O obrazie: Nowe na ruinach starego
Tryptyk „Moje miejsce” z 2025 roku to spójna malarska opowieść o niegodzeniu się ze zwykłą koleją losu, jaką jest zmiana. Po przedstawieniu biologicznego starzenia się człowieka oraz fizycznej destrukcji rodzinnego domu w poprzednich częściach, Małgorzata Kida domyka tę historię trzecim rozdziałem. Prawa strona tryptyku przenosi nas w czas i przestrzeń, gdzie stara tożsamość miejsca została już całkowicie nadpisana przez nową rzeczywistość, a pejzaż dzieciństwa ustąpił pola współczesnej transformacji.
W finałowej odsłonie cyklu artystka wprowadza motyw nowego początku, który wyrasta na gruzach świata ukazanego w poprzednich częściach. Przedstawiony chłopiec – symbol nowego pokolenia – pije sok, będąc całkowicie odciętym od melancholii i zniszczenia, które dominowały na wcześniejszych płótnach. Tło obrazu jest niejasne, pocięte geometrycznymi płaszczyznami, które wizualnie kodują powstawanie nowych osiedli, dróg i infrastruktury, bezpowrotnie zmieniającej zapamiętany przez malarkę krajobraz.
Najbardziej poruszającym elementem narracyjnym jest kolor – intensywna czerwień płynu w szklance stanowi jedyny, bezpośredni łącznik z amarantowym swetrem starszej kobiety z pierwszej części tryptyku. To bolesna i zarazem piękna konkluzja: „Moje miejsce” przetrwało jedynie jako biochemia, jako geny i krew przekazane dalej, podczas gdy materialny świat dziadków uległ całkowitemu zatarciu. Dziecko jest skupione na chwili obecnej, nieświadome historii, która rozegrała się na jego oczach. Tryptyk Kidy kończy się zatem refleksją o konieczności akceptacji zmiany, która – choć niszczy stare krajobrazy – jest jedynym nośnikiem życia.
O temacie: Scena rodzajowa
Scena rodzajowa (fr. peinture de genre) to kategoria tematyczna w sztukach plastycznych, której istotą jest przedstawienie motywów zaczerpniętych z życia codziennego.
W przeciwieństwie do malarstwa historycznego czy religijnego, postacie występujące w scenach rodzajowych są zazwyczaj anonimowe, a ich działania – takie jak praca, odpoczynek, jedzenie czy zabawa – nie odnoszą się do konkretnych wydarzeń dziejowych, lecz do powtarzalnych aspektów ludzkiej egzystencji.
Poprzez odpowiedni dobór punktu obserwacyjnego oraz kadrowanie, twórca decyduje, czy scena ma zachować charakter intymnej obserwacji, czy stać się monumentalną metaforą relacji międzyludzkich i upływającego czasu.
O technice: Olej na płótnie
Malarstwo w technice olejnej stanowi jedno z najbardziej zaawansowanych technologicznie mediów artystycznych, wykorzystujące zjawisko utleniania się tłuszczów nienasyconych zawartych w olejach schnących. W procesie tym pigmenty zostają trwale zamknięte w elastycznej, przezroczystej matrycy polimerowej, co gwarantuje obrazom odporność na czynniki zewnętrzne oraz upływ czasu.
Wybór płótna jako podłoża wymusza zastosowanie krosien malarskich umożliwiających regulację napięcia tkaniny, która musi zostać również odpowiednio zagruntowana, aby stworzyć stabilną bazę pod warstwę malarską.
Warsztat olejny oferuje artyście pełną kontrolę nad fakturą dzieła – od gładkich, niemal emaliowych płaszczyzn po ekspresyjne struktury budowane przy użyciu szpachli lub pędzli o twardym włosiu. Powolne tempo schnięcia farby olejnej jest kluczowym elementem procesu twórczego, umożliwiającym wielokrotne powracanie do partii obrazu, retuszowanie formy oraz precyzyjne modelowanie detalu w technice „mokre w mokre”.
To właśnie ta elastyczność czasowa, w połączeniu z bogactwem możliwych efektów wizualnych – od matu po wysoki połysk – sprawia, że malarstwo olejne od stuleci pozostaje dominującą techniką w obszarze przedstawień figuralnych i pejzażowych.
O artystce
Małgorzata Kida (ur. 2005) to obiecująca malarka młodego pokolenia, od 2024 roku związana z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła w pracowni prof. Artura Winiarskiego, a od 2025 roku kontynuuje rozwój warsztatu pod kierunkiem prof. Tomasza Milanowskiego. Choć jest na początku swojej drogi twórczej, jej malarstwo wyróżnia się rzadką dojrzałością w operowaniu syntezą oraz świadomym dialogiem z tradycją modernizmu.
Aktywnie uczestniczy w życiu akademickim, prezentując swoje prace na wystawach zbiorowych na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie (2025) oraz angażując się w interdyscyplinarne poszukiwania w ramach Pracowni Tkaniny Eksperymentalnej (2026). Jej obrazy są efektem zarówno wnikliwych studiów z modelem w pracowni, jak i swobodnych poszukiwań plenerowych (m.in. w Dłużewie), co świadczy o wszechstronności jej spojrzenia.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
