O obrazie:
Obraz „Przerwa w zabawie” to dzieło o niezwykłej sile przyciągania, w którym Katarzyna Bąkowska-Roszkowska dokonuje brawurowej redefinicji swojej dotychczasowej hierarchii malarskiej. Choć monumentalna, krwistoczerwona fasada budynku i pióropusze palm zajmują większość płaszczyzny płótna, to bezsprzecznym centrum narracyjnym pozostaje osamotniona postać ludzka w dolnym rogu. Jest to kompozycja figuralna par excellence, w której każdy element scenografii – od neonowego blasku okien po rytm markiz – służy podkreśleniu obecności bohatera.
W tej pracy artystka odchodzi od personifikacji owadów na rzecz antropomorficznej opowieści o ukrywaniu tożsamości. Fakt, że to człowiek zakłada maskę owada, a nie odwrotnie, zmienia wektor interpretacji: nie patrzymy już na bajkową przypowieść, lecz na psychologiczną analizę współczesnego człowieka, który nawet w chwili wytchnienia („przerwy”) nie zdejmuje swojej społecznej lub ochronnej maski. Postać siedząca z lodem w dłoni, uchwycona w bezruchu, staje się „nieruchomym poruszycielem” całej sceny. Jej statyczność kontrastuje z agresywną, niemal wibrującą czerwienią tła, co buduje napięcie między intymną chwilą odpoczynku a przytłaczającym, egzotycznym anturażem.
Formalnie dzieło zachwyca dyscypliną kontrastów. Błękit markiz, nawiązujący do estetyki mezoamerykańskiej, tnie czerwień fasady z niemal chirurgiczną precyzją, podczas gdy mroczna gęstwina roślinności zamyka kompozycję, tworząc ramy dla tej onirycznej wizji. Bąkowska-Roszkowska udowadnia, że potrafi posługiwać się figurą ludzką z ogromnym wyczuciem – postać, choć fizycznie niewielka, dominuje nad obrazem semantycznie. „Przerwa w zabawie” to zaproszenie do dyskusji o tym, co realne, a co wykreowane; to malarstwo, które stawia pytania o granice między naszą naturą a rolą, jaką odgrywamy w barwnym, duszno-tropikalnym teatrze życia.
O temacie obrazu: Kompozycja figuralna jako centrum narracji malarskiej
Kompozycja figuralna to temat malarski, w którym postać ludzka pełni rolę nadrzędną, stając się głównym nośnikiem znaczeń, emocji i narracji dzieła. W odróżnieniu od pejzażu ze sztafażem, w kompozycji figuralnej otoczenie – niezależnie od swojej skali czy intensywności barwnej – pełni funkcję służebną (scenograficzną) wobec przedstawionej postaci. Artysta, ustawiając sztalugę i wybierając punkt obserwacyjny, konstruuje przestrzeń tak, by wszystkie linie zbiegu lub kontrasty kolorystyczne prowadziły wzrok widza ku figurze.
Proces analityczny w tym gatunku polega na badaniu psychologicznej relacji między bohaterem a miejscem, w którym został osadzony. Postać często staje się „filtrem”, przez który widz interpretuje resztę obrazu. Nawet jeśli figura zajmuje fizycznie niewielką część płótna, jej statyczność lub gest nadają sens całemu otoczeniu, zamieniając martwą architekturę czy naturę w tło dla ludzkiego dramatu, odpoczynku lub refleksji. Kluczowym elementem jest tu „ciężar gatunkowy” obecności człowieka, który sprawia, że obraz przestaje być opisem miejsca, a staje się opowieścią o bycie.
O technice: Farba akrylowa na płótnie
Akryl na płótnie to współczesna technika malarska polegająca na nakładaniu farb akrylowych na odpowiednio przygotowane podłoże tekstylne, najczęściej lniane lub bawełniane, rozpięte na drewnianym krosnie (stelażu). Proces ten rozpoczyna się od nałożenia warstwy izolującej i wyrównującej, zwanej gesso. Jest to specjalny podkład malarski (tradycyjnie mieszanka kredy, gipsu i spoiwa, obecnie najczęściej akrylowy), który zamyka pory płótna, zapobiega nadmiernemu wchłanianiu farby i zapewnia jej odpowiednią przyczepność do podłoża.
Farby akrylowe powstają w wyniku połączenia czystych pigmentów (substancji barwiących) z syntetycznym spoiwem w postaci żywicy akrylowej (polimeru). W procesie produkcji pigmenty są mielone i dyspergowane w emulsji wodnej. Kluczową właściwością tych farb jest ich wodorozcieńczalność w stanie mokrym oraz całkowita wodoodporność po wyschnięciu. Dzięki szybkiemu odparowywaniu wody, spoiwo polimerowe tworzy trwałą, elastyczną i nieżółknącą powłokę, która w przeciwieństwie do farb olejnych nie wykazuje tendencji do pękania (krakelury) wraz z upływem czasu.
Historia farb akrylowych jest stosunkowo krótka w porównaniu do tradycji olejnych. Pierwsze farby tego typu (pod nazwą Magna) pojawiły się w latach 40. XX wieku, a ich dynamiczny rozwój nastąpił w latach 50. i 60., kiedy to stały się ulubionym medium artystów pop-artu (np. Andy’ego Warhola) oraz twórców abstrakcji ekspresjonistycznej. Doceniano je za nowoczesny, syntetyczny wygląd oraz możliwość błyskawicznej pracy, co odpowiadało tempu życia i zmian w sztuce nowoczesnej.
O artystce:
Katarzyna Bąkowska-Roszkowska urodziła się 28 lipca 1985 r. w Płocku, tam też obecnie mieszka i pracuje. Jest absolwentką Wydziału Malarstwa na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom obroniła w 2010 w Pracowni Malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego; aneks do pracy dyplomowej zrealizowała w pracowni wiedzy o działaniach i strukturach wizualnych pod kierunkiem prof. Jacka Dyrzyńskiego. W 2013 rozpoczęła na macierzystej uczelni studia doktoranckie, które ukończyła w 2019 r. uzyskując tytuł doktora sztuki.
Twórczość Katarzyny Bąkowskiej-Roszkowskiej stanowi intrygujące połączenie estetyki i głębokiej refleksji nad naturą ludzkiej egzystencji. Artystka, mistrzyni kontrastu, zaprasza nas w niezwykłą podróż do świata, gdzie granice między tym, co uważamy za piękne i odrażające, zacierają się
W jej obrazach często spotykamy się z wykorzystaniem symboliki zwierzęcej, ukazującej uniwersalne doświadczenia człowieka. Wybór owadów, często wzbudzających niechęć, jest świadomym zabiegiem. Przez pryzmat tych małych stworzeń, artystka ukazuje złożoność ludzkich emocji, relacji oraz dylematów. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
