O obrazie: Osobność w bliskości
Dwuobrazowy cykl „Bracia” Małgorzaty Kidy to jedno z najciekawszych dokonań młodej artystki, w którym osobiste doświadczenie spotyka się z dyscypliną formy inspirowaną École de Paris. Prace te, choć powstały w ramach studiów na warszawskiej ASP, wykraczają poza ramy ćwiczenia akademickiego, stając się autonomiczną wypowiedzią o naturze więzi.
Obraz „Bracia 1” Małgorzaty Kidy to otwarcie tego intrygującego dyptyku. Kida dokonuje tu charakterystycznej dla swojego stylu syntezy, sprowadzając rodzeństwo do układu geometrycznych płaszczyzn. Napięcie, o którym wspomina autorka, nie objawia się tu w geście, lecz w braku dialogu. Wybór bliskiego kadru i sylwetki ustawione w różnych kierunkach (powoduje to brak kontaktu wzrokowego) materializuje psychologiczne napięcie. Dodatkowo, postaci są uwięzione w ciężkich, zimowych strojach, co potęguje wrażenie izolacji i trudności w komunikacji. W przeciwieństwie do dynamicznej części drugiej („Bracia 2”), tutaj panuje chłodna, obojętna statyka, która zmusza widza do refleksji nad tym, co niewypowiedziane. To malarstwo surowe, odarte z sentymentalizmu, a jednocześnie poruszające w swojej szczerości.
O temacie: Portret i scena rodzajowa
Portret podwójny to gatunek malarstwa (lub grafiki), którego tematem jest przedstawienie dwóch osób, powiązanych ze sobą relacją rodzinną, towarzyską, zawodową lub symboliczną. W przeciwieństwie do portretu pojedynczego, głównym wyzwaniem kompozycyjnym jest tutaj nie tylko oddanie fizjonomii, ale przede wszystkim sformułowanie wizualnego komunikatu o charakterze więzi łączącej modeli. Artysta może operować takimi środkami, jak na przykład kontrast kierunków spojrzeń, czy interakcja gestów. Proces analityczny w tym gatunku skupia się na badaniu napięć kompozycyjnych między dwiema dominantami figuralnymi, co pozwala na ukazanie dynamiki władzy, bliskości lub dystansu.
Z kolei scena rodzajowa to z kolei przedstawienie tematów zaczerpniętych z życia codziennego, ukazujące anonimowe postacie przy rutynowych czynnościach, pracy lub zabawie. Gatunek ten, ukształtowany w pełni w malarstwie niderlandzkim XVII wieku, ewoluował od narracyjnych, anegdotycznych kompozycji ku nowoczesnym ujęciom syntetycznym. W przypadku sceny rodzajowej kluczowe jest osadzenie figury w konkretnym kontekście sytuacyjnym, który – choć wywiedziony z rzeczywistości – w procesie artystycznym może zostać podniesiony do rangi uniwersalnego symbolu kondycji ludzkiej.
O technice: Olej na płótnie
Malarstwo olejne to sztuka tworzenia obrazów przy pomocy farb będących mieszaniną różnych pigmentów (barwników) z rafinowanymi olejami: lnianym, orzechowym lub makowym. W Europie początkiem dominacji tej techniki malarskiej jest wiek XV. Uważa się że wynalazcą, a przynajmniej najbardziej znanym propagatorem malarstwa olejnego był niderlandzki artysta Jan van Eyck (1390–1441), który uchodzi również za twórcę nowożytnego malarstwa portretowego i prekursora wczesnego renesansu. Van Eyck potrafił wykazać i skutecznie wykorzystać właściwości farb olejnych, takie jak rozpiętość i bogactwo uzyskiwanych kolorów czy też możliwość oddania drobnych, delikatnych szczegółów kompozycji.
Właściwości farb olejnych pozwalają na stosowanie różnych technik nakładania farby, na przykład bardzo cienkimi warstwami (tzw. laserunki), lekko rozprowadzając farbę na poprzedniej, już wyschniętej warstwie. W ten sposób, przez nadbudowanie złożonych, rozświetlonych warstw przejrzystego koloru uzyskuje się bardzo subtelne fakturalne i kolorystyczne efekty. Ten klasyczny sposób kładzenia farby olejnej do perfekcji opanował flamandzki malarz Jan van Eyck (1390-1441), który jest też uważany za najważniejszego popularyzatora malarstwa farbami olejnymi w Europie. Można też kłaść farbę techniką impasto, czyli grubymi warstwami, zachowującymi wyraźne ślady pędzla czy szpachli. Nakładając impast na całej powierzchni płótna uzyskuje się wypukłą, rzeźbioną powierzchnię mocno akcentującą efekty świetlne. Jednym z wielkich malarzy, stosujących szczególnie bogate impasty był Rembrandt van Rijn.
O artystce
Małgorzata Kida (ur. 2005) to obiecująca malarka młodego pokolenia, od 2024 roku związana z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła w pracowni prof. Artura Winiarskiego, a od 2025 roku kontynuuje rozwój warsztatu pod kierunkiem prof. Tomasza Milanowskiego. Choć jest na początku swojej drogi twórczej, jej malarstwo wyróżnia się rzadką dojrzałością w operowaniu syntezą oraz świadomym dialogiem z tradycją modernizmu.
Aktywnie uczestniczy w życiu akademickim, prezentując swoje prace na wystawach zbiorowych na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie (2025) oraz angażując się w interdyscyplinarne poszukiwania w ramach Pracowni Tkaniny Eksperymentalnej (2026). Jej obrazy są efektem zarówno wnikliwych studiów z modelem w pracowni, jak i swobodnych poszukiwań plenerowych (m.in. w Dłużewie), co świadczy o wszechstronności jej spojrzenia.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
