O obrazie:
Kameralne (40 cm na 30 cm) płótno Madzia rano Hiacynta Hemmerlinga z 2025 roku stanowi interesujący przykład ewolucji języka formalnego tego młodego twórcy figuratywnego. Artysta zrezygnował w nim z dominującej w jego wcześniejszych realizacjach estetyki dzieła niedokończonego (non finito) na rzecz większego stopnia wykończenia całej kompozycji oraz spotęgowania realizmu przedstawianej sceny. Hemmerling podejmuje motyw podwójnego portretu rodzeństwa uchwyconego podczas codziennego rytuału porannego śniadania. Na pierwszym planie, w bliskim kadrze, widzimy jego siostrę pijącą z filiżanki z zamkniętymi oczami, podczas gdy na drugim planie wyłania się postać samego artysty, który spogląda w naszą stronę, w przestrzeń gdzieś poza kadrem. Autor sprawnie wykorzystuje klasyczny światłocień do oddania wielu detali: faktury włosów, miękkości skóry oraz wyrazu twarzy siostry. Modelunek uzyskany za pomocą farb olejnych nadaje scenie cichy, skupiony ton, odcinając się od bardziej płasko traktowanego, akrylowego tła.
Jako anegdotę, która otwiera jednak znacznie szerszy kontekst teoretyczny, można przytoczyć fakt, że gotowy obraz nie spodobał się samej modelce. Ta sytuacja doskonale obrazuje, jak trudnym i ryzykownym gatunkiem jest malarstwo portretowe, w którym perspektywa twórcy i percepcja własnego wizerunku przez modela rzadko bywają tożsame. Rozbieżność między intencją artysty, dążącego do psychologicznej syntezy, a osobistym poczuciem tożsamości portretowanej osoby, to uniwersalny problem znany z historii sztuki – od Rembrandta po Luciana Freuda. To szczere, wolne od idealizacji podejście sprawia, że dzieło Hemmerlinga zyskuje autentyczną prawdę psychologiczną.
O temacie: Podwójny portret i kameralna scena intymna – synteza prywatności
Uwiecznianie relacji między dwiema bliskimi sobie osobami w zamkniętej przestrzeni domowej to jeden z najbardziej wymagających obszarów malarstwa figuratywnego, w którym kryteria reprezentacyjne (związane z oficjalnym ukazywaniem statusu społecznego czy dostojeństwa modeli) ustępują miejsca prawdzie psychologicznej. Gatunek ten ewoluował od dawnych, formalnych wizerunków o charakterze dynastycznym czy ślubnym, ku intymnym, dziewiętnastowiecznym studiom psychologicznym, skupionym na uchwyceniu niewymuszonej bliskości, pokrewieństwa bądź samotności we dwoje. W przeciwieństwie do portretu pojedynczego, wprowadzenie drugiej postaci wymusza na twórcy stworzenie wewnętrznego dialogu kompozycyjnego, w którym gesty, kierunki spojrzeń oraz rekwizyty codzienności budują niewidzialną sieć napięć.
Współczesne realizacje tego tematu odrzucają anegdotyczną dosłowność, koncentrując się na mikrografii codziennych rytuałów, takich jak wspólnie spędzany poranek. Zwykłe, powtarzalne czynności zostają tu podniesione do rangi uniwersalnego zapisu ludzkiej kondycji, gdzie portretowani stają się figurami głębszych stanów emocjonalnych. Malarstwo współczesne wykorzystuje ten motyw do dekonstrukcji (analyzy) tradycyjnie rozumianej bliskości, badając współistnienie jednostek, ich wzajemne przenikanie się oraz nieuchronną alienację, wpisaną w przestrzeń nowoczesnych wspólnot i relacji rodzinnych.
O technice: Technika mieszana – Farba olejna i akrylowa na płótnie bawełnianym o gramaturze 340g
Malarstwo akrylowe to technika artystyczna wykorzystująca farby powstałe w drodze mieszania pigmentów z syntetyczną żywicą akrylową. Farby te charakteryzują się krótkim czas schnięcia, wysoką elastyczność zastosowań i możliwych technik aplikacyjnych oraz doskonałą przyczepnością do podłoża. Są też praktycznie bezzapachowe i wodo rozpuszczalne – nie potrzebują do ich rozcieńczania wykorzystywania chemicznych rozpuszczalników. Z kolei tradycyjne malarstwo olejowe bazuje na farbach olejnych, w których substancje barwiące wymieszane są ze schnącymi olejami roślinnymi, przede wszystkim lnianym. Ze względu na długi proces polimeryzacji (wysychamia) farb olejnych, technika ta umożliwia artystom precyzyjne i spokojne mieszanie barw, budowanie subtelnych laserunków, zacieranie granic kolorystycznych oraz uzyskiwanie niezwykłej głębi tonów. Proces powstawania dzieła na płótnie wymaga uprzedniego przygotowania podobrazie poprzez przeklejenie i nałożenie gruntu, który izoluje włókna tkaninę i stabilizuje przyczepność nanoszonej farby. Ostatecznym akcentem chroniącym strukturę płótna przed wilgocią i czynnikami zewnętrznymi jest aplikacja przezroczystego werniksu żywicznego, ujednolicającego połysk powłoki.
Zastosowanie techniki mieszanej, łączącej na jednym płótnie farby akrylowe i olejowe, wynika z dążenia do osiągnięcia efektów wizualnych oraz fakturowych niemożliwych do uzyskania przy użyciu tylko jednego z tych mediów. Taki zabieg wydatnie wzbogaca całą kompozycję, pozwalając na jednoczesne wyeksponowanie i podkreślenie najlepszych cech obu substancji malarskich – matowości i dynamicznej plamy akrylu z głębią, plastycznością oraz szlachetnością warstwy olejnej. Techniki mieszane są zwykle trudne i wymagają od artysty dogłębnej znajomości nie tylko indywidualnych właściwości każdego ze swosowanych mediów, ale przede wszystkim zrozumienia ich wzajemnych, skomplikowanych interakcji. Każda z tych farb charakteryzuje się bowiem zupełnie inną optyką, odmiennym czasem wysychania, odmiennym stopniem kurczliwości oraz inną głębią i nasyceniem pigmentów. Świadome panowanie nad technologicznym procesem ich współdziałania wymusza na malarzu zaawansowaną wiedzę warsztatową, która decyduje o finalnej trwałości oraz spójności strukturalnej całego płótna.
O artyście
Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy (dyplomy z wyróżnieniem, 2025) oraz student Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Laureat Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2025) oraz nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych biennale i konkursach malarskich (m.in. w Dłużewie, Koszalinie i Supraślu).
W swojej twórczości koncentruje się na figuracji, proponując nowoczesne spojrzenie na portret jako dynamiczny zapis stanów emocjonalnych współczesnego człowieka. Wizualnym ekwiwalentem tak pojmowanej płynności psychologicznej jest w jego malarstwie konsekwentne rozwijanie estetyki non finito. Artysta świadomie rezygnuje z pełnego wykończenia kompozycji na rzecz procesualności, pozostawiając płótna w stanie kontrolowanego, malarskiego niedopowiedzenia. Swoje najnowsze prace prezentuje w czerwcu 2026 roku na wystawie zbiorowej „Young Emerging Artist” w Warszawie. Pełny biogram artysty oraz jego pozostałe obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
