O obrazie:
Nadzieja” to obraz zamykający malarską część nagrodzonego cyklu dyplomowego Elizabeth Voryvody, stanowiąc jego formalne i filozoficzne zwieńczenie. Po mrocznej, analitycznej podróży przez ból, gniew, smutek i rozpacz, artystka prezentuje dzieło będące wizualnym manifestem odbudowy.
Formalnie obraz ten stanowi przeciwieństwo chaosu i brutalnej fragmentacji widocznej w „Strachu” czy „Rozpaczy”. Choć postać nadal jest poddana geometrycznej dekonstrukcji, nie jest to już wynik gwałtownego pęknięcia, lecz bardziej uporządkowana, stabilna analiza.
Artystka tworzy portret z profilu na bazie spokojnej, niemal architektonicznej siatki geometrycznych bloków. Paleta barw jest ciepła, polichromatyczna i harmonijna, sugerując, że w nowo zbudowanej tożsamości jest miejsce na wszystkie odcienie doświadczeń.
Jednak, mimo optymistycznego tytułu, dzieło to pozostawia w widzu niepokój i smak niedopowiedzenia. To nie jest radosna, naiwna nadzieja. Twarz, choć poskładana, jest twarda, „grubo ciosana” i pozbawiona życia. Przypomina ciężką, rzeźbiarską maskę, a nie ożywioną tkankę. Co najważniejsze, oko jest puste, ociężałe, jakby pozbawione źrenicy – patrzy, ale nie widzi, lub widziało zbyt wiele. Artystka zdaje się celowo unikać jednoznacznego symbolu.
W kontekście artystycznego manifestu autorki „Nadzieja” nie jest powrotem do stanu sprzed traumy. Jest to portret rekonstrukcji, ale rekonstrukcji, która nosi trwałe blizny. Te pęknięcia pozostają widoczne w geometrycznej strukturze obrazu. Jesteśmy postawieni przed trudnym pytaniem: czy nadzieja po traumie jest triumfem, czy jedynie ostatnim aktem woli przetrwania? Podobno nadzieja umiera ostatnia. Ale czy na pewno? Ten obraz nie daje łatwej odpowiedzi.
O temacie obrazu: portret
Portret w malarstwie od wieków służy nie tylko do wiernego przedstawienia fizjonomii postaci, ale przede wszystkim staje się potężnym narzędziem do przekazania głębszego przesłania, wykraczającego poza samą tożsamość modela.
W tym ujęciu portret przestaje być jedynie dokumentacją wyglądu, a staje się zwierciadłem duszy, nośnikiem emocji, wspomnień, traum czy wewnętrznych konfliktów. Artysta może subtelnie manipulować elementami kompozycji, kolorystyką, tłem czy symbolicznymi przedmiotami, aby nadać dziełu dodatkowe warstwy znaczeń.
Postać portretowana, niezależnie czy jest to konkretna osoba, czy archetyp, staje się uniwersalnym punktem odniesienia do szerszych zagadnień – od osobistych doświadczeń pamięci, straty czy tęsknoty, po refleksje nad naturą dzieciństwa, przemijania czy nawet śmierci.
Współcześni artyści często wykorzystują portret do introspekcji, prowokując widza do zadawania pytań o własne doświadczenia i emocje. To nie tyle obraz osoby, ile obraz kondycji ludzkiej, ubrany w formę wizerunku, który ma za zadanie wywołać rezonans i zmusić do głębszej, często niepokojącej, refleksji.
O technice: farba olejna na płótnie
Farba olejna to tradycyjne medium malarskie, w którym pigmenty (czyli różnego rodzaju barwniki) są rozpuszczone schnących olejach roślinnych, takich jak olej na przykład lniany, makowy czy orzechowy. Proces jej powstawania polega na dokładnym ucieraniu pigmentu z olejem aż do uzyskania pastowatej konsystencji.
Dzięki swoim uniwersalnym właściwościom i relatywnie długiemu czasowi schnięcia, farba olejna umożliwia uzyskanie głębokich i trwałych kolorów, łagodnych przejść z partii ciemnych do jasnych, dających mgliste, “miękkie” efekty kolorystyczne oraz tworzenie impastów (czyli grubszych warstw kolejno na siebie nakładanej farby). Aby zachować trwałość obrazu olejnego, po jego całkowitym wyschnięciu konieczne jest nałożenie werniksu końcowego, chroniącego dzieło przed czynnikami zewnętrznymi oraz wyrównujące połysk.
O artystce:
Elizabeth Voryvoda, ukraińska artystka młodego pokolenia (ur. 2000, Dniepr), absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (rocznik 2025) na specjalizacji malarstwo ścienne. Jej droga artystyczna rozpoczęła się w dzieciństwie u boku ojca, malarza ikon, pośród fresków i prac sakralnych. Po ukończeniu z wyróżnieniem Kolegium Sztuki w Dnieprze i rozpoczęciu studiów w Kijowie, jej akademickie podejście do sztuki uległo radykalnej transformacji.
Wybuch wojny w Ukrainie i wymuszona emigracja do Polski stały się katalizatorem do poszukiwania nowego, brutalnie szczerego języka artystycznego. W nagrodzonej pracy dyplomowej na warszawskiej ASP, artystka przedstawiła awangardowy cykl ośmiu portretów badających kluczowe ludzkie emocje (ból, strach, nadzieja) oraz dopełniającą go mozaikę ceramiczną, która stała się dla niej metaforą siły i integracji mimo wewnętrznych pęknięć. W swojej twórczości świadomie nawiązuje do dziedzictwa awangardy (m.in. Malewicza, Kandinsky’ego, Picassa, Kantora), wierząc, że “prawdziwe malarstwo rodzi się z prawdy – z przeżytego doświadczenia. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
