O obrazie:
Wstęp: Obraz „Bliskość” Oliwii Choroś w subtelny, a zarazem radykalny sposób podchodzi do intymności w malarstwie. W odróżnieniu od prac nacechowanych psychologicznym napięciem, jak „Dotyk I” czy „Bez tytułu”, ten akrylowy obraz jest ekspresyjną odą do fizyczności. Artystka rezygnuje z dramatycznej narracji intelektualnej na rzecz czystego podejścia do formy, realizując w pełni swoją autorską definicję tematu: „zanurzenie w krzywiznach cielesności”.
Formalnie, Choroś po raz kolejny sięga po fragmentaryczny portret, lecz czyni to z jeszcze większym radykalizmem. Płótno zdominowane jest przez ekstremalne zbliżenie na kobiecą sylwetkę, uchwyconą z nietypowej, niskiej perspektywy. Malarka zastosowała tutaj też zabieg polegający na umieszczeniu dużego obiektu na pierwszym planie u dołu kadru, aby stworzyć wrażenie głębi i skierować wzrok widza w głąb obrazu.
Linie żeber, napięta skóra brzucha, delikatny zarys pępka – wyłaniają się w miękkim, studyjnym świetle.
Ciepła, harmonijna paleta barw zastępuje tu syntetyczne, neonowe światła z innych prac i właściwie powinna stwarzać wrażenie większego spokoju. Jednak całość układu: wygięte w łuk ciało, skrzyżowane z dużą, diagonalą plamą ciemniejszych brązów w tle wywołuje jakiś podświadomy niepokój i napięcie. Odnosimy wrażenie, że modelka została uchwycona w dynamicznym geście, a jej poza odzwierciedla silne emocje. Prowadzi nas to do wniosku, że w warstwie interpretacyjnej „Bliskość” jest chyba bardziej precyzyjnym studium ruchu, niż statycznym portretem.
Namalowana niemal wyłącznie farbami akrylowymi skóra, z jej subtelnymi gradientami i świetlistością, została oddana przy mistrzowskim użyciu aerografu. To narzędzie pozwoliło artystce uzyskać „cielesną subtelność” i gładkość niemożliwą do osiągnięcia samym pędzlem przy szybkoschnącym akrylu. W kontrapunkcie, ostre, zdefiniowane linie ubioru zostały namalowane precyzyjnymi pociągnięciami pędzla, tworząc wizualne napięcie między organiczną miękkością ciała a graficzną twardością tkaniny.
Podsumowując, „Bliskość” to obraz o wielkiej kulturze malarskiej i konceptualnej spójności. Choroś udowadnia, że akt patrzenia, pozbawiony wartościującej oceny, sam w sobie może być najbardziej radykalną formą bliskości.
O temacie obrazu: portret kobiecy
Historycznie, portret kobiecy był gatunkiem obciążonym konwencjami reprezentacji, w których ciało modelki niemal zawsze podlegało idealizacji i było konstruowane z myślą o zewnętrznym, najczęściej męskim spojrzeniu. Służył do manifestowania cnót, piękna lub statusu, rzadko skupiając się na autentycznym, fizycznym doświadczeniu bycia w ciele.
Sztuka współczesna, a zwłaszcza twórczość artystek, dokonała radykalnej rewizji tej tradycji. Portret kobiecy stał się narzędziem odzyskiwania podmiotowości, badania tożsamości i kwestionowania mechanizmów uprzedmiotowienia. Obraz „Bliskość” Oliwii Choroś jest doskonałym przykładem tej strategii. Artystka świadomie wybiera portret fragmentaryczny – radykalne zbliżenie, które eliminuje twarz, czyli najbardziej „tożsamościowy” element klasycznego portretu. Zamiast odpowiedzi na pytanie „kim ona jest?”, Choroś stawia pytanie „czym ona jest?” w sensie fizycznym.
O technice: farba akrylowa na płótnie bawełnianym, nakładana pędzlem i aerografem
Obraz „Bliskość” został namalowany przy użyciu farb akrylowych, co jest kluczową decyzją techniczną, definiującą estetykę dzieła. Farby akrylowe to stosunkowo nowoczesne medium, które weszło do powszechnego użytku artystycznego w połowie XX wieku, zdobywając popularność m.in. wśród twórców Pop Artu, jak Andy Warhol. Składają się z pigmentów zawieszonych w wodnej dyspersji żywicy akrylowej (emulsji polimerowej). Ich fundamentalną właściwością, odróżniającą je od farb olejnych, jest niezwykle szybki czas schnięcia, który następuje w wyniku odparowania wody.
Artystka łączy to medium z dwoma różnymi narzędziami – pędzlem i aerografem – aby osiągnąć charakterystyczne dla siebie napięcie między precyzją a subtelnością.
- Pędzel to tradycyjne narzędzie pozwalające na pełną kontrolę i pozostawienie materialnego śladu. W „Bliskości” jego użycie jest widoczne w precyzyjnie oddanych, ostrych krawędziach ubioru czy wyraźnej linii bielizny. Szybkie schnięcie akrylu ułatwia malowanie takich czystych, graficznych cięć.
- Aerograf, ręczne narzędzie rozpylające farbę za pomocą sprężonego powietrza, jest z kolei kluczem do oddania „cielesnej subtelności”, o której mówi artystka. Uzyskanie idealnie gładkich, miękkich przejść tonalnych (gradientów) na skórze, które widzimy na obrazie, jest niezwykle trudne do osiągnięcia przy użyciu pędzla i szybkoschnącej farby akrylowej. Aerograf pozwala na budowanie formy za pomocą delikatnej mgiełki koloru, tworząc efekt niemal cyfrowej gładkości, który nadaje skórze świetlisty, niemal „pulsujący” charakter.
Współcześni artyści sięgają po tę hybrydową metodę, ponieważ pozwala ona połączyć efektywność i ostre krawędzie (akryl i pędzel) z hiperrealistyczną lub oniryczną gładkością (aerograf). Jednym z najsłynniejszych artystów, który w mistrzowski sposób posługiwał się aerografem w monumentalnych portretach, był Chuck Close, pionier fotorealizmu. Już pod koniec lat 60. używał on aerografu i farb akrylowych do tworzenia swoich wielkoformatowych, hiperrealistycznych wizerunków, co zrewolucjonizowało podejście do realizmu w malarstwie.
O artystce:
Oliwia Choroś jest artystką wizualną młodego pokolenia, której twórczość koncentruje się na odważnej i szczerej eksploracji cielesności. Swoją tożsamość artystyczną formuje w dwóch ważnych ośrodkach akademickich – najpierw na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Obecnie studiuje na V roku w prestiżowej pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, znanej z kształcenia wybitnych indywidualności malarskich, z której wywodzi się m.in. Ewa Juszkiewicz i wielu laureatów najważniejszych konkursów artystycznych w Polsce.
Mimo młodego wieku, Choroś aktywnie zaznacza swoją obecność na scenie artystycznej, biorąc udział w licznych wystawach, w tym w prestiżowym 13. Triennale Małych Form Malarskich w Toruniu. Jest laureatką II nagrody w Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. prof. Jacka Żuławskiego (2025), organizowanym przez genewską fundację Amani we współpracy z gdańską ASP.
W swoich pracach artystka często łączy media malarskie – farbę olejną z akrylową. Charakterystyczną dla jej obrazów subtelność i zmysłowość cielesnych przedstawień uzyskuje dzięki umiejętnemu wykorzystaniu zarówno tradycyjnego pędzla, jak i nowoczesnych narzędzi, takich jak aerograf. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
