O obrazie
Wprowadzenie: Obraz Kwiaty I pochodzi z cyklu Timeless, który jest refleksją nad ulotnością. Efemeryczne w charakterze obrazy są przebłyskami pamięci i wspomnień. Reprezentują nostalgiczne piękno do którego lgniemy, świadomi jego iluzji i niemożności realnego spotkania. To nie tylko kwiaty – pod tym pięknem kryje się dużo więcej. Można je potraktować jako znaki i symbole, drogowskazy do przypomnienia sobie, kim jesteśmy. Artystka, posługując się tradycyjną techniką olejną, prowadzi widza przez mroczny, symboliczny pejzaż, gdzie piękno i rozkład tworzą nierozerwalną, fascynującą całość. To malarstwo erudycyjne, czerpiące z historii sztuki, a jednocześnie na wskroś osobiste i uniwersalne.
Temat i Styl: Tematem dzieła jest kompozycja kwiatowa, jednak daleka od czysto dekoracyjnej estetyki. Piriankov tworzy współczesną vanitas – alegoryczny obraz o przemijaniu, kruchości życia i nieuchronności śmierci. Stylistycznie praca oscyluje między barokowym dramatyzmem a mrocznym romantyzmem z elementami surrealizmu. Realistycznie oddane płatki kwiatów kontrastują z dynamiczną, niemal abstrakcyjną plamą barwną i niepokojącymi, ledwie zasugerowanymi formami w tle, tworząc napięcie między tym, co widzialne i rozpoznawalne, a tym, co ukryte w sferze podświadomości.
Kompozycja mimo pozornego chaosu, jest starannie przemyślana. Artystka operuje dynamicznym, diagonalnym układem, który prowadzi wzrok widza od zwiędłego, wyszarzałego kwiatu w lewym dolnym rogu, poprzez misterną, koronkową strukturę w centrum, aż po świetlistą, pełną życia różę w prawej górnej części obrazu. Ten ruch jest symboliczny – przedstawia cykl życia i śmierci. Centralne miejsce zajmuje nie kwiat, lecz tajemniczy, geometryczny wzór, co sugeruje istnienie ukrytego porządku lub przeznaczenia. Całość zamyka się w kwadratowym formacie, który intensyfikuje wrażenie klaustrofobicznej, zamkniętej przestrzeni, z której nie ma ucieczki.
Podsumowanie: Katarzyna Piriankov w swoim obrazie mistrzowsko łączy techniczną biegłość z głęboką refleksją filozoficzną. Dzieło to jest czymś więcej niż tylko martwą naturą; to wizualny esej o naturze czasu, studium przemijania ujęte w ramy estetyki, która fascynuje i niepokoi zarazem. To dowód na to, że klasyczne gatunki malarskie w rękach współczesnego artysty mogą nadal stanowić potężne narzędzie do badania ludzkiej kondycji.
Opis tematu: Martwa natura
Martwa natura, jako samodzielny gatunek malarski, rozkwitła w XVII wieku w Holandii, stając się jednym z najważniejszych pól artystycznej ekspresji. Jej korzenie sięgają jednak antycznych mozaik i fresków. Początkowo pełniła funkcję dekoracyjną, by z czasem stać się nośnikiem złożonych treści symbolicznych, zwłaszcza w nurcie vanitas (łac. marność). Obrazy te, przedstawiające gasnące świece, klepsydry, czaszki czy więdnące kwiaty, miały przypominać o nietrwałości ziemskich dóbr, ulotności życia i nieuchronności śmierci (memento mori).
Wyróżniamy różne rodzaje martwej natury: od wystawnych stołów bankietowych, przez kompozycje kwiatowe, przedstawienia instrumentów muzycznych, po skromne “śniadania”. Każdy przedmiot posiadał swoje ukryte znaczenie: róża symbolizowała miłość i Maryję, ale jej kolce – cierpienie; motyl – zmartwychwstanie duszy, a nadpsute owoce – grzech pierworodny i rozkład.
W sztuce współczesnej martwa natura przeżywa swój renesans. Artyści, tacy jak Katarzyna Piriankov, sięgają po ten gatunek, by przetwarzać jego tradycyjną symbolikę w kontekście dzisiejszych lęków i doświadczeń. Nie jest to już tylko moralitet o pobożnym życiu, ale często głęboko osobista refleksja nad konsumpcjonizmem, ekologią, tożsamością czy, jak w tym przypadku, ponadczasową walką między Erosem a Tanatosem – siłą życia i pędem ku śmierci.
Opis techniki: Malarstwo olejne
Obraz został wykonany w technice olejnej, jednej z najszlachetniejszych i najbardziej cenionych w malarstwie europejskim. Jej udoskonalenie i spopularyzowanie w XV wieku przypisuje się malarzowi niderlandzkiemu Janowi van Eyckowi (ok. 1390 – 1441).
Farba olejna to mieszanina pigmentu (substancji barwiącej) oraz spoiwa, którym jest olej schnący, najczęściej lniany, ale też makowy czy orzechowy. Proces jej powstawania polega na dokładnym roztarciu pigmentu z olejem aż do uzyskania jednolitej, gęstej pasty. Kluczową właściwością farby olejnej jest jej długi czas schnięcia. Pozwala to artyście na swobodne modelowanie form, uzyskiwanie płynnych przejść tonalnych (sfumato) oraz nakładanie farby wieloma warstwami (technika laserunku), co nadaje kolorom niezwykłą głębię, świetlistość i trwałość.
Aby przystąpić do malowania, płótno (lniane lub bawełniane) musi być odpowiednio przygotowane. Proces ten, zwany gruntowaniem, polega na pokryciu płótna naciągniętego na drewnianą ramę (krosno) kilkoma warstwami gruntu, najczęściej klejowo-kredowego lub akrylowego gesso. Grunt izoluje płótno od oleju zawartego w farbie, zapobiegając jego niszczeniu, a także tworzy gładką, stabilną i lekko chłonną powierzchnię, idealną do przyjęcia farby.
Gotowy, całkowicie wyschnięty obraz olejny (co może trwać od sześciu miesięcy do nawet kilku lat) zabezpiecza się werniksem. Jest to roztwór żywicy (np. damarowej) w lotnym rozpuszczalniku. Werniks pełni dwie funkcje: estetyczną – ożywia kolory, pogłębia je i wyrównuje połysk całej powierzchni obrazu – oraz ochronną. Tworzy przezroczystą warstwę, która chroni malowidło przed kurzem, wilgocią, zanieczyszczeniami oraz szkodliwym działaniem promieniowania UV.
O artystce:
Katarzyna Piriankov, absolwentka Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu (1997), to wszechstronna artystka, kuratorka i organizatorka wydarzeń artystycznych, aktywnie działająca w sferze kultury wizualnej w Polsce i Bułgarii. Jest współtwórczynią Festiwalu Murali „Staro Zhelezare Street Art Festival” oraz założycielką Muzeum StreetArtu i Centrum Sztuki Współczesnej Staro Zhelezare. W Poznaniu współprowadzi Szkołę Rysunku Ventzi oraz Pracownię i Galerię Ventzi, a także Studencką Galerię Piec.
W malarstwie Piriankov zgłębia tematy wewnętrznego rozwoju i poszukiwania prawd uniwersalnych, koncentrując się na motywie kwiatów, symboli i archetypów. Jej inspiracją są XVII / XVIII wieczne holenderskie malarki martwych natur, Maria van Oosterwijk i Rachel Ruysch.
W twórczości Piriankov kwiaty stają się znakami i symbolami, drogowskazami do poznania siebie. Abstrakcyjne motywy widoczne na jej obrazach czerpie z twórczości Antoniego Tàpiesa oraz symboli z bułgarskiej jaskini Magura, zakorzeniając swoja twórczość w historii archetypów i niematerialnego przekazu. W pracach artystki pojawia się także wątek kobiecości, często w towarzystwie zwierząt, co stanowi intuicyjny dialog z zakorzenionymi archetypami
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
