O obrazie:
Obraz “Kwartet albo ćwiczenie oddechowe” Michała Wareckiego to dzieło, które przyciąga uwagę swoją surrealistyczną estetyką i intrygującym tytułem.
Postać kobieca została przedstawiona w sposób niezwykle oryginalny. Jej ciało wydaje się być jednocześnie obecne i nieobecne, jakby zanurzone w czerwonej materii. Twarz kobiety jest wyrazista, ale jednocześnie pozbawiona wyraźnych emocji, co potęguje tajemniczość całego przedstawienia.
Najbardziej charakterystycznym elementem obrazu są liczne ręce otaczające postać kobiety. Ręce te, pokryte dziwnymi znakami, wydają się jednocześnie obejmować i więzić kobietę. Kierunki strzałek wskazują na pewien rytm, powtarzalność gestów, co nawiązuje do tytułu obrazu sugerującego ćwiczenie oddechowe. Jednakże, liczba rąk i ich rozmieszczenie sprawiają, że scena nabiera charakteru nieco klaustrofobicznego i niepokojącego.
Czerwony kolor dominujący na obrazie pełni tu funkcję zarówno tła, jak i integralnej części kompozycji. Intensywny odcień czerwieni wzmaga emocjonalne napięcie i podkreśla surrealistyczny charakter dzieła.
Tytuł obrazu “Kwartet albo ćwiczenie oddechowe” jest równie intrygujący co sama kompozycja. “Kwartet” kojarzy się z muzyką, z zespołem instrumentów, a jednocześnie z pewną harmonią. Jednakże, w kontekście przedstawionej sceny, słowo to nabiera nowego znaczenia. Czy “kwartet” to zespół rąk, które grają na ciele kobiety? A może to nawiązanie do jakiejś wewnętrznej muzyki, która towarzyszy postaci? “Ćwiczenie oddechowe” z kolei sugeruje próbę opanowania emocji, znalezienia równowagi w chaosie.
Podsumowując, obraz “Kwartet albo ćwiczenie oddechowe” Michała Wareckiego to dzieło wielowymiarowe, które prowokuje do refleksji. Surrealistyczny sposób przedstawienia postaci, tajemnicze znaki na rękach, intensywny kolor i intrygujący tytuł tworzą atmosferę tajemnicy i niepokoju. Obraz ten zmusza widza do własnej interpretacji i poszukiwania ukrytych znaczeń.
O temacie obrazu: portret
Portret jest artystycznym wizerunkiem przedstawiającym określonego człowieka (zwłaszcza jego twarzy), z uwzględnieniem indywidualnych cech wyglądu fizycznego, urody, czasami też stanu psychicznego. Stosowany jako temat w różnych dziedzinach sztuki wizualnej (malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia), portret ma wiele odmian. Biorąc pod uwagę różne kryteria, dzieli się kilkanaście typów, np. portret zbiorowy, autoportret, fikcyjny, karykatura, miniatura, realistyczny lub imaginacyjny.
Portret jest jednym z najstarszych i najczęściej spotykanych gatunków sztuki. Był tworzony zarówno jako pamiątka osobista, rodzinna i jako przedstawienie oficjalne, by upamiętnić godność pełnioną przez portretowaną osobę.
Wysoko ceniony i rozwijany w kulturach starożytnej Azji, dalekiego i bliskiego wschodu (w Egipcie w już w okresie Średniego Państwa c. 2 tys. lat p.n.e. powstawały portrety psychologizowane); w Europie w wiekach średnich miał niewielkie znaczenie jako temat samodzielny i pełnił raczej rolę uzupełniającą w scenach religijnych.
Dopiero od XIV w. portret zaczął na naszym kontynencie odzyskiwać należne mu miejsce. Powstały znakomite płótna szkoły niderlandzkiej (Jan van Eyck, Jan Vermeer, Rembrandt, Hans Memling), czy włoskiego renesansu (Leonardo da Vinci, Rafael Santi, Tycjan). Wiek XVII był okresem szczytowego rozwoju malarstwa portretowego w Anglii (W. Hogarth, A. Ramsay, G. Romney). Pomimo rozwoju technik fotograficznych od końca XIX wieku, portret przetrwał i nadal zajmuje czołowe miejsce wśród tematów podejmowanych przez współczesnych malarzy, chociaż niewątpliwie nie pełni już klasycznej roli figuratywno – informacyjnej.
O technice: farba akrylowa
Żywice i farby akrylowe zostały wynalezione i opatentowane w Niemczech na początku lat 30-tych XX wieku. Spoiwem w tych farbach są żywice poliakrylowe, w których są zawieszone cząstki pigmentu. Oprócz substancji barwiących, akryle malarskie mogą zawierać również różne substancje dodatkowe zmieniające ich lepkość i szybkość wysychania (np. gumę arabską).
Farbami akrylowymi można malować na praktycznie każdym rodzaju podobrazia, nawet na szkle, dlatego są szczególnie popularne wśród twórców street-artowych. W zastosowaniach artystycznych mogą być kładzione grubo (impast) tak jak farby olejne lub laserunkowo, cienko przezroczystymi warstwami. Malarstwo akrylowe jest alternatywą dla malarstwa olejnego, jednak dla wzmocnienia efektów fakturowych i kolorystycznych malarze często łączą obie te techniki.
Główną praktyczną różnicą między większością farb akrylowych i olejnych jest czas schnięcia. Oleje dają więcej czasu na mieszanie kolorów i równomierne nakładanie poszczególnych warstw farby przy technice laserunkowej. Ten „wolnoschnący aspekt” oleju może być postrzegany jako zaleta niektórych technik, ale utrudnia artyście próbującemu szybko pracować. Z kolei szybkie odparowywanie wody z warstw farb akrylowej można spowolnić, stosując różne dodatki na bazie glikolu lub gliceryny, które opóźniają wysychanie.
O artyście:
Michał Warecki urodził się w 1970 roku. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie też mieszka i tworzy. Maluje w indywidualnym, łatwo rozpoznawalnym stylu, który nazywa nadekspresjonizmem. Charakterystyczne są dla jego twórczości zwłaszcza portrety kobiece. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
