej sceny nabiera nowego znaczenia. Nie widzimy bezpośrednio wykonywanej pracy, lecz moment przerwy, oczekiwania. Robotnicy, w swoich jaskrawych strojach, są chwilowo zatrzymani w miejskim przepływie, podobnie jak rowerzysta. Ta chwila zawieszenia pozwala widzowi przyjrzeć się im z innej perspektywy, nie jako anonimowym wykonawcom pracy, lecz jako jednostkom współdzielącym miejską przestrzeń z innymi.
Podsumowanie: „Znowu Robią (II)” Bartosza Kościołka to jego kolejne dojrzałe dzieło, które z formalną precyzją i społeczną wrażliwością analizuje relacje między pracownikami fizycznymi a przestrzenią miejską i jej innymi użytkownikami. Poprzez kontrastową paletę barwną, dynamiczną kompozycję i uchwycenie ulotnej chwili oczekiwania, artysta zwraca uwagę na obecność i status tych często pomijanych postaci. Nie jest to jedynie realistyczne przedstawienie sceny, lecz subtelna refleksja nad rolą i widocznością ludzi pracujących w naszym codziennym otoczeniu.
O temacie: scena rodzajowa w pejzażu miejskim
Scena rodzajowa w pejzażu miejskim to gatunek malarstwa, który pozwala na uchwycenie pulsu życia miasta, jego dynamiki i różnorodności. Poprzez połączenie obserwacji ludzkich zachowań z charakterystyką przestrzeni miejskiej, malarze tworzą bogate i wielowymiarowe obrazy, które opowiadają historie o codzienności i relacji człowieka z jego otoczeniem.
Jest to złożony temat malarski, który łączy w sobie dwa odrębne, lecz często przenikające się motywy: ukazanie codziennego życia ludzi (scena rodzajowa) oraz przedstawienie charakterystycznego środowiska miejskiego (pejzaż miejski). Obrazuje, jak ludzie korzystają z miejskiej infrastruktury, jak się w niej poruszają i jak ona na nich wpływa. Może to być zarówno dynamiczny ruch uliczny, jak i spokojne sceny w parkach czy na placach.
O technice: olej na płótnie
Malarstwo olejne to sztuka malowania obrazów pigmentami (substancjami pełniącymi rolę czynnika barwiącego) rozpuszczonymi i wymieszanymi z pewnymi rodzajami olejów, najczęściej lnianym, orzechowym lub makowym. W ten sposób otrzymana farba charakteryzuje się dosyć długim czasem schnięcia pod wpływem powietrza. Podłożem obrazu olejnego mogą być różne materiały, takie jak tradycyjne płótno, sklejka, drewno lub nawet blacha miedziana.
Technika olejna oferuje szerokie możliwości wyrazu artystycznego. Malarze mają do dyspozycji gęstość i bogactwo koloru oraz możliwość uzyskania subtelnych połączeń barw i oddania najdrobniejszych szczegółów przedstawianej sceny. Farby olejne można nakładać zarówno subtelnymi, cienkimi i przezroczystymi warstwami (tzw. technika laserunkowa) lub grubo, budując wyraźną fakturę i rzeźbę powierzchni obrazu. Można je mieszać bezpośrednio na powierzchni obrazu (tak, jak to robił Jan van Eyck), co umożliwia łagodne przechodzenie pomiędzy kolorami bez pozostawiania śladów pędzla. Również rodzaj stosowanych narzędzi jest szeroki, artysta może pracować z farbą olejną różnymi pędzlami, szpachelkami i łopatkami.
Gotowe obrazy olejne zazwyczaj pokrywa się werniksem w celu podbicia kolorów, nadać całości połysku i ochronić powierzchnię płótna przed kurzem, zarysowaniami czy wpływem światła.
O artyście:
Bartosz Kościołek (ur. 2001), student V roku malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Współorganizator i uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych, m.in. „Brudna robota”, “Proszę To Usunąć”, “Gdzie Ten Miód”, lub “Zator Tacha Wleki”. Od 2024 roku współtworzy nieformalną grupę artystyczną pod nazwą Kolektyw pod Ciśnieniem w Poznaniu. Jego prace to niezwykle spójny i dojrzały cykl malarski, który można określić mianem “malarstwa reporterskiego” lub “empatii codzienności”. Kościołek koncentruje się na portretowaniu zwykłych osób, które zazwyczaj stanowią anonimowe tło miejskiego życia. Bohaterowie jego obrazów wykonują fizyczną pracę, lub też są zajęci prozaicznymi, codziennymi czynnościami: robieniem zakupów, grą w karty, czasami też wypoczywają.
Artysta posługuje się głównie techniką olejną na płótnie, wykorzystując jej lepkość do tworzenia bogatych faktur i głębokich efektów tonalnych. W jego palecie można dostrzec dwa podejścia: (i) barwy ziemi i surowość: Dominacja szarości, beżów i przygaszonych tonów, które oddają nocną scenerię lub industrialny charakter miasta, oraz (ii) silne kontrasty: użycie intensywnych barw, takich jak nasycony pomarańcz (kamizelki odblaskowe), który staje się centralnym punktem przyciągającym wzrok i wydobywającym postać z tła. Więcej informacji o artyście oraz jego pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
