O obrazie:
„Taniec deszczu” (2025) dr Katarzyny Bąkowskiej-Roszkowskiej to dzieło o niezwykłej sile wyrazu; nie jest to pejzaż, lecz wizjonerska, niemal apokaliptyczna scena i wyraźny komentarz do kondycji współczesnego świata. Artystka, znana ze swojej wielokrotnie nagradzanej twórczości, po raz kolejny udowadnia, że za estetyczną maestrią jej obrazów kryje się głęboka, egzystencjalna refleksja.
Na poziomie formalnym Bąkowska-Roszkowska buduje świat o niepokojących, całkowicie subiektywnych barwach. Paleta jest autonomiczna, podyktowana silnym założeniem ekspresyjnym, a nie mimetyzmem. Ciężka, kłębiasta chmura wibruje nienaturalnymi fioletami i ostrymi błękitami, a niebo i woda mienią się przygaszonym, gorączkowym różem. Krajobraz ten sprawia wrażenie „napromieniowanego”, chorego, jakby uchwyconego tuż po katastrofie, która trwale skaziła jego naturę.
W centrum tej niezdrowej atmosfery rozgrywa się tytułowa scena. Z rozdartej chmury nie pada zwykły deszcz – to gęsta struga „cieknąca” z nieba w jadowitym, fluorescencyjnym kolorze. Rozbryzguje się uderzając o mroczną ziemię, a jej toksyczna energia przyciąga jakieś postacie. Są to, charakterystyczne dla twórczości Roszkowskiej, owady – również namalowane w nienaturalnych, ostrych barwach. Tytułowy „taniec” jest ich udziałem. Zamiast uciekać przed skażeniem, owady radośnie gromadzą się wokół niego, celebrując toksyczny opad.
W tym momencie obraz staje się wstrząsającą alegorią. Bąkowska-Roszkowska, zgodnie ze swoim artystycznym credo, konsekwentnie wykorzystuje symbolikę owadów do ukazywania uniwersalnych doświadczeń i dylematów człowieka. Jesteśmy świadkami sceny mocno ironicznej: oto istoty beztrosko tańczą, upajając się tym, co je niszczy, całkowicie nieświadome lub obojętne na przygnębiający, skażony świat wokół.
Obraz „Taniec deszczu” to nieprzyjemna puenta podsumowująca kondycję ludzkości. To my jesteśmy tymi owadami – bawimy się w strugach toksycznego deszczu, nie bacząc na świat wokoło, który płonie w nienaturalnych barwach.
O temacie obrazu: Portret symboliczny i scena rodzajowa w stylu magicznego realizmu
W twórczości dr Katarzyny Bąkowskiej-Roszkowskiej pejzaż rzadko jest celem samym w sobie; znacznie częściej staje się nastrojową sceną dla dramatu egzystencjalnego. Artystka nawiązuje tu do tradycji pejzażu romantycznego, gdzie krajobraz – jak u Caspara Davida Friedricha – był przede wszystkim lustrem dla wewnętrznych przeżyć, nośnikiem emocji i symbolem.
Jednocześnie, wprowadzając do tej pozornie realistycznej scenerii elementy nierzeczywiste (owady tańczące w neonowym deszczu), Bąkowska-Roszkowska przenosi pejzaż w domenę surrealizmu. Krajobraz staje się przestrzenią oniryczną, snem, w którym, jak w pracach Maxa Ernsta, spotykają się porządki niemożliwe do pogodzenia w realnym świecie. W tym ujęciu, pejzaż nie jest zapisem realnej topografii, lecz mentalnym teatrem, w którym artystka bada fundamentalne dla swojej twórczości napięcie między tym, co postrzegamy jako piękne (nastrojowy zachód słońca) a tym, co budzi niepokój lub jest odpychające (obce, nierzeczywiste formy).
O technice: Farba akrylowa na płótnie
Farba akrylowa to szybkoschnąca farba wykonana z pigmentu (substancji barwiącej pochodzenia naturalnego lub syntetycznego) zawieszonego w wodnej emulsji polimeru akrylowego (związek chemiczny zapewniający dobrą wodoodporność i trwałość farby). Stosując różne dodatki, malarze mogą modyfikować wygląd, twardość, elastyczność, teksturę i inne właściwości powierzchni farby akrylowej w większym stopniu, niż w przypadku np. akwarel czy farb olejnych.
Farby akrylowe mają też zdolność do wiązania się z wieloma różnymi powierzchniami; stąd można je stosować nie tylko na tradycyjnym płótnie, ale też na papierze, betonie, plastyku, szkle i wielu innych materiałach. Z tego też powodu są bardzo często stosowane przez artystów działających w domenie street-artu lub posługujących się techniką graffiti. Farby arylowe są również powszechnie stosowane w modelarstwie.
Podobnie jak w przypadku malarstwa olejnego, gotowy obraz akrylowy pokrywa się izolacyjną warstwą usuwalnego werniksu w celu ochrony i zabezpieczenia farby przed kurzem, promieniowaniem UV czy zarysowaniami.
O artystce:
Katarzyna Bąkowska-Roszkowska urodziła się 28 lipca 1985 r. w Płocku, tam też obecnie mieszka i pracuje. Jest absolwentką Wydziału Malarstwa na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom obroniła w 2010 w Pracowni Malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego; aneks do pracy dyplomowej zrealizowała w pracowni wiedzy o działaniach i strukturach wizualnych pod kierunkiem prof. Jacka Dyrzyńskiego. W 2013 rozpoczęła na macierzystej uczelni studia doktoranckie, które ukończyła w 2019 r. uzyskując tytuł doktora sztuki.
Twórczość Katarzyny Bąkowskiej-Roszkowskiej stanowi intrygujące połączenie estetyki i głębokiej refleksji nad naturą ludzkiej egzystencji. Artystka, mistrzyni kontrastu, zaprasza nas w niezwykłą podróż do świata, gdzie granice między tym, co uważamy za piękne i odrażające, zacierają się
W jej obrazach często spotykamy się z wykorzystaniem symboliki zwierzęcej, ukazującej uniwersalne doświadczenia człowieka. Wybór owadów, często wzbudzających niechęć, jest świadomym zabiegiem. Przez pryzmat tych małych stworzeń, artystka ukazuje złożoność ludzkich emocji, relacji oraz dylematów. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
