O obrazie:
Druga część dyptyku Bartosza Kościołka pt. „Kamienica się Pali” stanowi dopełnienie narracji rozpoczętej w pierwszej odsłonie, przenosząc uwagę widza z wnętrza płonącej kamienicy na uliczną akcję służb porządkowych. Utrzymany w charakterystycznym dla artysty stylu współczesnego realizmu, obraz ten ponownie łączy elementy portretu zbiorowego, sceny rodzajowej i reporterskiej dokumentacji miejskiej codzienności, tym razem skupiając się na zewnętrznych działaniach związanych z pożarem.
Kompozycja obrazu dzieli przestrzeń na dwa wyraźne plany. W głębi dominuje dynamiczna i niemal abstrakcyjna wizja płonącej kamienicy. Kościołek operuje tu śmiałymi, impresjonistycznymi pociągnięciami pędzla, budując intensywną łunę pożaru w odcieniach czerwieni i pomarańczy, która silnie kontrastuje z ciemniejszymi partiami budynku. Ta ekspresyjna gra kolorów i form oddaje żywiołowość ognia i dramatyzm sytuacji. Pierwszy plan z kolei zajmuje konkretna, choć niepozbawiona malarskiego zacięcia, scena działań służb na ulicy. Widzimy grupę strażaków w charakterystycznych uniformach, postacie z pomocy drogowej oraz zaparkowane samochody. Układ postaci jest naturalny i sprawia wrażenie uchwyconego w biegu wydarzeń.
Podsumowując, druga część dyptyku „Kamienica się Pali” Bartosza Kościołka to dzieło o wysokiej jakości artystycznej, które w udany sposób łączy ekspresyjną wizję pożaru z realistycznym przedstawieniem działań służb na pierwszym planie. Kontrast kompozycyjny, kolorystyczny i fakturowy wzmacnia dramatyzm sceny i podkreśla dualizm sytuacji – żywioł niszczący i zorganizowany wysiłek mający na celu jego powstrzymanie. Kościołek ponownie prezentuje swoje malarsko-reporterskie podejście, zwracając uwagę na trud i zaangażowanie osób pracujących na rzecz bezpieczeństwa miasta. Jego umiejętność uchwycenia ulotnej chwili i przełożenia jej na język malarski czyni ten obraz ważnym i poruszającym świadectwem współczesności.
Wieloczęściowe formy malarskie
Idea malowania obrazów składających się z kilku części – dyptyków (dwóch części), tryptyków (trzech części) i poliptyków (wielu części) – to fascynujące podejście artystyczne, które na przestrzeni wieków ewoluowało i służyło różnorodnym celom. Charakteryzuje się ono przede wszystkim fragmentacją i sekwencyjnością narracji wizualnej, gdzie poszczególne panele współdziałają, tworząc złożoną całość.
Historia dyptyków, tryptyków i poliptyków sięga starożytności, gdzie dyptyki z kości słoniowej lub drewna były używane jako tabliczki do pisania lub przenośne ołtarzyki. Jednak prawdziwy rozkwit tych form nastąpił w średniowieczu i renesansie, szczególnie w kontekście sztuki sakralnej.
W przypadku dyptyku „Kamienica się pali” Bartosza Kościołka, przedstawiających sceny z pożaru domu, ta forma wydaje się szczególnie trafna. Pierwsza część skupiająca się na wnętrzu płonącej kamienicy, a druga na działaniach na zewnątrz, tworzy pełniejszy obraz akcji ratunkowej. Pozwala to artyście na przedstawienie dwóch różnych, ale nierozłącznie powiązanych aspektów tego dramatycznego wydarzenia, wzmacniając reporterski charakter jego malarstwa i pogłębiając narrację o trudnej i ryzykownej pracy strażaków. Dyptyk staje się w tym kontekście nie tylko przedstawieniem dwóch scen, ale również komentarzem do złożoności i wieloaspektowości przedstawianej sytuacji.
O technice: olej na płótnie
Farba olejna to tradycyjne medium malarskie, które od wieków cieszy się uznaniem artystów. Składa się z pigmentów zawieszonych w oleju roślinnym, najczęściej lnianym. Charakteryzuje się powolnym schnięciem, co pozwala na długie i staranne opracowanie obrazu. Dzięki swojej lepkości, farba olejna umożliwia tworzenie zarówno gładkich, jak i fakturowanych powierzchni. Jej trwałość i odporność na działanie czynników zewnętrznych sprawiają, że obrazy wykonane tą techniką mogą przetrwać przez wiele stuleci.
O artyście:
Bartosz Kościołek (ur. 2001), student IV roku malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Współorganizator i uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych, m.in. „Brudna robota”, “Proszę To Usunąć”, “Gdzie Ten Miód”, lub “Zator Tacha Wleki”. Od 2024 roku współtworzy nieformalną grupę artystyczną pod nazwą Kolektyw pod Ciśnieniem w Poznaniu.
Więcej informacji o artyście oraz jego pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
