O obrazie:
Wstęp: Obraz Oliwii Choroś „Dotyk I” wciąga widza w intymny, niemal klaustrofobiczny świat auto-percepcji, stając się mocną wypowiedzią na temat podmiotowości i fizycznej realności ciała. Artystka, eksplorująca w swojej twórczości tematykę cielesności, w tej pracy dokonuje wnikliwej analizy gestu, który jest jednocześnie aktem czułości i brutalnego potwierdzenia własnego istnienia.
Na poziomie formalnym Choroś wykorzystuje klasyczny, wertykalny format płótna, tradycyjnie kojarzony z portretem, jednak całkowicie dekonstruuje jego konwencje. Zamiast frontalnego lub profilowego ujęcia stojącej postaci, artystka prezentuje modelkę w pozycji leżącej, obracając kompozycję o 90 stopni. Głowa postaci, z fragmentarycznie widoczną twarzą, znajduje się w lewym dolnym rogu, a cała uwaga skupia się na geście dłoni mocno wpijającej się w udo.. Ten zabieg kompozycyjny wytrąca widza z równowagi, zmuszając go do przyjęcia nietypowego, niemal podglądającego punktu widzenia. Nie patrzymy na portretowaną osobę, lecz jesteśmy świadkami jej prywatnego, zamkniętego w sobie doświadczenia. Ciało, skąpane w nienaturalnym, syntetycznym świetle – jaskrawej zieleni kontrowanej przez gorącą czerwień – zdaje się lewitować w absolutnej czerni, odcięte od jakiegokolwiek realnego kontekstu.
Ta formalna strategia znajduje swoje pełne uzasadnienie w warstwie symbolicznej, która rezonuje z artystycznym credo malarki. Choroś mówi o malarstwie jako „krzyku o otaczających mnie emocjach, nierównościach, uprzedmiotowieniach” i o ciele jako „wielowymiarowym podmiocie”. „Dotyk I” jest wizualnym manifestem tej idei. Gest samodotyku nie jest tu romantyczną pieszczotą, lecz aktem siłowym, niemal bolesnym „uszczypnięciem, mającym być dowodem o realności danej chwili”.
To dotyk, który potwierdza granice, odrębność i istnienie – „Dotyk jako fakt”. Neonowa, odrealniona paleta barwna podkreśla, że nie jest to scena naturalistyczna, lecz głęboko psychologiczny pejzaż wewnętrzny, być może naznaczony niepokojem, samooceną lub walką o odzyskanie kontroli nad własnym wizerunkiem.
Podsumowując, „Dotyk I” to dzieło o dużej sile oddziaływania, w którym artystka z powodzeniem łączy techniczną biegłość z konceptualną głębią. Poprzez odważne decyzje kompozycyjne i chromatyczne, Choroś tworzy obraz, który jest zarówno zmysłowy, jak i niepokojący. Praca ta stanowi ważny głos w dyskusji o współczesnym postrzeganiu ciała, jego reprezentacji i walce o podmiotowość, pozostawiając widza z wrażeniem uczestnictwa w akcie o niezwykłej intymności i egzystencjalnej wadze.
O temacie obrazu: portret
Portret to jeden z najstarszych i najbardziej fundamentalnych gatunków w historii sztuki, którego istota wykracza daleko poza dosłowne odwzorowanie fizycznego podobieństwa. W ujęciu kuratorskim portret jest nie tyle zapisem wyglądu, co głęboką analizą tożsamości, próbą uchwycenia psychologicznej prawdy o człowieku oraz artystyczną interpretacją jego „wewnętrznej istoty”. Chociaż przez wieki służył jako narzędzie dokumentacji, manifestacji władzy, statusu społecznego czy bogactwa, jego rola uległa redefinicji wraz z nadejściem modernizmu.
Współczesny portret, uwolniony przez fotografię od obowiązku mimetycznej dokładności, stał się polem eksperymentu i krytycznej refleksji. Artyści wykorzystują go do dekonstrukcji utartych wizerunków, badania relacji między jednostką a społeczeństwem, a także do eksploracji własnej subiektywności w relacji z portretowaną osobą.
Gatunek ten staje się przestrzenią, w której negocjowane są pojęcia tożsamości, płci, rasy czy klasy, a sama forma – od realistycznej po abstrakcyjną – staje się kluczowym nośnikiem znaczenia. Dziś portret to dynamiczne medium, za pomocą którego artyści nie tylko odpowiadają na pytanie „kim jest” portretowana osoba, ale przede wszystkim stawiają pytanie „czym jest” bycie człowiekiem w całej jego złożoności.
O technice: technika mieszana: farba olejna i akrylowa na płótnie, nakładana pędzlem i aerografem
Technika malarska Oliwii Choroś jest świadectwem dojrzałego dialogu między tradycją a nowoczesnością. Artystka łączy klasyczne medium, jakim jest farba olejna, z wszechstronnością farb akrylowych, a odwieczne narzędzie malarza – pędzel – konfrontuje ze współczesnym aerografem. Ten hybrydowy warsztat pozwala jej na osiągnięcie unikalnych, hipnotyzujących efektów wizualnych, które definiują jej styl.
Proces twórczy rozpoczyna się od warstw akrylowych. Farby akrylowe, jako wodne emulsje polimerowe, charakteryzują się niezwykle krótkim czasem schnięcia. Pozwala to artystce na szybkie budowanie kompozycji, blokowanie płaszczyzn koloru i tworzenie stabilnego, matowego podłoża, które dzięki swojej porowatej strukturze stanowi idealną powierzchnię dla kolejnych warstw. Na tak przygotowane płótno Choroś nakłada farby olejne. Te, schnące powoli w procesie oksydacji, dają niemal nieograniczony czas na pracę. Ich maślana konsystencja, większa zawartość pigmentu i naturalna świetlistość pozwalają na uzyskanie głębi, nasycenia i subtelnych przejść tonalnych, które są niemożliwe do osiągnięcia w innych technikach.
Kluczowym elementem jej warsztatu jest jednak zderzenie dwóch narzędzi. Aerograf, rozpylający farbę w postaci delikatnej mgiełki, służy do tworzenia niezwykle miękkich, niemal cyfrowych w swojej estetyce gradientów. To dzięki niemu skóra na jej obrazach zdaje się emanować wewnętrznym, nienaturalnym światłem, a przejścia między barwami są płynne i pozbawione śladu narzędzia. W kontrapunkcie do tej techniki artystka używa tradycyjnego pędzla, którym nanosi precyzyjne detale, ostre linie i akcenty, budując napięcie między tym, co rozmyte i efemeryczne, a tym, co konkretne i namacalne.
O artystce:
Oliwia Choroś jest artystką wizualną młodego pokolenia, której twórczość koncentruje się na odważnej i szczerej eksploracji cielesności. Swoją tożsamość artystyczną formuje w dwóch ważnych ośrodkach akademickich – najpierw na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Obecnie studiuje na V roku w prestiżowej pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, znanej z kształcenia wybitnych indywidualności malarskich, z której wywodzi się m.in. Ewa Juszkiewicz i wielu laureatów najważniejszych konkursów artystycznych w Polsce.
Mimo młodego wieku, Choroś aktywnie zaznacza swoją obecność na scenie artystycznej, biorąc udział w licznych wystawach, w tym w prestiżowym 13. Triennale Małych Form Malarskich w Toruniu. Jest laureatką II nagrody w Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. prof. Jacka Żuławskiego (2025), organizowanym przez genewską fundację Amani we współpracy z gdańską ASP.
W swoich pracach artystka często łączy media malarskie – farbę olejną z akrylową. Charakterystyczną dla jej obrazów subtelność i zmysłowość cielesnych przedstawień uzyskuje dzięki umiejętnemu wykorzystaniu zarówno tradycyjnego pędzla, jak i nowoczesnych narzędzi, takich jak aerograf. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
