O obrazie:
W kameralnej kompozycji „Martwa natura z waltornią” (30 × 20 cm) Małgorzata Jakieła dokonuje nowoczesnej reinterpretacji tradycyjnego malarskiego motywu instrumentu muzycznego. Artystka operuje syntetycznym językiem form, w którym słychać echa wczesnego kubizmu z przełomu XIX i XX wieku.
Centralnym punktem obrazu jest waltornia – jej spiralnie zwinięty korpus oraz szeroka, rozchylona czara głosowa dominują pierwszy plan, wprowadzając mocny, łukowaty rytm przełamujący geometryczny podział tła. Mosiężna blacha instrumentu nie została potraktowana z naturalistycznym połyskiem, lecz zyskała matową, ugrowo-miedzianą materię, która harmonijnie współgra z ciepłą płaszczyzną blatu i zgeometryzowanymi bryłami drugiego planu.
Waltornia (zwana również rogiem) to jeden z najbardziej intrygujących instrumentów orkiestrowych – jej rozwinięta rura mierzy niemal od 2,7 do prawie 4 metrów długości, a precyzja wydobycia dźwięku czyni ją jednym z najtrudniejszych instrumentów dętych blaszanych na świecie. Nazwa i ogólna idea tego instrumentu liczy około 350 lat, ale technologia, której muzycy używają dzisiaj w orkiestrach, narodziła się w 1814 roku.
W kompozycji Jakieły ten symbol harmonii, polowań i dawnego dworskiego kunsztu staje się przede wszystkim fascynującym studium geometrii w przestrzeni. Zastosowanie sztywnego podłoża z płyty HDF pozwoliło malarce na precyzyjne, zwarte prowadzenie duktu pędzla oraz uzyskanie gładkiej, szlachetnej struktury malarskiej bez sprężynowania płótna.
Niewielki format tej pracy sprawia, że obraz doskonale zaprezentuje się w oprawie z szerokim passe-partout w głębokiej ramie typu box lub ustawiony na półce kolekcjonerskiej w gabinecie, pokoju muzycznym, domowej bibliotece czy kameralnym salonie, tworząc wyrafinowany, intelektualny akcent dekoracyjny.
O temacie obrazu: Motywy instrumentów muzycznych w martwej naturze
Przedstawienia instrumentów muzycznych stanowią jeden z najbardziej ugruntowanych i prestiżowych podgatunków europejskiej martwej natury. Nurt ten osiągnął swój rozkwit w XVII-wiecznych Niderlandach oraz we Włoszech (szczególnie w twórczości Evaristo Baschenisa), gdzie lutnie, skrzypce czy rogi nie były jedynie demonstracją biegłości artystycznej twórcy, lecz nośnikami symboliki vanitas – ulotności dźwięku, nietrwałości ziemskich rozkoszy oraz dążenia do kosmicznej harmonii. Na początku XX wieku motyw ten został zredefiniowany przez kubistów, takich jak Georges Braque i Pablo Picasso, dla których krzywizny instrumentów stały się idealnym polem do geometrycznej dekonstrukcji i budowania nowej przestrzeni malarskiej.
We współczesnej sztuce motyw instrumentu muzycznego łączy szacunek do dziedzictwa kultury klasycznej z poszukiwaniem nowych sposobów wyrażania rytmu i formy. Malarze rezygnują przy tym często z dosłownej symboliki przemijania na rzecz subtelnego, wyobrażonego dialogu między dźwiękiem a kolorem, w którym krzywizny instrumentu wykonanego z mosiądzu lub drewna wprowadzają do statycznej kompozycji malarskiej wrażenie wewnętrznej melodii i przestrzennego ładu.
O technice: Farba olejna na zagruntowanej płycie HDF 3mm
Malarstwo olejne na płytach drewnopochodnych wysokiej gęstości (HDF – High-Density Fibreboard) to technika łącząca tradycyjne medium olejne z nowoczesnym, niezwykle stabilnym nośnikiem. Farby olejne, produkowane z pigmentów utartych ze schnącym olejem roślinnym, charakteryzują się głębią nasycenia barw, świetlistością kolorów oraz powolnym procesem sieciowania (schnięcia pod wpływem powietrza). Zastosowanie sprasowanej pod wysokim ciśnieniem płyty HDF o grubości 3 mm całkowicie eliminuje pracę podłoża pod wpływem zmian wilgotności i temperatury, co jest częstym zjawiskiem w przypadku tradycyjnych desek z litego drewna czy tkanin lnianych.
Przygotowanie podłoża wymaga nałożenia kilku warstw elastycznego gruntu malarskiego (gessa), który izoluje włókna płyty i zapobiega wciąganiu spoiwa olejowego, zapewniając optymalną przyczepność kolejnych warstw farby. Twarda, gładka powierzchnia umożliwia precyzyjną kontrolę nad pociągnięciem pędzla, uzyskanie wyrazistych krawędzi oraz gładkich przejść tonalnych. Po całkowitym utwardzeniu warstwy malarskiej powierzchnię zabezpiecza się werniksem, który chroni dzieło przed czynnikami mechanicznymi i kurzem, a także wydobywa głęboki, szlachetny blask kolorów.
O artystce:
Małgorzata Jakieła urodziła się 23 kwietnia 2004 roku w Krakowie. Uczęszczała na zajęcia plastyczne prowadzone w centrum Kultury Dworek Białoprądnicki w Krakowie. W 2024 roku ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Józefa Kluzy w Krakowie. Obecnie studentka II roku na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
