O obrazie:
Wstęp: Obraz “Entropia I” autorstwa Katarzyny Jakubowskiej to olej na płótnie o wymiarach 120×160 cm, datowany na rok 2020. Dzieło to, będące częścią cyklu “Entropie”, stanowi fascynujący przykład współczesnego malarstwa figuratywnego, które eksploruje złożone idee filozoficzne i naukowe poprzez pryzmat sztuki. Jakubowska w swoich pracach podejmuje próbę wizualnego przedstawienia pojęcia entropii, czyli miary nieuporządkowania i chaosu, przekształcając je w estetyczne doświadczenie. “Entropia I” doskonale wpisuje się w ten nurt, oferując widzowi dynamiczną i wielowymiarową kompozycję
Centralnym punktem obrazu jest postać kobieca, ujęta w dynamicznej pozie, sprawiającej wrażenie ruchu lub wewnętrznego przekształcenia. Postać ta nie jest jednak przedstawiona w sposób realistyczny; jej forma ulega fragmentacji, dekonstrukcji i repetycji, co jest kluczowym elementem stylistycznym dzieła.
Estetyka geometrycznych podziałów: artystka przecina płaszczyzny ciała i otoczenia ostrymi liniami, tworząc wrażenie rozbicia i ponownego złożenia w chaotyczny, lecz jednocześnie zharmonizowany sposób. To właśnie ten zabieg wizualizuje tytułową entropię – nieuporządkowanie, które jednak znajduje swoje odzwierciedlenie w artystycznej strukturze.
Styl malarski Katarzyny Jakubowskiej w “Entropii I” można określić jako połączenie post-kubizmu z elementami abstrakcyjnego ekspresjonizmu, wzbogacone o wyraźny figuratywizm. Brak jest klasycznej perspektywy; zamiast tego, przestrzeń jest konstruowana poprzez nakładanie się planów i zróżnicowanie nasycenia barw. Malarka operuje grubą fakturą farby w niektórych partiach, co nadaje obrazowi materialności i wzmacnia jego fizyczną obecność
Podsumowanie: “Entropia I” Katarzyny Jakubowskiej to znakomity przykład współczesnego malarstwa, które łączy w sobie figuratywne przedstawienie z abstrakcyjnym podejściem do formy i koloru. Dzieło to nie tylko wizualizuje złożoną ideę chaosu i nieuporządkowania, ale także celebruje jego artystyczną interpretację, dowodząc, że akt tworzenia jest procesem oswajania świata.
O temacie obrazu: portret kobiecy
Portret kobiecy stanowi jeden z najbardziej trwałych i wszechstronnych tematów malarskich, ewoluując od symbolicznego przedstawienia ideału piękna, macierzyństwa czy statusu społecznego, po intymne studium psychologiczne i ekspresyjne.
Początkowo, w starożytności i średniowieczu, kobieta była często ukazywana w kontekście religijnym lub dworskim, z naciskiem na symbolikę i reprezentację pozycji. Renesans przyniósł odejście od idealizacji na rzecz psychologicznej głębi i indywidualności, czego przykładem są subtelne uśmiechy i tajemnicze spojrzenia. Barok i Rokoko eksponowały zmysłowość, bogactwo strojów i dynamikę, podczas gdy klasycyzm powrócił do surowej harmonii i godności. Romantyzm podkreślał emocje i indywidualne dramaty, a impresjonizm uchwytywał ulotne chwile i efekty świetlne, rezygnując z ostrego konturu na rzecz wrażenia.
Wiek XX i współczesność zrewolucjonizowały portret, odrzucając mimetyzm na rzecz eksperymentów z formą, kolorem i perspektywą, jak w kubizmie czy ekspresjonizmie, a także podejmując tematy tożsamości, roli kobiety w społeczeństwie czy jej wewnętrznego świata. Niezależnie od epoki i stylu, portret kobiecy pozostaje zwierciadłem zmieniających się kanonów estetycznych, społecznych ról i artystycznych poszukiwań, zawsze oferując złożone i wielowymiarowe spojrzenie na kondycję ludzką.
O technice: farba olejna na płótnie
Technika olejna na płótnie przez stulecia była synonimem najwyższego kunsztu malarskiego i medium wielkich mistrzów. Jej sekret tkwi w unikalnym połączeniu intensywnych pigmentów (barwników) z oleistym spoiwem, co gwarantuje świetlistość, głębię i trwałość kolorów na wieki.
Plastyczność farby olejnej i jej długi czas schnięcia pozwalają na niemal nieograniczone możliwości – od laserunków, przez które przenika światło, po dynamiczne, ekspresyjne pociągnięcia pędzla. To właśnie te właściwości sprawiły, że od czasów renesansu, przez barokowe dramaty Caravaggia, aż po rewolucję impresjonistów, była to technika numer jeden w Europie. Dzieła stworzone w tej technice stanowią trzon najważniejszych światowych kolekcji muzealnych.
Dziś, w dobie artystycznego pluralizmu, malarstwo olejne nie straciło na prestiżu; jest postrzegane jako świadectwo warsztatowej dyscypliny i artystycznej dojrzałości, a współcześni twórcy wciąż udowadniają, że to klasyczne medium może być narzędziem do opowiadania o teraźniejszości w sposób niezwykle aktualny i poruszający.
O artystce:
Katarzyna Jakubowska, urodzona w Mławie w 1994 roku, jest wszechstronną artystką zajmującą się malarstwem, rysunkiem i mozaiką. Kształciła się na gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 2015 roku rozpoczęła studia w pracowni rysunku i malarstwa pod kierunkiem prof. ASP Józefa Czerniawskiego. Dyplom obroniła w 2021 roku w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego.
Jakubowska koncentruje się na fundamentalnych elementach formalnych dzieła malarskiego, takich jak kompozycja, kolor oraz dynamiczne zderzenia form, które wspólnie budują napięcie i wewnętrzną energię obrazu. Świadomie wykorzystuje podziały i przesunięcia konturów w kompozycji, aby potęgować u widza wrażenie ruchu i wibracji.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
