O obrazie:
„Autoportret z Zuzanną” Ewy Babiarz z 2025 roku to magnetyczne studium wewnętrznego wyciszenia, skomponowane na styku surowej graficzności i malarskiego sensualizmu. Praca ta, stanowiąca integralną część pracy dyplomowej artystki, była prezentowana podczas festiwalu Impuls Katowice w Galerii Rondo Sztuki.
Obraz wnika głęboko w obszary osobistej wrażliwości i stanów granicznych ludzkiej psychiki. Babiarz rezygnuje z klasycznego, reprezentacyjnego ujęcia własnego wizerunku na rzecz intymnej opowieści, w której kluczową rolę odgrywa budowanie napięcia poprzez symboliczną koegzystencję człowieka i natury. Centralnym punktem kompozycji jest twarz artystki o zamkniętych oczach, potraktowana w sposób niezwykle analityczny – geometryczna struktura czarnych punktów i kresek buduje światłocień, wywołując skojarzenia z tradycyjnymi technikami graficznymi. Ten monochromatyczny spokój i medytacyjne zawieszenie zostają jednak radykalnie przerwane przez obecność tytułowej „Zuzanny” – wielkiego, jaskrawozielonego pasikonika, który spoczywa na czole i oku kobiety.
Ów owad, namalowany z gładką, syntetyczną precyzją, jest dominantą wizualną i konceptualną obrazu. Możemy go interpretować na różne sposoby; jako personifikację natrętnego lęku, obsesyjnej myśli lub niepokoju, ale także jako symbol organicznego scalenia się ze światem flory i fauny, gdzie człowiek godzi się na obecność „innego” w swojej najbardziej intymnej przestrzeni.
„Autoportret z Zuzanną” jest próbą określenia nowych granic współczesnego malarstwa portretowego, stawiając jednocześnie pytania o naszą tożsamość w momentach bezbronności i izolacji, stając się wybitnym, poruszającym traktatem o pięknie zakorzenionym w melancholii.
O temacie: Autoportret w sztuce współczesnej – introspekcja i transformacja gatunku
Autoportret to jeden z najbardziej intymnych i wielowarstwowych tematów w historii malarstwa europejskiego, stanowiący bezpośrednie narzędzie samopoznania, manifestacji statusu oraz artystycznej deklaracji twórcy. Ewolucja tego gatunku przebiegała od renesansowych dążeń do uwiecznienia własnego wizerunku i rzemiosła, poprzez barokowe, psychologiczne studia przemijania, aż po dwudziestowieczne, awangardowe dekonstrukcje formy i tożsamości. W tradycyjnym ujęciu autoportret był próbą pochwycenia zewnętrznego podobieństwa, będąc jednocześnie zwierciadłem kondycji duchowej artysty.
W sztuce współczesnej autoportret rezygnuje z czystego naśladownictwa rzeczywistości na rzecz głębokiej introspekcji, analizy psychologicznej oraz konfrontacji z własną śmiertelnością, traumą czy cielesnością. Współcześni twórcy traktują swoją twarz i ciało jako uniwersalne medium, za pomocą którego opowiadają o lękach, stanach depresyjnych, neurozach oraz skomplikowanych relacjach jednostki z otaczającym ją światem.
Często też autoportret zostaje zestawiony z elementami symbolicznymi, zoomorficznymi lub surrealistycznymi, co przesuwa punkt ciężkości z fizjonomii na wewnętrzne uniwersum przeżyć. W ten sposób autoportret staje się nie tyle dokumentem obecności artysty, ile autonomicznym mini-esejem wizualnym o kondycji ludzkiej psychiki i granicach wewnętrznego „ja”.
O technice: Technika mieszana – olej i akryl na płótnie
Malarstwo akrylowe to współczesna, rozwinięta w pierwszej połowie XX wieku, technika artystyczna wykorzystująca farby powstałe w drodze wymieszania substancji barwiących z wodnym roztworem syntetycznej żywicy poliakrylowej. Farby te charakteryzują się krótkim czasem schnięcia, wysoką adhezyjnością (zdolnością do krycia rozmaitych powierzchni) oraz odpornością na czynniki zewnętrzne. Z kolei malarstwo olejowe to tradycyjna metoda oparta na farbach produkowanych z substancji barwiących i wolno schnących olejów roślinnych, najczęściej lnianych, makowych lub orzechowych.
Połączenie akrylu i oleju w strukturze jednego dzieła pozwala na unikatowe wykorzystanie zalet obu tych mediów. Szybkoschnący akryl doskonale sprawdza się jako podmalówka lub warstwa bazowa, umożliwiając precyzyjne wytyczenie płaskich, czystych plam barwnych o matowym wykończeniu. Na tak przygotowany szkielet nakładana jest farba olejna, która ze względu na swoją gęstość i plastyczność pozwala na budowanie bogatych faktur, mięsistych impastów oraz drobiazgowych struktur światłocieniowych.
Po całkowitym wyschnięciu, gotową kompozycję najczęściej pokrywa się werniksem – transparentną warstwą żywiczną, która pełni funkcję ochronną przed promieniami UV i kurzem, a także scala optycznie powierzchnię obrazu.
O artystce
Ewa Babiarz (ur. 2000 r. w Sosnowcu) jest uznaną malarką młodego pokolenia. Absolwentka katowickiej Akademii Sztuk Pięknych (2026), zdobyła m.in. Grand Prix (Nagrodę Artystyczną Rektora UAP) w 15. edycji prestiżowego ogólnopolskiego konkursu Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie za swój dojrzały język wizualny i eksperymenty z fakturą obrazu.
Język malarski Ewy Babiarz charakteryzuje się unikalnym dialogiem pomiędzy surowym, graficznym kontrastem a ekspresyjną teksturą podłoża. Artystka po mistrzowsku łączy na płótnie technikę olejną i akrylową, uzyskując charakterystyczne różnice w strukturze plamy barwnej – od matowych, punktowych powierzchni przypominających strukturę tynku, po gładkie, niemal luminescencyjne przejścia kolorystyczne.
Kompozycje Babiarz często opierają się na monochromatycznych przedstawieniach figuratywnych, które zostają gwałtownie przełamane intensywnym, jaskrawym akcentem kolorystycznym – neonowym różem, fioletem czy jaskrawą zielenią. Te barwne plamy pełnią funkcję emocjonalnych i symbolicznych drogowskazów wewnątrz kompozycji. Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
