O obrazie:
Obraz Niedokończona praca (Wszyscy się lubimy) Hiacynta Hemmerlinga stanowi niezwykle dojrzałą, analityczną dekonstrukcję tradycyjnego portretu rodzinnego, przeniesionego w realia współczesnego malarstwa figuratywnego. Punktem wyjścia dla stworzenia tej kompozycji było spotkanie z okazji dwudziestych urodzin artysty w przestrzeni kawiarni – moment z założenia świąteczny, który jednak w optyce młodego twórcy został pozbawiony powierzchownej anegdotyczności. Hemmerling nie dąży do stworzenia idealnego, upiększonego rodzinnego wizerunku; zamiast tego rejestruje temperaturę psychologiczną spotkania, budując gęstą, niejednoznaczną opowieść o bliskości i alienacji.
Kluczowa dla wymowy dzieła staje się ironiczna gra, jaką artysta podejmuje z odbiorcą poprzez nadanie kompozycji tytułu „Wszyscy się lubimy”. Ta przekorna deklaracja pozostaje w oczywistej sprzeczności z klimatem przedstawionej sceny, tworząc intrygujący dysonans poznawczy. Tytułowa afirmacja działa dwojako: jawi się jako podświadoma próba samonarracji, w której twórca pragnie przekonać samego siebie o nienaruszalności rodzinnych więzów, bądź jako przewrotny komunikat skierowany do widza, mający zakwestionować jednoznaczność przedstawionej sceny.
Hemmerling sugeruje, że pod fasadą emocjonalnego zmęczenia i milczenia kryje się autentyczna bliskość, która nie potrzebuje sztucznej, pozowanej uprzejmości. Ważna dla wymowy dzieła jest też jego struktura kompozycyjna i świadome operowanie przestrzenią. Postaci matki, siostry oraz samego artysty zostały przedstawione w ciasnym kadrze, w którym ich spojrzenia ostentacyjnie mijają się, wywołując u odbiorcy poczucie emocjonalnego znużenia, graniczącego wręcz z obojętnością. Stół na pierwszym planie, zastawiony kawiarnianym rekwizytorium i zamknięty radykalnym gestem odwróconego do góry nogami krzesła, staje się formalną barierą odgradzającą bohaterów od świata zewnętrznego. Postaci zdają się powoli dezintegrować, tracąc wyraziste kontury i niemal organicznie wtapiając się w płaskie tło.
Z formalnego punktu widzenia, warto zwrócić uwagę na zastosowaną estetykę non finito, czyli dzieła intencjonalnie niedokończonego. Widzimy też zderzenie dwóch odmiennych materiałów malarskich: ekspresyjnej, szerokiej podbudowy akrylowej modyfikowanej w trakcie malowania za pomocą mokrych tkanin z tradycyjną, klasyczną techniką olejną, w której wykonano partie twarzy i dłoni. Ta formalna dwoistość precyzyjnie koresponduje z dwoistością tytułu i samego przedstawienia. Inne, ciekawe aspekty tej pracy to szkicowość, widoczne pionowe zacieki farby i niedopowiedzenia, będące malarskim ekwiwalentem skomplikowanych więzów rodzinnych – z jednej strony naznaczonych permanentnym „ścieraniem się charakterów”, z drugiej zaś oferujących bezwarunkowy komfort, swobodę i absolutne bezpieczeństwo wynikające z wieloletniej, głębokiej znajomości. Obraz zamiast zamykać narrację, pozostaje strukturą płynną i otwartą, dotykającą samej istoty ludzkich relacji.
O temacie: Portret zbiorowy i scena rodzajowa – synteza narracji
W dziejach malarstwa europejskiego portret zbiorowy oraz scena rodzajowa stanowią dwa ważne nurty opowieści o ludzkiej egzystencji, które – choć historycznie rozdzielne – wchodzą ze sobą w głęboki dialog formalny. Portret zbiorowy, wywodzący się z tradycji upamiętniania dawnych cechów rzemieślniczych, różnych bractw miejskich czy członków rodzin panujących, stawia przed twórcą zadanie jednoczesnego ujęcia indywidualnej prawdy psychologicznej każdej z postaci przy zachowaniu nadrzędnej spójności narracyjnej całej grupy. Z kolei scena rodzajowa koncentruje się na rejestracji anonimowej codzienności, dokumentując prozaiczne, często intymne momenty z życia człowieka we wnętrzu prywatnym lub przestrzeni publicznej.
Gdy te dwa gatunki ulegają syntezie w obrębie jednego płótna, konkretne, powszednie wydarzenie ulega uniwersalizacji i zyskuje status wielowymiarowego traktatu o kondycji ludzkiej. Przedstawienia bliskich osób przestają być wówczas jedynie dosłownym zapisem ich obecności, a stają się reprezentacją szerszych struktur społecznych, emocjonalnych lub egzystencjalnych. W sztuce współczesnej to przenikanie się gatunków służy dekonstrukcji i podważeniu tradycyjnej narracji, pozwalając na analizę alienacji, tożsamości oraz skomplikowanej sieci mikronapięć zachodzących wewnątrz nowoczesnych wspólnot.
O technice: Technika mieszana – Farba olejna i akrylowa na płótnie bawełnianym o gramaturze 340g
Malarstwo akrylowe to technika artystyczna wykorzystująca farby powstałe z połączenia substancji barwiących z syntetycznymi żywicami akrylowymi, opracowanymi w latach 30, XX wieku w Niemczech. Akryle charakteryzują się krótkim czasem schnięcia, wysoką elastycznością warsztatową oraz doskonałą przyczepnością do rozmaitego podłoża. Z kolei malarstwo olejowe to tradycyjna, klasyczna metoda wykorzystująca farby oparte na spoiwie ze schnących olejów roślinnych, przede wszystkim lnianego. Farby te ze względu na długi proces polimeryzacji (wysychania) umożliwiają długą pracę nad kompozycją i spokojne dokonywanie korekt i poprawek w mokrej farbie.
Połączenie akrylu i oleju pozwala twórcy na dynamiczne operowanie czasem i materią, Szybkoschnący akryl służy najczęściej do intuicyjnego, szerokiego rozplanowania podmalówki, podczas gdy wolno schnący olej pozwala na precyzyjne, długotrwałe modelowanie detali anatomicznych. Zastosowanie techniki mieszanej, łączącej na jednym płótnie farby akrylowe i olejowe, wynika z dążenia do osiągnięcia efektów wizualnych oraz fakturowych niemożliwych do uzyskania przy użyciu tylko jednego z tych mediów. Taki zabieg wydatnie wzbogaca całą kompozycję, eksponując i podkreślając najlepsze cechy obu farb: matowości i dynamicznej, szybkiej plamy akrylu z głębią, plastycznością oraz szlachetnością tradycyjnej warstwy olejnej.
Praca w tym systemie technologicznym jest jednak niezwykle wymagająca i wymaga wysokiej biegłości warsztatowej. Artysta musi wykazać się biegłą znajomością nie tylko indywidualnych właściwości każdego z tych mediów, ale przede wszystkim zrozumieniem ich wzajemnych, skomplikowanych interakcji między nimi. Każda z tych farb charakteryzuje się bowiem zupełnie inną optyką, odmiennym czasem wysychania, odmiennym stopniem kurczliwości oraz inną głębią i nasyceniem pigmentów. Świadome operowanie tymi różnicami i panowanie nad technologicznym procesem ich łączenia decyduje o finalnej trwałości oraz spójności strukturalnej całego płótna.
O artyście
Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy (dyplomy z wyróżnieniem, 2025) oraz student Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Laureat Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2025) oraz nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych biennale i konkursach malarskich (m.in. w Dłużewie, Koszalinie i Supraślu).
W swojej twórczości koncentruje się na figuracji, proponując nowoczesne spojrzenie na portret jako dynamiczny zapis stanów emocjonalnych współczesnego człowieka. Wizualnym ekwiwalentem tak pojmowanej płynności psychologicznej jest w jego malarstwie konsekwentne rozwijanie estetyki non finito. Artysta świadomie rezygnuje z pełnego wykończenia kompozycji na rzecz procesualności, pozostawiając płótna w stanie kontrolowanego, malarskiego niedopowiedzenia. Swoje najnowsze prace prezentuje w czerwcu 2026 roku na wystawie zbiorowej „Young Emerging Artist” w Warszawie. Pełny biogram artysty oraz jego pozostałe obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
