O obrazie:
W wielkoformatowym płótnie „Lipiec” (112 × 99 cm, olej na płótnie lnianym, 2026 r.) Alma Konfederak podejmuje jeden z kluczowych wątków swojej twórczości – relację człowieka z własnym ciałem oraz zapis ulotnego, nieuchwytnego stanu emocjonalnego. Kompozycja koncentruje się na postaci młodej kobiety ukazanej od góry w bliskim, nawet intymnym kadrze.
Sylwetka ułożona po przekątnej obrazu spoczywa bezpośrednio na rozświetlonej słońcem powierzchni trawy, z głową delikatnie przechyloną na bok, zamkniętymi oczami i ledwie zaznaczonym, pogodnym wyrazem twarzy. Ramiona wyciągnięte swobodnie za głowę zamykają ją w miękkim, otwartym łuku na płaszczyźnie łąki, co podkreśla niewymuszoną, pełną zaufania pozycję odprężenia. Taki układ oddaje stan głębokiego relaksu, poczucia bezpieczeństwa i zanurzenia w letnim, lipcowym półśnie, w którym granica między postacią a otaczającą ją przyrodą ulega stopniowemu zatarciu.
Warstwa malarska opiera się na świadomie zawężonej, świetlistej gamie barwnej, w której dominują rozbielone, ciepłe żółcienie, delikatne tony cieliste oraz zgaszone zielenie. Jedynym chłodnym elementem równoważącym tę rozgrzaną tonację jest gładka płaszczyzna jasnoniebieskiej bluzki oraz niewielka, głęboko granatowa plama cienia pod szyją, podczas gdy przy dłoniach pulsuje pojedynczy, ciepły akcent koralowej czerwieni. Artystka rezygnuje z ostrego konturu i tradycyjnego, rzeźbiarskiego światłocienia na rzecz cienko kładzionych, półprzezroczystych warstw farby olejnej. Miękkie przejścia tonalne sprawiają, że rysy twarzy wyłaniają się niczym świetlisty powidok.
Dzieło zachowuje autentyczną, satynowo-matową fakturę powierzchni malarskiej oraz widoczną strukturę naturalnego płótna lnianego, ponieważ zgodnie z autorską intencją nie zostało pokryte werniksem końcowym, a malarska narracja płynnie przechodzi również na boczne krawędzie podobrazia. Pozwala to na bezpośredni kontakt z delikatnym duktem pędzla i subtelnym światłem odbijającym się od jasnej materii farby. Obraz wnosi do wnętrza atmosferę spokoju, letniego ciepła i wizualnej lekkości, sprawdzając się jako wyciszający, kontemplacyjny punkt w salonie, sypialni lub przestrzeni prywatnej.
O temacie obrazu: Figura ludzka w pejzażu i współczesny portret intymny
Zestawienie postaci ludzkiej z otwartą przestrzenią natury należy do fundamentalnych tematów malarstwa europejskiego, rozwijanego od renesansowych scen arkadyjskich aż po XIX-wieczne studia plenerowe impresjonistów. Przez stulecia obecność człowieka na łonie przyrody podporządkowana była narracji mitologicznej, literackiej bądź obyczajowej, a dopiero przełom XIX i XX wieku przyniósł zwrot ku bezpośredniej obserwacji relacji ciała ze światłem dziennym, powietrzem i barwą otoczenia. W twórczości artystów tego okresu pejzaż przestał pełnić funkcję dekoracyjnego tła, stając się równorzędnym partnerem dla psychologii i fizyczności modela.
We współczesnym malarstwie figuratywnym motyw postaci spoczywającej w naturze zyskuje wymiar głęboko intymny i introspektywny. Współcześni twórcy często rezygnują z klasycznej pozy portretowej i kontaktu wzrokowego z widzem, kierując uwagę na stany wyciszenia, podatności i zmysłowego zanurzenia w otoczeniu. Bliskie kadrowanie oraz miękkie wtapianie sylwetki w strukturę tła pozwala ukazać ciało nie jako obiekt zewnętrznej obserwacji, lecz jako nośnik subtelnych emocji, pamięci i osobistego doświadczenia chwili.
O technice: Farba olejna na płótnie lnianym, bez werniksu
Farby olejne powstają poprzez staranne ucieranie substancji barwiących – zarówno drobno zmielonych pigmentów mineralnych i organicznych, jak i pigmentów lakowych powstałych w wyniku związania rozpuszczalnych barwników z obojętnym nośnikiem mineralnym – ze schnącym olejem roślinnym, najczęściej lnianym. Tak przygotowana pasta zapewnia szlachetną głębię tonów, wysoką odporność na działanie światła oraz trwałość przez stulecia.
Najstarsze znane na świecie malowidła wykonane farbami olejnymi – w których funkcję spoiwa pełniły schnące oleje roślinne: orzechowy i makowy – odnaleziono w grotach skalnych doliny Bamian w Afganistanie i datuje się je na VII wiek naszej ery. W kulturze europejskiej farby te zostały rozpowszechnione w XV wieku za sprawą niderlandzkich mistrzów, przede wszystkim Jana van Eyck. Upowszechnienie farb olejnych stanowiło rewolucję materiałową wobec dominującej dotychczas tempery jajowej. O ile szybko schnąca tempera wymuszała na twórcach drobiazgowe, kreskowe nakładanie plam i utrudniała płynne łączenie kolorów, o tyle spoiwo olejne – powoli twardniejące poprzez utlenianie w kontakcie z powietrzem – dało artystom niespotykaną dotąd swobodę modelunku, głębię światłocienia oraz możliwość uzyskiwania półprzezroczystych laserunków. Równolegle z ewolucją samego spoiwa dokonała się zmiana w zakresie podobrazia, czyli podłoża malarskiego. Zastąpienie ciężkich desek oraz paneli drewnianych przez naturalne płótno lniane naciągnięte na drewniane krosno – zapoczątkowane na szeroką skalę w renesansowej Wenecji na przełomie XV i XVI wieku – otworzyło przed malarzami drogę do swobodnego tworzenia wielkoformatowych kompozycji oraz znacznie ułatwiło ich transport.
Choć klasyczny warsztat często przewiduje nałożenie ochronnego werniksu końcowego po całkowitym wyschnięciu farby, współcześni twórcy nierzadko świadomie rezygnują z tego zabiegu. Brak powłoki werniksowej eliminuje charakterystyczny połysk, pozwalając zachować autentyczne, naturalne zróżnicowanie powierzchni malarskiej – od lekko satynowych partii po bardziej matowe miejsca silniej rozrzedzonych laserunków oraz widoczną strukturę splotu płótna.
O artystce:
Alma Konfederak (ur. 2002 r. w Strzelcach Opolskich) – polska malarka, rysowniczka i graficzka, studentka V roku Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie w pracowni dr. hab. Janusza Matuszewskiego (absolwentka Liceum Plastycznego w Tarnowskich Górach). W swojej twórczości podejmuje tematykę cielesności, autoportretu oraz ulotnych stanów emocjonalnych. W malarstwie olejnym na płótnie lnianym operuje wąskimi, pastelowymi gamami barwnymi – głównie odcieniami różu, żółcieni i zieleni – budując wyciszone kompozycje oparte na miękkich przejściach tonalnych. W rysunku i grafice warsztatowej łączy natomiast wyrazisty kontrast z motywem litery, humorem oraz wątkami ludowymi. Prezentowała swoje prace na wystawie indywidualnej w Galerii Sztuki Inny Śląsk w Tarnowskich Górach oraz na wystawach zbiorowych w Krakowie, Bytomiu i na Śląsku. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
