O obrazie:
W obrazie „Paradise lost vol. 28″ z cyklu Homeland Piotr Tymochowicz dokonuje przejmującej analizy polskiej tożsamości prowincjonalnej, uwięzionej między mitem arkadii a brutalnością współczesnego dyskursu estetycznego. Centralnym motywem płótna jest stary, niszczejący małomiasteczkowy dom – relikt odchodzącego świata. Budynek ten nie jest jednak przedstawiony w jego naturalnym krajobrazie, lecz został umieszczony w sterylnym, nowoczesnym wnętrzu galerii. Mamy dzięki temu wrażenie, jakbyśmy oglądali cenny eksponat zamknięty w wielkiej, muzealnej gablocie.
Cała kompozycja jest bardzo statyczna, ale pod tą powierzchnią kryją się silne emocje. Zamurowane, zamalowane okna i zabite deskami drzwi mówią nam jasno: do tego „raju utraconego” nie ma już powrotu. Szczególnie wymownym elementem jest znak zakazu zatrzymywania się, umieszczony tuż obok niszczejącej ściany. W tym sterylnym, nowoczesnym wnętrzu znak ten brzmi jak gorzki komentarz do dzisiejszych czasów – w świecie, który pędzi przed siebie, nie ma już miejsca na zatrzymanie się przy tradycji czy pielęgnowanie wspomnień.
Tymochowicz jednak nie maluje jedynie architektury; on portretuje zmierzch całego stylu życia, opartego na bliskości z ziemią i pokornym trwaniu w czasie. Artysta buduje w nas głęboką tęsknotę za tym, co autentyczne, rzetelne i wpisane w naturę. Ten dawny porządek zastępowany jest dziś przez krzykliwe, często nieporadne formy współczesnych blokowisk czy duszne „apartamentowce”, które mimo swojej nowości wydają się estetycznie uboższe i pozbawione duszy. Każda rysa na tynku i każda odsłonięta cegła na płótnie Tymochowicza staje się malarską fortecą w obronie pamięci. To dzieło, które porusza najczulsze struny, przypominając, że wraz z każdą znikającą chałupą tracimy cząstkę własnej tożsamości, a w zamian otrzymujemy jedynie sterylną i pozbawioną korzeni nowoczesność.
O temacie obrazu: Pejzaż
Pejzaż, jako autonomiczny gatunek malarski, definiowany jest jako artystyczne przedstawienie scenerii naturalnej lub otoczenia zurbanizowanego, w którym dominującą rolę odgrywa przestrzeń i światło. W ujęciu historycznym gatunek ten wyewoluował z roli drugoplanowego tła w kompozycjach religijnych i mitologicznych, by w epoce nowożytnej stać się samodzielnym polem badawczym.
Jedną z technik kompozycyjnych stosowanych w malarstwie krajobrazowym jest sztafaż – termin pochodzący z języka niemieckiego (Staffage od czasownika staffieren, co oznacza „ozdabiać” lub „wyposażać”). Oznacza on niewielkie postaci ludzkie, zwierzęce lub drobne obiekty, które nie stanowią głównego tematu dzieła, lecz są wprowadzane w celu ożywienia kompozycji, nadania jej czytelnej skali oraz sugerowania kontekstu narracyjnego. Obecność sztafażu jest opcjonalna i zależy od koncepcji artystycznej; malarstwo nowożytne zna zarówno nurty operujące bogatą anegdotą figuralną, jak i nurty pejzażu czystego, skupione wyłącznie na potędze przyrody.
Rozwój pejzażu wiąże się nierozerwalnie z ewolucją percepcji wizualnej – od niderlandzkiej, „fotograficznej” precyzji, przez barokowe studia klasyczne, aż po romantyczną koncepcję wzniosłości, w której natura stawała się projekcją stanów emocjonalnych. Wiek XIX przyniósł naukowe podejście do obserwacji zjawisk atmosferycznych oraz impresjonistyczną fascynację ulotnością światła, co doprowadziło do zmiany funkcji pejzażu z dokumentacyjnej na analityczną.
W sztuce współczesnej gatunek ten uległ dalszej dekonstrukcji, często balansując na granicy abstrakcji. Krajobraz przestaje być jedynie kopią rzeczywistości, a staje się autonomicznym systemem optycznym, w którym elementy architektury lub natury są redukowane do czystych form geometrycznych i płaszczyzn barwnych, służąc badaniu relacji między pamięcią, czasem a strukturą obrazu.
O technice: Olej na płótnie
Malarstwo olejowe wykorzystuje farby powstałe z substancji barwiących starannie utartych ze schnącym olejem roślinnym, najczęściej lnianym, orzechowym lub makowym. Od stuleci pozostaje najbardziej prestiżową i trwałą techniką malarską. oferującą niemal nieograniczone możliwości budowania materii dzieła. Jego unikalność wynika z wysokiego współczynnika załamania światła spoiwa (oleju), co pozwala na uzyskanie głębi koloru niedostępnej dla innych mediów, oraz z powolnego procesu utwardzania, który umożliwia wielogodzinne modelowanie formy bezpośrednio na płótnie.
Farby olejne można nakładać na odpowiednio przygotowane (zagruntowane) płótno warstwami o zróżnicowanej grubości i gęstości – od transparentnych laserunków po mięsiste impasty, co artyści wykorzystują do oddawania skomplikowanych faktur i efektów luminancji.
Po zakończeniu pracy i całkowitym wyschnięciu farby (co w przypadku olejów może trwać kilka miesięcy, a czasami nawet do roku) obraz pokrywa się specjalnym lakierem – werniksem, który pełni rolę ochronnej tarczy zabezpieczającej przed wilgocią, kurzem oraz promieniowaniem UV. Werniks pełni również funkcję optyczną, wydobywając nasycenie barw i ujednolicając stopień połysku całego płótna.
O artyście:
Piotr Tymochowicz (ur. 1968) – malarz i kronikarz zanikającej prowincji, absolwent UMCS w Lublinie. W swojej twórczości zajmuje się „archeologią pamięci”, portretując opuszczone domostwa i budynki dryfujące między przeszłością a nowoczesnością. Członek ZPAP, laureat licznych nagród (m.in. Dyrektora CSK 2024). Jego prace, charakteryzujące się głęboką ciszą i dbałością o materię malarską, znajdują się w kolekcjach muzealnych w Gdańsku, Chełmie oraz w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
