O obrazie:
Kompozycja Trzy Justyny Hiacynta Hemmerlinga z 2025 roku stanowi dynamiczne, dobrze przemyślane studium nad tematem portretu, w którym autor świadomie odchodzi od rygorów tradycyjnego wizerunku na rzecz formalnego eksperymentu. Proces twórczy, zapoczątkowany przez artystę od szaro-niebieskiej, akrylowej podmalówki przebijającej miejscami w dolnych partiach płótna, opiera się na intuicyjnym, swobodnym operowaniu linią oraz repetycją formy. Hemmerling rezygnuje ze statycznej prezentacji modelki, decydując się na symultaniczne ukazanie trzech ujęć tej samej twarzy: postać centralna, z mocno otwartymi oczami i utkwionym wprost w widza spojrzeniem, skupia na sobie ciężar kompozycyjny dzieła, podczas gdy boczne wizerunki – uchwycone w dynamicznym obrocie – sugerują ruch i zmienność stanów emocjonalnych.
W sferze czysto malarskiej widoczny jest kontrast pomiędzy wykorzystanymi technikami: surowe, płasko potraktowane akrylowe tło zderza się z opracowanymi o wiele precyzyjniej partiami twarzy i dłoni, które artysta wykończył farbami olejnymi. Najwięcej uwagi malarz poświęca analizie ekspresji mimicznej, skupiając się na szeroko otwartych oczach i uchwyceniu wewnętrznego napięcia i zmienności emocji modelki. Multiplikacja postaci nie służy tu jednak wyłącznie formalnej zabawie w rejestrowanie ruchu, lecz staje się próbą ujęcia wielowymiarowości ludzkiej psychiki. Hemmerling, unikając dosłowności. tworzy ciekawy zapis tożsamości płynnej i niejednoznacznej, co czyni to płótno dojrzałym głosem w dyskusji nad współczesną figuracją.
O temacie: Multiplikacja postaci i portret sekwencyjny – rozbicie tożsamości
Ewolucja portretu w dziejach malarstwa europejskiego to fascynująca podróż od dążenia do idealnego, statycznego odzwierciedlenia ludzkiej fizjonomii do wielowymiarowej analizie psychologicznej i przestrzennej. Gatunek ten stale przekraczał granice iluzorycznego realizmu, by ostatecznie włączyć czas i ruch do swojej wewnętrznej narracji. Początków tych poszukiwań szukać można już w antycznych wizerunkach grobowych, m.in. w rzymskich portretach z Fajum, gdzie dążenie do realizmu anatomicznego splatało się z idealizacją mającą zapewnić zmarłemu tożsamość w życiu pozagrobowym. Z kolei epoka nowożytna, zafascynowana indywidualizmem i trójwymiarowością, zrodziła potrzebę symultanicznego ukazania modela z różnych stron. Przełomem w tym nurcie stały się siedemnastowieczne, potrójne portrety dyplomatyczne, takie jak słynne ujęcia Karola I autorstwa Anthony’ego van Dycka czy kardynała Richelieu pędzla Philippe’a de Champaigne. Kompozycje te, ukazujące twarz modela jednocześnie en face oraz z dwóch profili, pozwalały odbiorcy mentalnie obejść malarską formę dookoła, tworząc iluzję trójwymiarowości i stanowiąc manifest wszechstronności portretowanej jednostki.
Prawdziwą rewolucję i ostateczne odrzucenie klasycznej perspektywy przyniósł jednak dopiero początek XX wieku. Kubiści, z Pablo Picasso na czele, zaczęli bezkompromisowo rozbijać spójną dotąd strukturę ciała na geometryczne fasety, ukazując twarz modela z wielu punktów widzenia jednocześnie i redefiniując pojęcie przestrzeni wewnątrz ramowej. Krok dalej poszli włoscy futuryści, z Umbertem Boccionim, którzy wprowadzili do portretu linie siły, próbując uchwycić w statycznym medium dynamikę, czas oraz czystą energię ruchu. We współczesnej ikonosferze portret sekwencyjny i zjawisko multiplikacji postaci ostatecznie dekonstruują tradycyjne ujęcie twarzy na rzecz formy płynnej i czasoprzestrzennej. Poprzez nakładanie na siebie kolejnych faz ruchu, rejestrację mikroekspresji mimicznych czy symultaniczne zestawianie różnych stanów afektywnych, współcześni twórcy odrzucają koncepcję człowieka jako monolitu. Czas i powtarzalność stają się tu głównym tworzywem artystycznym, służącym do zobrazowania wewnętrznego rozbicia, zmienności percepcyjnej oraz psychologicznej złożoności ludzkiej natury.
O technice: Technika mieszana – Farba olejna i akrylowa na płótnie bawełnianym o gramaturze 340g
Technika mieszana łącząca akryl z olejem to zaawansowana metoda malarska, stosowana przez malarzy w celu uzyskania unikalnych, wielowarstwowych efektów wizualnych. Historycznie koncepcja ta wywodzi się z XV-wiecznych Niderlandów (m.in. z warsztatu Jana van Eycka), gdzie na podmalówkę wykonaną temperą kładziono tłustą farbę olejną.
Różnice we właściwościach farb olejnych i akrylowych wynikają bezpośrednio ze sposobu ich produkcji i odmiennej chemii spoiw. Farby akrylowe powstają z połączenia substancji barwiących z wodną dyspersją syntetycznej żywicy polimerowej. Ich cechą charakterystyczną jest krótki czas schnięcia – do kilku godzin. Z kolei farby olejne, produkowane na bazie wolno schnących olejów roślinnych (lnianego, makowego), wymagają rozpuszczalników organicznych. Ich wiązanie to długotrwały proces chemiczny (polimeryzacja tlenowa), który może trwać od kilku tygodni nawet do wielu miesięcy.
Malowanie tą metodą wymaga nie tylko znajomości cech pojedynczego medium, ale przede wszystkim przewidywania ich wzajemnego oddziaływania w czasie. Artysta musi precyzyjnie zarządzać naprężeniami – elastyczny akryl i sztywniejący z latami olej kurczą się w różnym tempie, a zbyt wczesne nałożenie szczelnej powłoki olejnej odetnie dopływ powietrza i uwięzi wilgoć w schnącej podmalówce, grożąc spękaniem i uszkodzeniem struktury dzieła.
O artyście
Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy (dyplomy z wyróżnieniem, 2025) oraz student Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Laureat Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2025) oraz nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych biennale i konkursach malarskich (m.in. w Dłużewie, Koszalinie i Supraślu).
W swojej twórczości koncentruje się na figuracji, proponując nowoczesne spojrzenie na portret jako dynamiczny zapis stanów emocjonalnych współczesnego człowieka. Wizualnym ekwiwalentem tak pojmowanej płynności psychologicznej jest w jego malarstwie konsekwentne rozwijanie estetyki non finito. Artysta świadomie rezygnuje z pełnego wykończenia kompozycji na rzecz procesualności, pozostawiając płótna w stanie kontrolowanego, malarskiego niedopowiedzenia. Swoje najnowsze prace prezentuje w czerwcu 2026 roku na wystawie zbiorowej „Young Emerging Artist” w Warszawie. Pełny biogram artysty oraz jego pozostałe obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
