O obrazie:
“Okularnica (dama z wisienką)” jest esencją neoklasycznego Pop-artu z nutą retro glamour. Dzieło funkcjonuje jako kapsuła czasu, w której spotyka się estetyka lat 60. i 70. z hiperświadomością współczesnego wizerunku. Kompozycja jest asymetryczna i dynamiczna. Pastelowe różowe tło, przypominające dekorację wnętrza z epoki, jest przerywane przez geometryczny wzór czarno-szarej sukienki i ostry, niebieski impast włosów. Kontur postaci jest graficzny i zdecydowany, co nadaje postaci siłę plakatu. Wzrok postaci, choć przesłonięty dużymi, okrągłymi okularami, wciąga widza w grę tajemnicy i dystansu.
Obraz można interpretować jako współczesną wariację na temat archetypu femme fatale – osoby, która używa mody i atrybutów (okulary, koktajl) do budowania swojego publicznego wizerunku i jednoczesnego zachowania prywatności. Okulary są tu kluczowym symbolem. W epoce nadmiernej ekspozycji, zasłonięcie oczu jest aktem buntu i ochrony – mechanizmem obronnym przed społeczeństwem spektaklu. Postać, choć zmysłowo odsłonięta, jest psychologicznie zamknięta. Dama z wisienką jest ikoną kobiecej niezależności i ironii, czerpiąc z historii malarstwa (np. portretów salonowych), ale przekształcając je w oświadczenie o modzie i podmiotowości we współczesnym świecie.
O temacie obrazu: Portret Rodzajowy
Obraz wpisuje się w nurt portretu rodzajowego, gdzie wizerunek osoby jest pretekstem do ukazania szerszej sceny obyczajowej, uchwycenia atmosfery epoki lub skomentowania stylu życia. W przeciwieństwie do portretu oficjalnego, portret rodzajowy (często nazywany też portretem w scenerii) koncentruje się na atrybutach, otoczeniu i akcesoriach, które mówią o statusie, zainteresowaniach i nastroju portretowanej osoby. Tu atrybutami są okulary przeciwsłoneczne (symbolizujące tajemnicę i dystans) oraz koktajl z wisienką (symbol beztroski, towarzyskiego życia i lat 60.).
Sceny rodzajowe mają swoje korzenie w malarstwie flamandzkim i holenderskim (XVII w.), gdzie ukazywano codzienne życie mieszczaństwa. W sztuce nowoczesnej, zwłaszcza od czasu Pop-artu, portret rodzajowy ewoluował, stając się narzędziem do komentowania konsumpcjonizmu, mody i “celebrytyzmu”. Dzieło Wareckiego jest kwintesencją nowoczesnego portretu rodzajowego – nie chodzi o wierne odwzorowanie rysów, lecz o stworzenie ikonicznego wizerunku, który uosabia pewną postawę kulturową – modną, nieco zblazowaną i niezależną, a może nawet nieco wyzywającą kobiecość.
O technice: farba akrylowa
Malowanie farbami akrylowymi na płótnie to współczesna technika malarska, która zyskała szerokie uznanie wśród artystów ze względu na swoją wszechstronność i praktyczność. Farby akrylowe to pigmenty (i/lub barwniki) zawieszone w emulsji polimerowej, która po wyschnięciu tworzy trwałą, wodoodporną powłokę. Malowanie na płótnie, tradycyjnym podłożu malarskim, zapewnia odpowiednią teksturę i chłonność dla farb akrylowych, umożliwiając tworzenie dzieł o różnorodnej stylistyce i fakturze.
Technika ta wbrew pozorom nie jest jednak łatwa w użyciu; szybkie schnięcie farb akrylowych utrudnia precyzyjne mieszanie kolorów bezpośrednio na płótnie, a po wyschnięciu trudno jest nanosić ewentualne poprawki czy korekty kompozycji, ponieważ farby akrylowej nie można usunąć z obrazu bez uszkodzenia warstwy malarskiej. Tak więc praca z akrylami wymaga od artysty szybkiego, sprawnego i przemyślanego działania.
O artyście:
Michał Warecki urodził się w 1970 roku. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie też mieszka i tworzy. Maluje w indywidualnym, łatwo rozpoznawalnym stylu, który nazywa nadekspresjonizmem. Charakterystyczne są dla jego twórczości zwłaszcza portrety kobiece. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
