O obrazie: Struktura światła
W obrazie Il tramonto sul mare (Zachód słońca nad morzem) Jacek Malinowski bierze na warsztat jeden z najbardziej klasycznych tematów w historii malarstwa – zachód słońca nad morzem – i poddaje go reinterpretacji poprzez swój unikalny, niezwykle konsekwentny język artystyczny. Artysta odchodzi od tradycyjnego, iluzjonistycznego przedstawienia na rzecz budowania obrazu ze swoistych „atomów” malarskiej materii. Kompozycja składa się z tysięcy krótkich, horyzontalnych pociągnięć pędzla, które tworzą wibrującą, niemal tekstylną strukturę. Malinowski nie maluje pejzażu, lecz dekonstruuje go na rytmiczny zapis świetlnych refleksów, drgających na powierzchni wody i nieba.
Dzieło, będące dyptykiem o niesymetrycznym podziale, w inteligentny sposób wzmacnia panoramiczny charakter morskiego krajobrazu. Ta dwudzielna forma oferuje kolekcjonerowi wyjątkową swobodę kuratorską. Obie części, eksponowane razem, tworzą spójną, hipnotyzującą całość, w której rytm malarskich pociągnięć płynnie przepływa między panelami. Rozdzielone, mogą prowadzić subtelny dialog w różnych częściach wnętrza, powtarzając motyw i kolorystykę, a jednocześnie dając możliwość elastycznego kształtowania aranżacji. Il tramonto sul mare to zatem dzieło wyrafinowane, które łączy w sobie dekoracyjną siłę, wynikającą z wibrującej faktury i bogatej kolorystyki, z intelektualną dyscypliną formalną, charakterystyczną dla dojrzałego i świadomego twórcy.
O temacie obrazu: Pejzaż i jego droga ku abstrakcji
Pejzaż, jako gatunek przedstawiający krajobraz, od wieków służył artystom nie tylko do odwzorowywania natury, ale również do prowadzenia głębokich studiów nad światłem, kolorem i kompozycją. Historia tego gatunku jest w dużej mierze historią stopniowego odchodzenia od mimetycznej dosłowności na rzecz subiektywnej interpretacji, a w konsekwencji – abstrakcji.
Proces ten można zaobserwować już w późnych pracach Williama Turnera, w których materialne formy pejzażu zdają się rozpuszczać w wirującej energii światła i atmosfery. Apogeum tej tendencji osiągnął Claude Monet w swoim cyklu Nenufary, gdzie fragment wodnego ogrodu stał się pretekstem do stworzenia niemal całkowicie abstrakcyjnych płaszczyzn barwnych, w których głównym tematem jest samo zjawisko widzenia.
W XX wieku artyści poszli o krok dalej. Twórcy tacy jak Piet Mondrian radykalnie zsyntetyzowali widok drzew czy morza do siatki pionowych i poziomych linii, poszukując uniwersalnego, duchowego porządku kryjącego się pod powierzchnią rzeczywistości. Z kolei dla przedstawicieli ekspresjonizmu abstrakcyjnego, pejzaż stał się punktem wyjścia do tworzenia dzieł będących zapisem wewnętrznej energii i emocjonalnej odpowiedzi na naturę, a nie jej obrazem.
Współczesne malarstwo pejzażowe często kontynuuje ten dialog z abstrakcją, tak jak w przypadku Jacka Malinowskiego, który przetwarza realny widok na zdyscyplinowany, rytmiczny system znaków malarskich, badając strukturę światła i percepcji.
O technice: Farba akrylowa na płótnie
Farba akrylowa to wszechstronne medium malarskie, którego popularność w XX i XXI wieku wynika z unikalnej kombinacji właściwości chemicznych i plastycznych. Jako wodna emulsja polimerów akrylowych, stanowi ona nowoczesną alternatywę dla tradycyjnych technik, a jej charakter można w szerokim zakresie modyfikować za pomocą specjalistycznych mediów.
Podstawową cechą czystej farby akrylowej jest szybkie schnięcie, co pozwala na dynamiczną pracę i nakładanie wielu warstw w krótkim czasie. Artyści mogą jednak w pełni kontrolować jej właściwości. Chcąc uzyskać efekty zbliżone do malarstwa olejnego, takie jak możliwość dłuższego mieszania kolorów i tworzenia subtelnych przejść, mogą dodać do farby medium opóźniające schnięcie, tzw. retarder.
Z kolei aby uzyskać wyrazistą, trójwymiarową fakturę, mogą zmieszać farbę z mediami żelowymi lub pastami modelującymi. Żele akrylowe, dostępne w różnych stopniach gęstości i połysku, zwiększają objętość i transparentność farby, pozwalając na tworzenie grubych, impastowych pociągnięć pędzla, które zachowują swój kształt po wyschnięciu – jest to technika doskonale widoczna w fakturowych obrazach Jacka Malinowskiego.
Pasty modelujące to z kolei gęste, często nieprzezroczyste masy, które można nakładać szpachelką, rzeźbiąc w nich i tworząc reliefowe podłoże dla dalszych warstw malarskich. Po zakończeniu pracy obraz akrylowy można zabezpieczyć werniksem, który nie tylko chroni jego powierzchnię przed kurzem i promieniami UV, ale także ujednolica jego połysk, nadając mu wykończenie matowe, satynowe lub błyszczące, zgodnie z intencją artysty.
O artyście:
Jacek Malinowski urodził się w 1969 r, jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych im. Juliana Fałata w Bielsku-Białej. Obecnie mieszka w Trójmieście, Warszawie i w Toskanii.
Jego znakiem rozpoznawczym artysty są niezwykle klimatyczne i kolorystyczne (niekiedy wręcz ekspresjonistyczne w stylu) toskańskie pejzaże. Malarz zakochał się w tym regionie kilka lat temu i od tego czasu Toskania zawładnęła jego twórczością i wyobraźnią. Wraca do Włoch tak często, jak to możliwe i pracuje tam nad nowymi obrazami. Jak sam mówi o swojej twórczości, jego obrazy to ciągłe poszukiwanie ruchu, konfrontacja dynamicznych przestrzeni ze statyką płaszczyzn. Więcej o malarzu przeczytasz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
