O obrazie:
W obrazie „Melodia zimowego jeziora” (80 × 78 cm, 2026) Eleanora Bubashkina powraca do jednego ze swoich ulubionych motywów – wyciszonego brzegu jeziora ujętego z bliskiej perspektywy. Zamiast rozległej panoramy artystka wybiera bliski kadr wypełniony gęstą zasłoną suchych, jesienno-zimowych trzcin i traw, które pochylają się łagodnie zgodnie z kierunkiem wiatru. Ten powtarzalny, miękki ruch smukłych łodyg oraz pióropuszy wprowadza do kompozycji wyraźny rytm wizualny, bezpośrednio uzasadniający muzyczną metaforę zawartą w tytule.
Konstrukcja obrazu opiera się na wyraźnym kontraście walorowym i świetlnym między planami. Dolną strefę wypełniają jasne, ciepłe odcienie słomkowego beżu i rozbielonej ochry, zza których wyłania się chłodny, srebrzysty pas zamarzniętej lub spokojnej tafli wody biegnącej ukośnie w prawą stronę. Środkową i górną partię zamyka głęboka, ciemna ściana lasu i zarośli – malowana szerokimi, miękkimi pociągnięciami pędzla w tonacji ciemnych brązów, przygaszonych zieleni oraz zgaszonych fioletów. Na tym ciemnym tle rozświetlone słońcem, gęsto kładzione kremowo-żółte wiechy trzcin nabierają wyrazistości i przestrzennej głębi.
Obraz łączy bezpośrednią obserwację natury z lirycznym, nastrojowym spojrzeniem na porę przejściową między późną jesienią a zimą. Artystka nie skupia się na drobiazgowym rysunku pojedynczych roślin, lecz buduje wrażenie szelestu, chłodu powietrza i niskiego, ostrego światła, które wydobywa fakturę suchych traw. Zrównoważony format oraz harmonijne zestawienie ciepłych złocisto-beżowych tonów z głębokim, stonowanym tłem sprawiają, że praca naturalnie odnajdzie się w salonie, sypialni lub gabinecie – szczególnie we wnętrzach urządzonych z wykorzystaniem naturalnego drewna, lnu i spokojnych barw ziemi.
Opis tematu: Pejzaż pór przejściowych w malarstwie
Przedstawienia przyrody w okresie późnej jesieni i zimy zajmują osobne miejsce w tradycji malarstwa krajobrazowego. W przeciwieństwie do pejzaży letnich, zdominowanych przez soczystą zieleń i pełne nasycenie barw, krajobraz uśpionej natury opiera się na subtelnej grze walorów, zgaszonych odcieniach ziemi oraz wyraźnej strukturze roślin pozbawionych liści. Już w XIX wieku – między innymi w twórczości realistów i malarzy związanych z europejskimi koloniami artystycznymi – ten pozbawiony dekoracyjności wycinek przyrody stał się cenionym tematem studiów nad światłem i nastrojem.
We współczesnym malarstwie pejzażowym motyw nadbrzeżnych trzcin i wysuszonych traw pozwala twórcom łączyć wierność obserwacji z rytmiczną organizacją płaszczyzny obrazu. Gęsta sieć pionowych i ukośnych linii tworzy naturalny, niemal graficzny porządek, który skupia uwagę na ulotnych zjawiskach świetlnych oraz ciszy towarzyszącej chłodniejszym porom roku.
Opis techniki: Farba olejna na płótnie
W hierarchii technik malarskich olej na płótnie niezmiennie zajmuje czołowe miejsce i cieszy się największym uznaniem wśród wielu kolekcjonerów oraz miłośników sztuki. Wynika to zarówno z wielowiekowej tradycji, jak i z wyjątkowej trwałości fizycznej i właściwości frab olejnych. Prawidłowo wykonany obraz olejny, namalowany na dobrze przeklejonym i zagruntowanym płótnie naciągniętym na drewniane krosno z klinami, zachowuje elastyczność i intensywność barw przez stulecia, co potwierdzają chociażby zbiory dawnych mistrzów.
Sama farba, otrzymywana w procesie ucierania mineralnych lub organicznych pigmentów ze schnącym olejem roślinnym, daje twórcy pełną kontrolę nad materią obrazu. Umożliwia zarówno pracę techniką alla prima (z włoskiego „za pierwszym razem” – malowanie mokrym w mokrym podczas jednej sesji), jak i wieloetapowe budowanie kompozycji, w której laserunki (cienkie, półprzezroczyste warstwy farby modyfikujące barwę położoną niżej) spotykają się z gęstym impastem (wypukłym, fakturowym śladem grubo nałożonej farby). Zastosowany na koniec werniks tworzy barierę ochronną przed zanieczyszczeniami powietrza i wilgocią, a jednocześnie pozwala bezpiecznie oczyścić powierzchnię płótna podczas ewentualnych zabiegów konserwatorskich w przyszłości.
O artystce:
Eleaonora Bubashkina pochodzi z Mińska na Białorusi. Jest kontynuatorką rodzinnych tradycji: urodziła się w rodzinie znanego białoruskiego artysty Władimira Urodnicza. W Mińsku ukończyła Państwowe Liceum Plastyczne, następnie studiowała na mińskiej Akademii Sztuk Pięknych na wydziale malarstwa, który ukończyła w 1992 roku. Od lutego 2023 roku mieszka w Polsce.
Posługuje się pseudonimem artystycznym Elis i tak też sygnuje swoje prace. Liryczne, intymne, doskonale szczere malarstwo Eleonory Bubashkiny przedstawia wysoki poziom rzemiosła artystycznego i profesjonalizmu, jasne postrzeganie natury i eleganckie, wręcz muzyczne mistrzostwo w posługiwaniu się kolorem. W jej obrazach widać jasny, natchniony, dziecięcy pogląd na świat. Prace artystki otwierają nam drogę do harmonii z samym sobą i otaczającą nas rzeczywistością i pomagają poczuć urok i smak naturalności. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.