O obrazie: Portret końca lata
W obrazie Sierpień, oset Eleanora Bubashkina rezygnuje z klasycznego, panoramicznego ujęcia pejzażu na rzecz intymnego, niemal portretowego studium natury. Zamiast rozległego horyzontu sierpniowej łąki, artystka proponuje nam bliskie spotkanie z jej niepozornym, a zarazem pięknym mieszkańcem – ostem.
Kadr, ciasno wypełniony przez kłujące łodygi i intensywnie błękitne kwiatostany, zmusza do zmiany perspektywy i dostrzeżenia architektonicznego piękna w roślinie, która często jest pomijana. To malarska medytacja nad siłą i delikatnością, które współistnieją w dzikiej przyrodzie.
Bubashkina mistrzowsko buduje nastrój późnego lata. Tło obrazu jest celowo niedopowiedziane – to abstrakcyjna, złocista płaszczyzna, która może być zarówno rozgrzanym piaskiem, jak i wysuszonym ścierniskiem po żniwach. Ta syntetyczna przestrzeń, pozbawiona detali, staje się czystym polem do gry barwy i światła, które symbolizuje esencję sierpnia – jego gorący, suchy oddech i złocistą poświatę chylącego się ku jesieni słońca.
Na tym tle, intensywny, niemal elektryczny błękit ostów wibruje z niezwykłą siłą. Obraz Bubashkiny jest zatem czymś więcej niż tylko studium botanicznym; to pełen wrażliwości zapis melancholijnego piękna końca lata i pochwała odnajdywania niezwykłości w tym, co proste i powszechne.
Opis tematu: Pejzaż
Pejzaż, definiowany jako przedstawienie krajobrazu naturalnego lub przekształconego przez człowieka, jest jednym z fundamentalnych tematów w historii sztuki. Jego ewolucja odzwierciedla zmieniające się relacje między człowiekiem a naturą oraz ewolucję samego języka malarskiego.
W sztuce wczesnej, od starożytności po późne średniowiecze, krajobraz pełnił funkcję podrzędną, stanowiąc jedynie tło i scenerię dla wydarzeń o charakterze religijnym, mitologicznym czy historycznym. Dopiero w okresie renesansu, wraz ze wzrostem zainteresowania światem doczesnym i rozwojem studiów nad perspektywą, zaczął zyskiwać na autonomii.
Prawdziwa emancypacja gatunku nastąpiła w XVII wieku w malarstwie holenderskim, gdzie realistyczne widoki pól, rzek i miast stały się wyrazem dumy z własnej ziemi i wnikliwej obserwacji otoczenia. W epoce romantyzmu pejzaż przestał być tylko obiektywnym zapisem, a stał się głęboko subiektywnym medium, lustrem duszy artysty i polem do wyrażania potężnych emocji poprzez ukazywanie natury jako siły wzniosłej, tajemniczej i niekiedy groźnej.
Przełomem okazała się praktyka impresjonistów, którzy pracując w plenerze, skupili się na uchwyceniu zmiennych, ulotnych efektów światła i atmosfery, co na zawsze zmieniło myślenie o kolorze i formie. Od tego momentu pejzaż stał się dla artystów nieograniczonym polem do eksperymentów, prowadzących od postimpresjonistycznych, subiektywnych wizji, aż po całkowitą abstrakcję, a nawet surrealizm w sztuce XX i XXI wieku.
Opis techniki: farba akrylowa na płótnie
Farby akrylowe, to medium malarskie będące jednym z najważniejszych wynalazków technologicznych w sztuce XX wieku. Stanowią one alternatywę dla tradycyjnych technik olejnych czy wodnych, oferując artyście unikalny zestaw właściwości. Składają się z pigmentów zawieszonych w spoiwie na bazie wodnej emulsji polimerów akrylowych.
Ta chemiczna budowa determinuje ich kluczowe cechy. Przede wszystkim, farby akrylowe schną bardzo szybko w procesie odparowywania wody, co odróżnia je od wolno schnących w procesie utleniania farb olejnych. Szybkość ta jest zarówno zaletą, jak i wyzwaniem – pozwala na dynamiczną pracę i szybkie nakładanie kolejnych, w pełni kryjących warstw bez ryzyka ich zmieszania, ale jednocześnie utrudnia uzyskanie płynnych, subtelnych przejść tonalnych, charakterystycznych dla techniki olejnej.
Po wyschnięciu akryl tworzy trwałą, elastyczną i wodoodporną powłokę, która jest niezwykle odporna na działanie czasu i nie ulega żółknięciu. Wszechstronność tego medium polega również na możliwości modyfikowania jego konsystencji – można używać go w formie gęstej pasty, uzyskując wyrazistą fakturę impasto, lub rozcieńczać wodą do konsystencji przypominającej akwarelę.
Ze względu na te właściwości, a także na charakterystyczne, często matowe lub satynowe wykończenie, technika akrylowa zyskała ogromną popularność wśród artystów posługujących się estetyką pop-artu, malarstwem graficznym, a także we wszelkich formach, gdzie liczy się szybkość, trwałość i intensywność czystego koloru.
O artystce:
Eleaonora Bubashkina pochodzi z Mińska na Białorusi. Jest kontynuatorką rodzinnych tradycji: urodziła się w rodzinie znanego białoruskiego artysty Władimira Urodnicza. W Mińsku ukończyła Państwowe Liceum Plastyczne, następnie studiowała na mińskiej Akademii Sztuk Pięknych na wydziale malarstwa, który ukończyła w 1992 roku. Od lutego 2023 roku mieszka w Polsce.
Posługuje się pseudonimem artystycznym Elis i tak też sygnuje swoje prace. Liryczne, intymne, doskonale szczere malarstwo Eleonory Bubashkiny przedstawia wysoki poziom rzemiosła artystycznego i profesjonalizmu, jasne postrzeganie natury i eleganckie, wręcz muzyczne mistrzostwo w posługiwaniu się kolorem. W jej obrazach widać jasny, natchniony, dziecięcy pogląd na świat. Prace artystki otwierają nam drogę do harmonii z samym sobą i otaczającą nas rzeczywistością i pomagają poczuć urok i smak naturalności. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę
