O obrazie: Pejzaż wewnętrzny
Obraz Eleanory Bubashkiny W oczekiwaniu jest subtelnym i wnikliwym studium psychologicznym, wizualnym zapisem wewnętrznego stanu, w którym czas zdaje się zwalniać, a rzeczywistość traci swoje ostre kontury. Artystka w dobrze sposób oddaje ten ulotny nastrój, zderzając realistyczne przedstawienie postaci z abstrakcyjnym, niemal kubistycznym tłem. Spokojna, zamyślona twarz bohaterki, której wzrok ucieka gdzieś poza ramy obrazu, jest jedynym stałym punktem w dynamicznym, wibrującym otoczeniu.
Przestrzeń wokół kobiety nie jest realnym wnętrzem, lecz pejzażem jej myśli i emocji. Nakładające się na siebie plamy barwne, zgeometryzowane kształty i ślady szablonów tworzą wrażenie chaosu, natłoku wspomnieć, planów i wyobrażeń, które towarzyszą stanowi oczekiwania. Granice między postacią, fotelem a tłem celowo się zacierają, sugerując, że bohaterka niemal roztapia się w swoim zamyśleniu, stając się jednością z otaczającą ją, pulsującą materią malarską.
W oczekiwaniu to metafora ludzkiej kondycji, dzieło, które w niezwykle malarski sposób ukazuje, jak w chwilach ciszy i bezruchu nasz wewnętrzny świat potrafi być najbardziej dynamiczny.
Opis tematu: Portret
Portret, jako gatunek w sztukach wizualnych, jest artystycznym przedstawieniem, którego głównym tematem jest konkretna osoba lub grupa osób. Jego nadrzędnym celem jest uchwycenie nie tylko fizycznego podobieństwa modela, ale również jego charakteru, statusu społecznego, stanu psychicznego czy esencji jego osobowości.
Historia portretu jest długa i bogata, a jego funkcje i formy ewoluowały wraz ze zmianami kulturowymi i społecznymi. W starożytnym Rzymie ceniono werystyczne, realistyczne oddanie rysów, podczas gdy w renesansie, wraz z rozwojem humanizmu, portret stał się manifestacją nowej, silnej pozycji jednostki.
W epoce baroku artyści tacy jak Rembrandt zgłębiali psychikę swoich modeli z niespotykaną dotąd wnikliwością, wykorzystując dramatyczny światłocień do wydobycia wewnętrznego życia postaci. Przełom XIX i XX wieku przyniósł odejście od czystego mimetyzmu na rzecz subiektywnej interpretacji. Artyści tacy jak Vincent van Gogh czy przedstawiciele ekspresjonizmu przedkładali prawdę emocjonalną nad prawdę fizyczną, deformując rysy i używając koloru w sposób symboliczny.
We współczesnej sztuce portret nadal pozostaje żywym i istotnym gatunkiem, służąc artystom do badania kwestii tożsamości, ról społecznych, pamięci czy, jak w niektórych pracach Eleanory Bubashkiny, do ukazywania uniwersalnych stanów egzystencjalnych, w których konkretna postać staje się reprezentantem ogólnoludzkiego doświadczenia.
Opis techniki: farba olejna i akrylowa na płótnie
Technika mieszana, polegająca na łączeniu na jednym płótnie farb olejnych i akrylowych, jest praktyką charakterystyczną dla malarstwa współczesnego, dającą artyście szerokie możliwości formalne i ekspresyjne. Wykorzystuje ona odmienne właściwości fizykochemiczne obu mediów, pozwalając na uzyskanie złożonych efektów wizualnych.
Podstawą tej techniki jest znajomość budowy i procesu schnięcia obu rodzajów farb. Farba akrylowa, której spoiwem jest wodna emulsja polimerowa, schnie bardzo szybko w wyniku odparowania wody, tworząc elastyczną i trwałą, wodoodporną warstwę. Z kolei farba olejna, oparta na spoiwie z olejów schnących, takich jak olej lniany, utwardza się znacznie wolniej w procesie polimeryzacji, czyli reakcji z tlenem.
Ta fundamentalna różnica wymusza na artystach stosowanie kluczowej zasady malarskiej znanej jako „tłuste na chude”. Oznacza ona, że wolniej schnące i bardziej elastyczne po wyschnięciu warstwy olejne mogą być nakładane na szybciej schnące i sztywniejsze warstwy akrylowe, ale nigdy odwrotnie. Zastosowanie akrylu na nie do końca utwardzoną warstwę olejną doprowadziłoby do spękania i zniszczenia struktury obrazu.
W praktyce artyści często wykorzystują farby akrylowe do szybkiego zagruntowania płótna, stworzenia podmalówki lub tła, a następnie na tak przygotowanej, suchej powierzchni kontynuują pracę przy użyciu farb olejnych, które pozwalają na subtelne modelowanie, uzyskanie głębi kolorów i bogatej faktury. Ta kombinacja pozwala łączyć szybkość i graficzny charakter akrylu ze szlachetnością i plastycznością tradycyjnej techniki olejnej.
O artystce:
Eleaonora Bubashkina pochodzi z Mińska na Białorusi. Jest kontynuatorką rodzinnych tradycji: urodziła się w rodzinie znanego białoruskiego artysty Władimira Urodnicza. W Mińsku ukończyła Państwowe Liceum Plastyczne, następnie studiowała na mińskiej Akademii Sztuk Pięknych na wydziale malarstwa, który ukończyła w 1992 roku. Od lutego 2023 roku mieszka w Polsce.
Posługuje się pseudonimem artystycznym Elis i tak też sygnuje swoje prace. Liryczne, intymne, doskonale szczere malarstwo Eleonory Bubashkiny przedstawia wysoki poziom rzemiosła artystycznego i profesjonalizmu, jasne postrzeganie natury i eleganckie, wręcz muzyczne mistrzostwo w posługiwaniu się kolorem. W jej obrazach widać jasny, natchniony, dziecięcy pogląd na świat. Prace artystki otwierają nam drogę do harmonii z samym sobą i otaczającą nas rzeczywistością i pomagają poczuć urok i smak naturalności. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę
