O obrazie:
Obraz Edwarda Dwurnika: Miejskie impresje
Przedstawiony obraz jest doskonałym przykładem twórczości Edwarda Dwurnika, jednego z najwybitniejszych polskich malarzy współczesnych. Jego charakterystyczny styl, inspirowany twórczością prymitywisty Nikifora Krynickiego, jest tu doskonale widoczny. Na tym obrazie widzimy typowy dla niego miejski pejzaż, z charakterystycznymi budynkami i drzewami.
Kompozycja: Dwurnik budował swoje kompozycje w sposób niezwykle prosty i czytelny. Każdy element obrazu jest wyraźnie zaznaczony, a linie są grube i pewne. Perspektywa jest uproszczona, co nadaje obrazowi nieco naiwny, dziecięcy charakter.
Paleta kolorystyczna: Obraz jest utrzymany w prawie monochromatycznej tonacji, dominują biel i chłodny odcień błękitu. Ten ograniczony wybór kolorów potęguje wrażenie spokoju i melancholii.
Styl: Dwurnik, podobnie jak Nikifor, maluje z dużą dozą naiwności i spontaniczności. Jego obrazy są pozbawione wyszukanych efektów, a tematyka jest często prosta i bliska codziennego życia.
Tematyka: Artysta często przedstawiał polskie miasta, ich architekturę i mieszkańców.
Oprawa: Praca jest doskonale oprawiona w kunsztowną, drewnianą włoską ramę w kolorze jasnego złota. Jako materiał do passe partout wykorzystano dobrane kolorystycznie i fakturowo płótno.
Certyfikat: Do pracy dołączony jest Certyfikat Autentyczności Pracy Artystycznej Nr 123 wystawiony przez Fundację Edwarda Dwurnika, podpisany przez Apolonię Dwurnik.
Wartość artystyczna i inwestycyjna: obraz ten, podobnie jak większość prac Dwurnika, ma wysoką wartość artystyczną i inwestycyjną. Artysta jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich malarzy, a jego prace są poszukiwane przez kolekcjonerów sztuki na całym świecie. Monochromatyczne pejzaże miejskie są jednym z najbardziej charakterystycznych motywów w jego twórczości, co dodatkowo podnosi wartość tego konkretnego obrazu.
O temacie obrazu: weduta
Weduta to taki rodzaj malarstwa pejzażowego, który przedstawia szczegółowe widoki miast, często z charakterystycznymi budynkami, placami czy portami. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa “veduta“, co oznacza “widok”.
Artyści, dążąc do jak najwierniejszego odwzorowania rzeczywistości często tworzyli dokładne szkice na miejscu, aby później przenieść je na płótno. Architektura jest przedstawiana z dużą precyzją, często z uwzględnieniem detali takich jak okna, drzwi czy rzeźby.
Weduty są zazwyczaj malowane w perspektywie linearnej, co pozwala na stworzenie iluzji głębi i przestrzeni. Często do weduty dodawano elementy sztafażu, czyli postaci ludzi, zwierząt czy pojazdów, które ożywiały kompozycję i nadawały jej dynamiczny charakter.
Weduty często pełniły rolę dokumentu historycznego, utrwalając obraz miasta w danym momencie. Dzięki obrazom Warszawy włoskiego XVIII wiecznego malarza Bernardo Bellotta (zwanego Canaletto) udało się odbudować m.in. dzisiejsze Stare Miasto i Krakowskie Przedmieście zniszczone przez Niemców podczas II wojny światowej.
Choć weduta jest gatunkiem malarskim o długiej tradycji, nadal inspiruje współczesnych artystów. Współczesne weduty mogą być zarówno wiernymi odzwierciedleniami rzeczywistości, jak i swobodniejszymi interpretacjami artystycznymi, w których artysta wyraża swoje własne emocje i odczucia.
O technice: akwarela i gwasz na płótnie
Połączenie akwareli i gwaszu na papierze to fascynująca technika malarska, która pozwala artystom osiągnąć niezwykłe efekty wizualne. Dzięki różnym właściwościom tych dwóch farb, można tworzyć prace o bogatej kolorystyce, zróżnicowanych fakturach i głębi.
Gwasz (fr. gouache, wł. guazzo, czerpanie wody) jest farbą wodną z domieszką kredy lub bieli (od XIX wieku ołowiowej lub cynkowej), nadającej jej właściwości kryjące, oraz gumy arabskiej będącej spoiwem. Jest to farba nieprzezroczysta, pozwalająca uzyskanie kryjących powierzchni. Można ją też nakładać grubymi warstwami, tworząc fakturę. Po wyschnięciu matowieje i daje efekt zbliżony do pasteli.
Z kolei akwarela (fr. Aquarelle, wodnisty) to przezroczysta farba wodna, która pozwala na tworzenie delikatnych, rozmytych przejść tonalnych. Farby akwarelowe składają się z pigmentu i rozpuszczalnego w wodzie kleju (najczęściej gumy arabskiej) utrzymującego farbę w odpowiedniej do malowania konsystencji. Obrazy malowane tą techniką mają zwykle delikatną kolorystykę w pastelowych barwach.
O artyście:
Edward Dwurnik (1943-2018) jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sztuki współczesnej. Studiował malarstwo i grafikę w pracowni na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej. Przez trzy lata uczył się również rzeźby. Dyplom obronił w 1970 roku w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa.
W 1965 roku, jeszcze podczas studiów, na wystawie w Kielcach zetknął się po raz pierwszy z twórczością Nikifora Krynickiego, wybitnego polskiego malarza prymitywisty. Obaj malarze spotkali się później osobiście w Warszawie prawdopodobnie w 1966 lub 1967 roku, podczas pobytu Nikifora Krynickiego na warszawskiej uczelni. Twórczość Nikifora Krynickiego wywarła bardzo duży wpływ na całą dalszą drogę artystyczną malarza.
Dorobek Edwarda Dwurnika jest imponujący: zostawił po sobie ponad 8 tysięcy prac na płótnie i ponad 20 tysięcy prac na papierze. Tworzył w cyklach, z których najbardziej znane to „Podróże autostopem”, „Sportowcy”, „Droga na wschód” czy „Od grudnia do czerwca”.
Więcej o malarzu przeczytasz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
