O obrazie:
Wstęp: Obraz „Bezdech” Oliwii Choroś to wirtuozerskie studium zanurzenia, w którym artystka wykracza poza ramy tradycyjnego portretu, by stworzyć głęboką, egzystencjalną medytację nad relacją ciała, tożsamości i otoczenia. Dzieło jest doskonałą realizacją jej artystycznego credo, traktującego płótno jako przestrzeń do mówienia o tym, co trudne, oraz o ciele jako „wielowymiarowym podmiocie”.
Na poziomie formalnym artystka wybiera duży (170 cm na 100 cm) wertykalny format, który potęguje wrażenie głębi i niemal całkowitego pochłonięcia postaci przez wodę. Kompozycja jest genialnie przecięta horyzontalną linią tafli wodnej. Dzieli ona obraz na dwie strefy percepcyjne: świat nad powierzchnią, gdzie widzimy zniekształcony przez ruch wody fragment pleców i głowy, oraz świat podwodny. To właśnie tam rozgrywa się główny dramat obrazu – ciało poddane zostaje optycznej dekonstrukcji. Choroś mistrzowsko oddaje zjawisko refrakcji i odbicia; kończyny ulegają wydłużeniu, a tors zostaje zdublowany przez lustrzane odbicie na powierzchni wody, co – zgodnie z intencją artystki, sprawia, że „ciało przestaje być jednoznaczne”. Nawet geometryczny, uporządkowany wzór kafelków basenowych ugiął się po presją i rozpłynął w siatce powyginanych linii.
Warstwa symboliczna dzieła głęboko rezonuje z jego tytułem. „Bezdech” to nie tylko akt fizyczny, ale i psychologiczny – świadome wstrzymanie oddechu, które, jak zauważa artystka, jest tożsame ze „wstrzymaniem myśli i dźwięków”. W tym kontekście zanurzenie staje się aktem ucieczki, poszukiwaniem „chwilowej ulgi” od natłoku bodźców zewnętrznego świata. Masa wody, którą artystka opisuje jako „skrzywione zwierciadło”, staje się żywiołem, który zacierając granice ciała, symbolicznie rozmywa granice „ja”. Obraz ten staje się wizualizacją momentu zawieszenia „pomiędzy byciem a niebyciem, napięciem a rozluźnieniem”.
Podsumowując, „Bezdech” jest dziełem o dużej sile oddziaływania, w którym techniczna biegłość w oddaniu skomplikowanych efektów wodnych służy pogłębionej analizie psychologicznej. Oliwia Choroś nie portretuje tu konkretnej osoby, lecz uniwersalne doświadczenie introspekcji i potrzeby chwilowej anihilacji. To obraz, który wciąga widza w swój zdeformowany, podwodny świat, pozostawiając go z przejmującym wrażeniem egzystencjalnego niepokoju.
O temacie obrazu: portret kobiecy
W obrazie „Bezdech” Oliwia Choroś mierzy się z zadaniem redefiniowania pojęcia portretu, odchodząc od tradycyjnej mimetycznej reprezentacji na rzecz studium stanu granicznego. Nie jest to portret w klasycznym rozumieniu, którego celem jest uchwycenie psychologii czy statusu modelki. To raczej portret egzystencjalnego momentu – tytułowego wstrzymania oddechu, które, jak zauważa artystka, jest tożsame ze wstrzymaniem myśli, dźwięków i samego życia.
Tematem obrazu staje się więc nie osoba, lecz relacja jej ciała z otoczeniem. Artystka wykorzystuje medium wody jako czynnik aktywny, który dokonuje optycznej i symbolicznej dekonstrukcji postaci. Woda działa tu jak „skrzywione zwierciadło” – zewnętrzny świat, który poprzez grę kaustycznych refleksów i zniekształceń rozmywa granice ciała i sprawia, że „przestaje być ono jednoznaczne”.
O technice: technika mieszana: farba olejna i akrylowa na płótnie, nakładana pędzlem i aerografem
Wybór hybrydowej techniki malarskiej jest w obrazie „Bezdech” kluczową decyzją artystyczną, podyktowaną tematem dzieła. Artystka łączy różne media – farbę akrylową i olejną – aby uzyskać pożądany efekt wizualny, który mógłby być trudny do osiągnięcia przy użyciu tylko jednego z nich.
Farba akrylowa, jako wodna emulsja polimerowa, charakteryzuje się przede wszystkim krótkim czasem schnięcia na drodze parowania. Pozwala to na szybkie budowanie warstw i tworzenie ostrych, graficznych krawędzi. W „Bezdechu” ta właściwość została najprawdopodobniej wykorzystana do namalowania precyzyjnej, mozaikowej siatki kafelków na dnie basenu. Szybkoschnący akryl umożliwił artystce stworzenie stabilnej, geometrycznej i matowej bazy, która stanowi twardy, racjonalny kontrapunkt dla reszty kompozycji.
Z kolei farba olejna, której spoiwem jest olej (np. lniany), schnie bardzo powoli w procesie oksydacji. Ta kluczowa różnica daje artyście czas na swobodne mieszanie kolorów bezpośrednio na płótnie, uzyskiwanie subtelnych, niemal niedostrzegalnych przejść tonalnych (tzw. sfumato) oraz budowanie głębi i świetlistości koloru. Choroś wykorzystała te właściwości do namalowania zanurzonego ciała. Świetlistość oleju pozwoliła jej oddać bladość skóry przefiltrowanej przez wodę, a możliwość długiego blendowania była kluczowa dla oddania miękkich, organicznych form.
Na tę dwoistość mediów artystka nakłada dodatkowo dwoistość narzędzi. Pędzel to narzędzie tradycyjne, pozwalające na pełną kontrolę, precyzję i pozostawienie materialnego śladu. Został on użyty do wyznaczenia ostrych linii – krawędzi tafli wody, ciemnej plamy włosów oraz geometrycznej fugi między kafelkami. Aerograf to narzędzie nowoczesne, które rozpyla farbę za pomocą sprężonego powietrza, tworząc idealnie gładkie powierzchnie i miękkie, mgliste gradienty, pozbawione jakichkolwiek śladów pędzla. Choroś sięgnęła po aerograf, aby oddać niematerialną esencję wody i jej wpływ na ciało. To dzięki niemu uzyskała efekt „cielesnej subtelności” , optyczne rozmycie form, wrażenie pulsowania „nienaturalnym światłem” oraz iluzję kaustycznych refleksów tańczących na skórze i dnie basenu.
O artystce:
Oliwia Choroś jest artystką wizualną młodego pokolenia, której twórczość koncentruje się na odważnej i szczerej eksploracji cielesności. Swoją tożsamość artystyczną formuje w dwóch ważnych ośrodkach akademickich – najpierw na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Obecnie studiuje na V roku w prestiżowej pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, znanej z kształcenia wybitnych indywidualności malarskich, z której wywodzi się m.in. Ewa Juszkiewicz i wielu laureatów najważniejszych konkursów artystycznych w Polsce.
Mimo młodego wieku, Choroś aktywnie zaznacza swoją obecność na scenie artystycznej, biorąc udział w licznych wystawach, w tym w prestiżowym 13. Triennale Małych Form Malarskich w Toruniu. Jest laureatką II nagrody w Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. prof. Jacka Żuławskiego (2025), organizowanym przez genewską fundację Amani we współpracy z gdańską ASP.
W swoich pracach artystka często łączy media malarskie – farbę olejną z akrylową. Charakterystyczną dla jej obrazów subtelność i zmysłowość cielesnych przedstawień uzyskuje dzięki umiejętnemu wykorzystaniu zarówno tradycyjnego pędzla, jak i nowoczesnych narzędzi, takich jak aerograf. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
