O obrazie:
Druga część dyptyku Bartosza Kościołka pt. „Kamienica się Pali” stanowi dopełnienie narracji rozpoczętej w pierwszej odsłonie, przenosząc uwagę widza z wnętrza płonącej kamienicy na uliczną akcję służb porządkowych. Utrzymany w charakterystycznym dla artysty stylu współczesnego realizmu, obraz ten ponownie łączy elementy portretu zbiorowego, sceny rodzajowej i reporterskiej dokumentacji miejskiej codzienności, tym razem skupiając się na zewnętrznych działaniach związanych z pożarem.
Kompozycja obrazu dzieli przestrzeń na dwa wyraźne plany. W głębi dominuje dynamiczna i niemal abstrakcyjna wizja płonącej kamienicy. Kościołek operuje tu śmiałymi, impresjonistycznymi pociągnięciami pędzla, budując intensywną łunę pożaru w odcieniach czerwieni i pomarańczy, która silnie kontrastuje z ciemniejszymi partiami budynku. Ta ekspresyjna gra kolorów i form oddaje żywiołowość ognia i dramatyzm sytuacji. Pierwszy plan z kolei zajmuje konkretna, choć niepozbawiona malarskiego zacięcia, scena działań służb na ulicy. Widzimy grupę strażaków w charakterystycznych uniformach, postacie z pomocy drogowej oraz zaparkowane samochody. Układ postaci jest naturalny i sprawia wrażenie uchwyconego w biegu wydarzeń.
Podsumowując, druga część dyptyku „Kamienica się Pali” Bartosza Kościołka to dzieło o wysokiej jakości artystycznej, które w udany sposób łączy ekspresyjną wizję pożaru z realistycznym przedstawieniem działań służb na pierwszym planie. Kontrast kompozycyjny, kolorystyczny i fakturowy wzmacnia dramatyzm sceny i podkreśla dualizm sytuacji – żywioł niszczący i zorganizowany wysiłek mający na celu jego powstrzymanie. Kościołek ponownie prezentuje swoje malarsko-reporterskie podejście, zwracając uwagę na trud i zaangażowanie osób pracujących na rzecz bezpieczeństwa miasta. Jego umiejętność uchwycenia ulotnej chwili i przełożenia jej na język malarski czyni ten obraz ważnym i poruszającym świadectwem współczesności.
Wieloczęściowe formy malarskie
Idea malowania obrazów składających się z kilku części – dyptyków (dwóch części), tryptyków (trzech części) i poliptyków (wielu części) – to fascynujące podejście artystyczne, które na przestrzeni wieków ewoluowało i służyło różnorodnym celom. Charakteryzuje się ono przede wszystkim fragmentacją i sekwencyjnością narracji wizualnej, gdzie poszczególne panele współdziałają, tworząc złożoną całość.
Historia dyptyków, tryptyków i poliptyków sięga starożytności, gdzie dyptyki z kości słoniowej lub drewna były używane jako tabliczki do pisania lub przenośne ołtarzyki. Jednak prawdziwy rozkwit tych form nastąpił w średniowieczu i renesansie, szczególnie w kontekście sztuki sakralnej.
W przypadku dyptyku „Kamienica się pali” Bartosza Kościołka, przedstawiających sceny z pożaru domu, ta forma wydaje się szczególnie trafna. Pierwsza część skupiająca się na wnętrzu płonącej kamienicy, a druga na działaniach na zewnątrz, tworzy pełniejszy obraz akcji ratunkowej. Pozwala to artyście na przedstawienie dwóch różnych, ale nierozłącznie powiązanych aspektów tego dramatycznego wydarzenia, wzmacniając reporterski charakter jego malarstwa i pogłębiając narrację o trudnej i ryzykownej pracy strażaków. Dyptyk staje się w tym kontekście nie tylko przedstawieniem dwóch scen, ale również komentarzem do złożoności i wieloaspektowości przedstawianej sytuacji.
O technice: olej na płótnie
Farba olejna to tradycyjne medium malarskie, które od wieków cieszy się uznaniem artystów. Składa się z pigmentów zawieszonych w oleju roślinnym, najczęściej lnianym. Charakteryzuje się powolnym schnięciem, co pozwala na długie i staranne opracowanie obrazu. Dzięki swojej lepkości, farba olejna umożliwia tworzenie zarówno gładkich, jak i fakturowanych powierzchni. Jej trwałość i odporność na działanie czynników zewnętrznych sprawiają, że obrazy wykonane tą techniką mogą przetrwać przez wiele stuleci.
O artyście:
Bartosz Kościołek (ur. 2001), student V roku malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Współorganizator i uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych, m.in. „Brudna robota”, “Proszę To Usunąć”, “Gdzie Ten Miód”, lub “Zator Tacha Wleki”. Od 2024 roku współtworzy nieformalną grupę artystyczną pod nazwą Kolektyw pod Ciśnieniem w Poznaniu. Jego prace to niezwykle spójny i dojrzały cykl malarski, który można określić mianem “malarstwa reporterskiego” lub “empatii codzienności”. Kościołek koncentruje się na portretowaniu zwykłych osób, które zazwyczaj stanowią anonimowe tło miejskiego życia. Bohaterowie jego obrazów wykonują fizyczną pracę, lub też są zajęci prozaicznymi, codziennymi czynnościami: robieniem zakupów, grą w karty, czasami też wypoczywają.
Artysta posługuje się głównie techniką olejną na płótnie, wykorzystując jej lepkość do tworzenia bogatych faktur i głębokich efektów tonalnych. W jego palecie można dostrzec dwa podejścia: (i) barwy ziemi i surowość: Dominacja szarości, beżów i przygaszonych tonów, które oddają nocną scenerię lub industrialny charakter miasta, oraz (ii) silne kontrasty: użycie intensywnych barw, takich jak nasycony pomarańcz (kamizelki odblaskowe), który staje się centralnym punktem przyciągającym wzrok i wydobywającym postać z tła. Więcej informacji o artyście oraz jego pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
