O obrazie: Metafizyka letniej nocy
„Zapach letniej bryzy” Karola Lewalskiego to kompozycja o rzadko spotykanym rozmachu, będąca współczesną wariacją na temat barokowych apoteoz i mitologicznych uniesień. Artysta buduje tu wizualny ekwiwalent zmysłowego doznania – lekkość bryzy i słodycz nocnych kwiatów materializują się w postaci grupy ludzi dryfujących w stronę gwiazd. To „spotkanie” człowieka z absolutem natury odbywa się w aurze nasyconej kolorami, które zdają się jarzyć własnym światłem.
Najbardziej intrygującym i zarazem ciekawym elementem tej kompozycji jest zestawienie niemal renesansowej dbałości o układ ciał z surrealistycznymi atrybutami, jak unosząca się tkanina czy lewitujące swobodnie w powietrzu kamienie szlachetne. Czy te klejnoty to symbole ziemskich wartości, które porzucamy w locie, czy może skondensowane krople rosy? Lewalski nie zamyka interpretacji, pozwalając widzowi unieść się wraz z postaciami w tę senną, błękitną przestrzeń.
Rekomendacja ekspozycyjne: Spory, pionowy format (118 cm wysokości) sprawia, że grafika doskonale odnajdzie się w wysokich wnętrzach, holach czy salonach typu studio. Ze względu na chłodną dominantę błękitów i turkusów, praca ta wniesie do pomieszczenia powiew świeżości i spokoju. Sugerujemy oprawę w minimalistyczną, ciemną ramę z dystansem i zastosowanie oświetlenia o zmiennym natężeniu, które w zależności od pory dnia wydobędzie z pracy inne niuanse barwne.
O temacie: Figuracja oniryczna i surrealizm pejzażu
Figuracja oniryczna to nurt, w którym rozpoznawalne elementy świata rzeczywistego – takie jak na przykład postać ludzka, roślinność, przedmioty – zostają zestawione w sposób przeczący logice, właściwy dla marzenia sennego. W przeciwieństwie do czystej abstrakcji, ten styl operuje konkretną, przedstawiającą formą jednak jej znaczenie zostaje przesunięte w stronę symbolu i metafory.
Współczesna grafika coraz częściej sięga po motyw pejzażu jako przestrzeni wolności psychicznej. Unoszące się postacie, brak grawitacji czy przeskalowane elementy natury tworzą surrealistyczny świat, w którym zmysły zyskują formę wizualną. To „malarstwo graficzne”, które zamiast opisywać rzeczywistość, konstruuje jej nadrealną, poetycką wersję, zapraszając widza do świata, w którym jedynym ograniczeniem jest wyobraźnia.
Opis techniki – linoryt tracony barwny
Barwny linoryt tracony to jedna z najbardziej wymagających technik druku wypukłego, w której artysta pracuje nad całą edycją barwną, korzystając z tylko jednej matrycy. Proces polega na sukcesywnym wycinaniu kolejnych fragmentów linoleum po każdym etapie druku – od najjaśniejszych do najciemniejszych partii. Powoduje to nieuchronne „zatracenie” matrycy, co uniemożliwia dokonanie dodruków i nadaje serii charakter unikatowy.
Technika ta wymaga od twórcy niezwykłej dyscypliny i umiejętności przewidywania finalnego efektu przez nakładanie na siebie wielu warstw farby. W pracy Lewalskiego widoczna jest charakterystyczna dla linorytu tekstura – ostre cięcia dłuta budują światłocień na ciałach postaci, a gęstość farby drukarskiej nadaje kolorom głębię i emaliowy blask, typowy dla najlepszych przykładów współczesnego warsztatu graficznego.
O artyście:
Karol Lewalski ukończył w 2013 roku gdańską Akademię Sztuk Pięknych, a 30 września 2019 roku obronił pracę doktorską w dziedzinie sztuk plastycznych „Porządek w chaosie” i uzyskał tytuł doktora. Jest wykładowcą akademickim i asystentem profesora Waldemara Marszałka w Pracowni Podstaw Grafiki Artystycznej ASP w Gdańsku.
Laureat Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia artystyczne. Zdobył też wiele nagród i wyróżnień w konkursach krajowych i zagranicznych, m.in. Biennale Grafiki Studenckiej w Poznaniu, Pomorska Grafika roku 2012 i 2013, konkurs na plakat wizerunkowy Instytutu Polskiego w Wiedniu, Najlepsze Dyplomy 2013. Jego prace można było oglądać podczas 10 wystaw indywidualnych oraz 42 zbiorowych, w tym 12 wystaw pokonkursowych.
Artysta specjalizuje się w technice linorytu. Jest technika graficzna druku wypukłego, stosowana mniej więcej od końca XIX wieku. Mogłoby się wydawać, iż warsztatowa strona linorytu jest bardzo prosta – to jak odbijanie wielkiej pieczątki. Na matrycę nakładamy farbę i przyciskamy do papieru, ale pomiędzy papier a matrycę wchodzi milion różnych czynników, co daje prawie nieograniczone możliwości twórcze. Linoryt jest więc techniką niebanalną, złożoną i niejednorodną, w której ciągle jest wiele do odkrycia.
W swoich grafikach Lewalski stawia na eksperyment ze szczyptą przypadku. Ponieważ proces koncepcyjny i warsztatowy w tej technice jest długi i czasochłonny, często zdarza mu się w połowie pracy nad daną odbitką zmienić zdanie i odwrócić założenie projektu o 180 stopni. Bardzo szybko nudzi się danym narzędziem, sposobem cięcia czy kolorem, przez co każda z jego prac jest inna. Każda odbitka danego linorytu jest odbijana w różnych kolorach, zestawieniach czy nasileniach, a wszystko po to, aby znaleźć „tę jedyną”. Pełny biogram artysty, oraz wszystkie jego prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
