O obrazie:
„Spektakl 1” to pierwsza odsłona cyklu Spektakl, w którym Małgorzata Gawarecka buduje opartą na dziecięcych wspomnieniach, wieloplanową opowieść o balecie.
Centralnym punktem omawianego obrazu jest postać tancerki ukazana tyłem do widza, stanowiąca optyczny pomost między oglądającym a rozproszoną grupą baletnic w dalszych planach kompozycji. Artystka operuje tu dużym wyczuciem przestrzeni – nasz wzrok lekko przechodzi od wyrazistych, jasnych sylwetek na pierwszym planie, po delikatnie zacierające się, niemal graficzne sylwetki w tle.
Istotnym elementem strategii malarskiej Gawareckiej jest otwartość na sam proces twórczy. Artystka celowo nie werniksuje płótna, pozostawiając jego boki surowe i niezamalowane, co nadaje dziełu szlachetną, bezpretensjonalną matowość oraz bezpośredniość. Pozwalając, by spod cienkich warstw farby przebijała jasność podłoża i wstępny szkic, malarka tworzy efekt wizualnej lekkości, jednocześnie ujawniając nieco rąbka tajemnicy rzemiosła z malarskiej pracowni.
Artystka nie skupia się na perfekcji ruchu czy wiernym oddaniu detalu, lecz na nastroju wyczekiwania i przygotowań przed rozpoczęciem próby, lub widowiska. Zastosowanie ciepłych podświetleń zderzonych z chłodną szarością tła powoduje, że przedstawiona scena jest pełna powściągliwej dynamiki, autentyczności i przestrzennego oddechu
Czy wiesz, że…
Edgar Degas (1834-1917), francuski impresjonista nazywany „malarzem tancerek”, rzadko przedstawiał baletnice w trakcie oficjalnych występów przed publicznością? Francuski mistrz był zafascynowany przede wszystkim kulisami – morderczymi treningami, zmęczeniem i chwilami odpoczynku. Degas zyskał nawet przydomek malarza-obserwatora kulis, kupując stały abonament do Paryskiej Opery, by móc szkicować tancerki w momentach niedostrzegalnych dla zwykłego widza. Prace Małgorzaty Gawareckiej wpisują się w tę samą tradycję poszukiwania autentyczności poza światłem reflektorów.
O temacie: Scena rodzajowa i portret zbiorowy
Scena rodzajowa oraz portret zbiorowy to dwa klasyczne gatunki malarskie, które w historii sztuki wielokrotnie się przenikały, tworząc niezwykle bogate tło dla obserwacji ludzkich zachowań i relacji społecznych. Scena rodzajowa (ang. genre painting) skupia się na przedstawianiu powszedniego życia, anonimowych postaci przy codziennych zajęciach, pracy czy odpoczynku. Z kolei portret zbiorowy stawia sobie za cel uwiecznienie grupy osób uwikłanych w określoną strukturę społeczną, środowiskową lub emocjonalną.
Połączenie obu tych konwencji pozwala artystom na odejście od sztywnego, oficjalnego pozowania. Zamiast statycznych układy postaci na wprost widza, malarstwo to proponuje naturalizm gestu, mikro momenty i podglądanie rzeczywistości w jej najmniej oficjalnych przejawach. Tego typu kompozycje stają się fascynującym studium dynamiki grupy, relacji przestrzennych oraz psychologii ciał uwikłanych we wspólną przestrzeń i cel.
O technice: Farba olejna na płótnie
Malarstwo olejne na płótnie to klasyczna, szlachetna technika artystyczna o wielowiekowym rodowodzie, uznawana za jedną z najważniejszych form ekspresji wizualnej w historii sztuki. Istotą tej metody jest wykorzystywanie farb powstałych w drodze starannego utarcia i wymieszania na jednolitą pastę substancji barwiących (zarówno pigmentów, jak i barwników) z roślinnym olejem schnącym, pełniącym funkcję spoiwa. Najczęściej stosuje się w tym celu olej lniany, makowy lub orzechowy.
Naturalne płótno lniane lub bawełniane jest również klasycznym, stosowanym od wieków podłożem malarskim. Płótna malarskie charakteryzują się wysoką wytrzymałością mechaniczną oraz wyrazistą, szlachetną fakturą włókien. Przed malowaniem naciąga się je starannie na drewniane krosno (sosnowe lub bukowe), pokrywa specjalnym klejem oraz pastą zwaną gruntem, która izoluje włókna i zapewnia właściwą chłonność oraz przyczepność farby, gwarantując trwałość dzieła na długie lata.
O artystce
Małgorzata Bożena Gawarecka (ur. 2003 w Krakowie) – malarka figuratywna, studentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Grzegorza Sztwiertni i dr. inż. arch. Michała Sroki. Doświadczenie warsztatowe zdobywała także na Uniwersytecie w Vigo w Hiszpanii. W swojej twórczości bada relacje międzyludzkie i przestrzeń emocjonalną, budując niejednoznaczne, intymne narracje z udziałem postaci kobiecych. Jej styl, czerpiący z ducha impresjonizmu i ekspresjonizmu, wyróżnia się swobodnym gestem, warstwowym budowaniem plamy olejnej połączonej z pastelami oraz dbałością o światło i ślady procesu twórczego na płótnie. Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
