O obrazie:
Wstęp: „Podwójne okno I (popołudnie)” (2023) to przykład współczesnego realizmu autorstwa Oliwki Strzopy, obrazujący intymną scenę wnętrza. Płótno o wymiarach 100×130 cm, wykonane techniką farby olejnej, przedstawia fragment biura lub pracowni skąpanego w ciepłym, popołudniowym świetle słonecznym.
Styl: Obraz wpisuje się w nurt realizmu lub nawet hiperrealizmu, cechującego się niezwykłą dbało-ścią o oddanie atmosfery i materialności przedmiotów. Artystka wykazuje bardzo dobre operowanie techniką sfumato w cieniach oraz precyzyjną, niemal fotograficzną wierność w odwzorowaniu gry światła i cienia.
Układ i Format Płótna: Pionowy format (100×130 cm) wzmacnia poczucie głębi i sprzyja ujęciu perspektywicznemu. Wydłuża kompozycję i kieruje wzrok widza ku źródłu światła – oknu, jedno-cześnie akcentując zacienioną, pionową przestrzeń po prawej stronie.
Kompozycja: Kompozycja jest dynamiczna pomimo statycznego tematu. Dominuje tu silna linia diagonalna wyznaczona przez krawędź biurka i krzesła oraz stół w lewym dolnym rogu. Te elementy prowadzą wzrok od ciemnego pierwszego planu ku jasnemu, centralnemu punktowi – podwójnemu oknu z opuszczonymi żaluzjami. Całość opiera się na kontraście tonalnym między ciemnymi, cie-płymi brązami i ugrami wnętrza a oślepiającą, złocistą poświatą światła.
Podsumowanie: prezentowany obraz to dojrzałe i magnetyzujące dzieło. Jego siła tkwi w połącze-niu precyzji warsztatu realistycznego z głębią emocjonalną nastrojowego oświetlenia. Obraz sku-tecznie przekształca codzienną przestrzeń w symboliczną scenę, będącą studium światła, czasu i intymności współczesnego życia. To nie tylko studium wnętrza, lecz przede wszystkim medytacja nad światłem i czasem. Artystka skutecznie chwyta ulotny moment – intensywność popołudniowej godziny, kiedy słońce tworzy długie cienie i niemal materialne pasma ciepła. Żaluzje, pocięte na ho-ryzontalne pasy światła i cienia, stają się głównym elementem nadającym rytm, jednocześnie symbo-lizując barierę między światem wewnętrznym a zewnętrznym.
O temacie: studium wnętrza, martwa natura
Obraz „Podwójne okno I (popołudnie)” łączy w sobie dwa ściśle powiązane gatunki malarskie: studium wnętrza (lub malarstwo rodzajowe wnętrz) oraz martwą naturę (still life).
Martwa Natura (Still Life):
Historia i Symbolika: Gatunek wyodrębnił się w pełni w XVII wieku w Niderlandach (Holandia, Flandria), choć jego korzenie sięgają starożytnych Rzymian (mozaiki z owocami). Zyskał ogromną popularność w okresie Złotego Wieku, stanowiąc odzwierciedlenie dobrobytu mieszczaństwa.
Symbolika Vanitas: Kluczowym rodzajem niderlandzkiej martwej natury była „Vanitas” (łac. marność). Przedmioty codziennego użytku – zwiędłe kwiaty, czaszki, klepsydry, zgaszone świece – służyły jako przypomnienie o przemijaniu życia, kruchości i nietrwałości ziemskich dóbr.
Martwa Natura Współczesna: W XX i XXI wieku martwa natura straciła na jawnej symbolice religijnej i moralizatorskiej. Stała się studium formy, koloru, faktury i kompozycji, często koncentrując się na codziennych, banalistycznych przedmiotach lub kwestiach społecznych (np. martwa natura z odpadów).
Studium Wnętrza:
Historia i Znaczenie: Również ten rodzaj malarstwa zyskał na znaczeniu w XVII-wiecznej Holandii (przykładem mogą być np. znakomite obrazy Johannesa Vermeera). Malarze koncentrowali się na scenach rodzajowych rozgrywających się w domowym zaciszu, często akcentujących światło i perspektywę. W XIX i XX wieku studia wnętrz stały się polem do eksperymentów ze światłem (impresjonizm) i ekspresją nastroju (Symbolizm i ekspresjonizm).
Obecnie studium wnętrza jest często pośrednią formą portretu – przedmioty i atmosfera miejsca mówią więcej o jego mieszkańcu niż bezpośredni wizerunek. Ukazuje ono psychologię przestrzeni, stanowiąc komentarz do współczesnego życia i prywatności. Obraz Oliwki Strzopy doskonale ilustruje, jak tradycyjne gatunki ewoluują. Przedmioty na biurku (martwa natura) – stosy dokumentów, laptop, kubek – nie są już alegorią moralną, lecz stanowią dokument współczesnego życia i pracy. Skupienie na efekcie świetlnym i klimacie intymności (studium wnętrza) ukazuje, że malarstwo figuratywne wciąż pozostaje medium zdolnym do głębokiej introspekcji i uchwycenia ulotnej prawdy o codzienności. Strzopa wykorzystuje te gatunki, aby stworzyć emocjonalny zapis miejsca i chwili.
O technice: farba olejna na płótnie
Farba olejna, była znana już w starożytności, a w Europie została spopularyzowana w XV wieku, co często przypisywane jest malarzowi holenderskiemu Janowi van Eyckowi. Nowe farby szybko zastąpiły dotychczas stosowaną temperę, stając się dominującą techniką w malarstwie od epoki renesansu (np. Leonardo da Vinci, Tycjan) aż do XX wieku. To dzięki niej możliwe stało się uzyskanie niespotykanego dotąd realizmu, głębi koloru i iluzji trójwymiarowości.
Farba ta składa się z pigmentu (sproszkowane barwniki mineralne, organiczne lub syntetyczne) oraz spoiwa – najczęściej oczyszczonego oleju lnianego (rzadziej makowego, orzechowego lub szafranowego). Olej schnie bardzo powoli (przez utlenianie, a nie odparowanie), co jest jej największą zaletą. Farba olejna pozwala na długą pracę nad obrazem, umożliwia precyzyjne mieszanie barw i osiąganie płynnych przejść tonalnych (jak w sfumato u Strzopy), a także budowanie faktur (impasto) warstwa po warstwie (technika laserunkowa). Kolory po wyschnięciu zachowują intensywność i głębię.
Po całkowitym wyschnięciu farby (co w przypadku obrazów olejnych może trwać od sześciu miesięcy do roku, a nawet dłużej, w zależności od grubości warstw) na obraz nakłada się werniks ochronny. Jest to roztwór żywicy naturalnej (np. damarowej) lub syntetycznej rozpuszczonej w rozpuszczalniku (np. terpentynie, spirytusie), który zabezpiecza warstwę farby przed kurzem, brudem, wilgocią i uszkodzeniami mechanicznym, oraz ujednolica połysk.
O artystce
Oliwka Strzopa urodziła się w 2002 roku w Krakowie. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. Od 2022 roku studiuje na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni prof. Mirosława Sikorskiego. Obecnie jest na IV roku.
Główny motyw jej poszukiwań malarskich stanowią wnętrza i wielowarstwowa struktura ich przestrzeni, często dekonstruowanej, zwielokrotnianej i zakrzywianej przez odbicia w szybach. Według artystki stanowią one doskonałą metaforę odbieranej przez człowieka rzeczywistości i jej niezliczonych, nakładających się na siebie płaszczyzn.
Artystka brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Otrzymała m.in. nagrodę Zofia Weiss Gallery za wybitne osiągnięcia malarskie w roku akademickim 2024/25 oraz nagrodę Rektora Uniwersytetu Rzeszowskiego na II Triennale Malarstwa Studenckiego w 2024 roku. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
