O obrazie:
Obraz „Kamienica się pali (I)” jest częścią dyptyku (obrazu podwójnego), łączącego elementy portretu zbiorowego, sceny rodzajowej i kroniki miejskiego życia. Dyptyk wpisuje się w charakterystyczny dla Bartosza Kościołka nurt współczesnego realizmu. Przedstawiając scenę akcji gaśniczej, artysta po raz kolejny kieruje uwagę widza na trud i poświęcenie osób pracujących w zawodach wymagających fizycznego wysiłku i narażenia na niebezpieczeństwo.
Kompozycja obrazu charakteryzuje się głębią perspektywiczną i dynamicznym układem linii. Długi korytarz kamienicy, zbiegający się w oddali, prowadzi wzrok widza w głąb sceny, ku źródłu światła i akcji. Diagonalne ułożenie węży strażackich przecinających podłogę, oprócz wprowadzenia ciekawego kontrastu kolorystycznego, wzmacnia poczucie ruchu i napięcia. Postaci strażaków, przedstawione w sposób rozmyty i szkicowy, sugerują pośpiech i intensywność akcji.
Paleta barwna obrazu jest ciemna i nasycona, z dominacją głębokich, mocnych fioletów, róży i czerwieni w dolnych partiach ścian i podłodze, kontrastujących z ciemną, zgaszoną zielenią górnych części ścian. Ten wybór kolorów buduje dramatyczną i niepokojącą atmosferę, oddającą grozę sytuacji pożaru. Jaskrawy, pomarańczowo-czerwony blask ognia w głębi stanowi silny akcent kolorystyczny i źródło światła, oświetlając otoczenie intensywnymi, tonami i tworząc dynamiczne kontrasty światłocieniowe.
Światło w obrazie jest dramatyczne i nastrojowe, emanujące głównie z głębi korytarza, gdzie szaleje ogień. Ciepłe, jaskrawe światło kontrastuje z chłodnymi tonami ścian i podłogi, modelując postacie i uwypuklając fakturę ścian. Rozmyte kontury postaci dodatkowo potęgują wrażenie ruchu i chaosu panującego w miejscu akcji. Faktura obrazu wydaje się być dynamiczna i ekspresyjna, z widocznymi pociągnięciami pędzla, co dodaje scenie energii i surowości.
Technika malarska Kościołka cechuje się swobodnymi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla, które doskonale oddają dynamikę przedstawionej sytuacji. Miejscami widoczna jest fakturowość farby, co dodaje obrazowi materialności i surowości. Artysta nie dąży do fotograficznego oddania detali, lecz skupia się na uchwyceniu istoty momentu – napięcia, wysiłku i zagrożenia.
Podsumowując, oba obrazy z cyklu „Kamienica się pali” Bartosza Kościołka prezentują wysoką jakość artystyczną, wynikającą z udanego połączenia kompozycji, kolorystyki, światła i techniki malarskiej. Artysta w mistrzowski sposób oddaje dynamikę i dramatyzm akcji gaśniczej, jednocześnie wpisując ją w kontekst miejskiej codzienności. Dyptyk jest nie tylko reporterskim zapisem konkretnego wydarzenia, ale także głębszą refleksją nad rolą i często niedocenianym trudem osób wykonujących zawody wymagające poświęcenia i narażenia życia. Kościołek, poprzez swoją malarską wrażliwość, wydobywa strażaków z anonimowości miejskiego tła, zwracając uwagę na ich obecność i kluczową rolę w funkcjonowaniu społeczeństwa. Jego swoiste malarsko-reporterskie podejście czyni ten obraz poruszającym i zapadającym w pamięć świadectwem współczesności.
O temacie: portret w scenie rodzajowej
Portret w scenie rodzajowej to ciekawe i bogate gatunkowo połączenie dwóch tradycyjnych kategorii malarskich: portretu i sceny rodzajowej. Charakteryzuje się unikalną syntezą ich cech, tworząc dzieła o złożonej narracji i psychologicznym pogłębieniu.
W odróżnieniu od czystej sceny rodzajowej, gdzie anonimowe postacie są elementem przedstawienia życia codziennego, w portrecie w scenie rodzajowej konkretna osoba lub grupa osób jest w centrum uwagi. Ich indywidualne cechy fizyczne, wyraz twarzy, gesty i postawa są istotne i mają na celu przekazanie informacji o ich tożsamości, charakterze, statusie społecznym czy emocjach.
Portretowana osoba nie jest przedstawiana w oderwaniu od rzeczywistości, lecz zanurzona jest w konkretnej sytuacji, czynności lub otoczeniu typowym dla życia codziennego. To istotne odróżnienie od tradycyjnego portretu, który często koncentruje się na formalnym ujęciu modela na neutralnym tle lub w wystudiowanej pozie.
O technice: olej na płótnie
Farba olejna to tradycyjne medium malarskie, które od wieków cieszy się uznaniem artystów. Składa się z pigmentów zawieszonych w oleju roślinnym, najczęściej lnianym. Charakteryzuje się powolnym schnięciem, co pozwala na długie i staranne opracowanie obrazu. Dzięki swojej lepkości, farba olejna umożliwia tworzenie zarówno gładkich, jak i fakturowanych powierzchni. Jej trwałość i odporność na działanie czynników zewnętrznych sprawiają, że obrazy wykonane tą techniką mogą przetrwać przez wiele stuleci.
O artyście:
Bartosz Kościołek (ur. 2001), student IV roku malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Współorganizator i uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych, m.in. „Brudna robota”, “Proszę To Usunąć”, “Gdzie Ten Miód”, lub “Zator Tacha Wleki”. Od 2024 roku współtworzy nieformalną grupę artystyczną pod nazwą Kolektyw pod Ciśnieniem w Poznaniu.
Więcej informacji o artyście oraz jego pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
