O obrazie:
Obraz “Świadomie bez tytułu” to kolejne intrygujące dzieło Michała Wareckiego, które przyciąga uwagę swoją oryginalną kompozycją i symbolicznym ładunkiem.
Kobieta na obrazie jest przedstawiona w sposób minimalistyczny, ale jednocześnie bardzo wyrazisty. Jej twarz jest delikatnie zarysowana, a spojrzenie skierowane jest w dal, jakby zagłębiona była we własnych myślach. Modelka przedstawiona jest w pozie statycznej, ramiona ma skrzyżowane na piersiach, co może sugerować zamknięcie w sobie lub pewną rezerwę.
Uwagę przykuwa niezwykły hełm lub kapelusz, który kobieta ma na głowie. Jego kształt i kolorystyka nawiązują do geometrycznych form, które dominują w twórczości Wareckiego.
Tło obrazu jest tutaj równie istotne co postać centralna. Dominuje w nim duża, okrągła forma, która przypomina księżyc, lub tarczę. Ten element nadaje obrazowi kosmiczny charakter i potęguje wrażenie tajemniczości.
Kolorystyka pracy jest stonowana, dominują w niej odcienie żółci, biel, szarości i czerń. Jedynym mocniejszym akcentem kolorystycznym jest czerwony kolor koronkowego gorsetu, który kontrastuje z resztą kompozycji.
Kompozycja obrazu jest przemyślana; centralnie umieszczona postać kobiety przyciąga całą uwagę widza. Jednocześnie, abstrakcyjne tło dodaje obrazowi głębi i skłania do kontemplacji.
Obraz “Świadomie bez tytułu” jest pełen symboliki. Hełm, który kobieta ma na głowie, może być interpretowany jako symbol ochrony, ale także izolacji. Okrągłe formy na tle mogą nawiązywać do cykli życia, wieczności, a także do kosmosu i tajemnic, które go wypełniają.
Postawa kobiety i jej wyraz twarzy sugerują, że może ona przeżywać jakiś wewnętrzny konflikt lub rozterkę. Jej zamknięta w sobie postawa może być interpretowana jako symbol samotności, ale także jako moment głębokiej refleksji.
Tytuł obrazu “Świadomie bez tytułu” świadczy o tym, że artysta pozostawia widzowi dużą swobodę w interpretacji. Każdy może odnaleźć w tym dziele coś osobistego i znaczącego.
O temacie obrazu: portret
Portret, inaczej wizerunek lub podobizna, jest przedstawieniem określonego człowieka (modela) z uwzględnieniem jego charakterystycznych cech indywidualnych i czasami również stanu psychicznego (portret psychologizowany).
Jako temat stosowany jest w szeregu sztuk wizualnych: malarstwie, rzeźbie, fotografii i grafice. Ma wiele odmian, na przykład może przedstawiać całą postać (portret en pied), lub tylko jej wybrany fragment: do kolan, popiersie lub samą głowę. W zależności od okoliczności i zamierzonego efektu, malarz może podjąć decyzję jak chce ustawić osobę portretowaną: model może być przedstawiony od przodu (fr. en face), lub od tyłu, z profilu, lub w pozie tzw. trzech czwartych (fr. un trois quarts) – czyli z twarzą skierowaną w bok; jest często stosowane ustawienie ze względu na chyba najlepszą możliwość oddania wyglądu osoby portretowanej.
Rodzajem portretu jest też portret własny artysty (autoportret), z portretu wywodzi się jego specyficzna odmiana zwana karykaturą.
O technice: farba akrylowa
Żywica akrylowa została wynaleziona przez niemieckiego chemika Otto Karla Röhma na początku lat 30-tych XX wieku. Już w 1934 roku niemiecka firma chemiczna BASF opracowała pierwszą nadającą się do użytku dyspersję akrylową (mieszaninę wody i cząsteczek żywicy akrylowej), która została opatentowana przez firmę Röhm and Haas. Ta syntetyczna farba łączyła niektóre właściwości klasycznej farby olejnej i akwareli.
Pierwsze zastosowania nowego produktu nie miały jednak wiele wspólnego ze sztuką; wykorzystywano go głównie do zabezpieczania różnych elementów konstrukcyjnych i części budynków narażonych na wilgoć i zasolenie. W latach 1946-1949 amerykański artysta, przedsiębiorca i kolekcjoner sztuki Leonardem Bocour wraz ze swoim bratankiem Samem Goldenem wynaleźli roztworową farbę akrylową pod marką Magna, produkowaną na bazie benzyny lakowej. Sprzedawali są w swoim sklepie przy 15 Ulicy na Manhattanie takim artystom, jak światowej sławy malarze Willem de Kooning, Jackson Pollock czy Helen Frankenhalter.
W latach 60-tych zostały wprowadzone do sprzedaży farby akrylowe produkowane na bazie wody. Malarze mogli więc modyfikować wygląd, twardość, elastyczność, teksturę i inne właściwości powierzchni farby akrylowej, używając różnych specjalistycznych dodatków lub po prostu dodając do niej wodę.
Farby akrylowe mają też zdolność do wiązania się z wieloma różnymi powierzchniami; można je stosować nie tylko na tradycyjnym płótnie, ale też na papierze, betonie, plastyku, szkle i wielu innych materiałach. Z tego też powodu są bardzo często stosowane przez artystów działających w domenie street-artu lub posługujących się techniką graffiti. Farby arylowe są również powszechnie stosowane w modelarstwie. Podobnie jak w przypadku malarstwa olejnego, gotowy obraz akrylowy pokrywa się izolacyjną warstwą usuwalnego werniksu w celu ochrony i zabezpieczenia farby przed kurzem, promieniowaniem UV czy zarysowaniami.
O artyście:
Michał Warecki urodził się w 1970 roku. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie też mieszka i tworzy. Maluje w indywidualnym, łatwo rozpoznawalnym stylu, który nazywa nadekspresjonizmem. Charakterystyczne są dla jego twórczości zwłaszcza portrety kobiece. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Nie jesteś pewien czy obraz, który Ci się podoba będzie pasować do Twojego wnętrza? Chciałbyś sprawdzić przed zakupem, jak będzie wyglądał w wybranym przez Ciebie miejscu? Skorzystaj z naszej oferty wizualizacji. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Obrazy na ścianę.
