O obrazie:
W kompozycji „Spektakl 3” Małgorzata Gawarecka przenosi punkt ciężkości na układ wielopostaciowy, rejestrując dynamiczny moment kulminacyjny ruchu na scenie. W centrum uwagi znajduje się baletnica uchwycona w ekspresyjnej, wznoszącej pozie z uniesioną ręką, wokół której rytmicznie rozmieszczone zostały pozostałe postacie kadru. Zastosowanie perspektywy z lekkiego ukosu w dół w połączeniu z diagonalnymi pociągnięciami pędzla nadaje całości wyraźny wektor ruchu i dramaturgii. Płótno oddaje nie tylko fizyczny wysiłek próby baletowej i dyscyplinę tańca, ale przede wszystkim wewnętrzną wibrację i emocjonalny puls grupy złączonej wspólnym rytmem.
Wyrazistym elementem technicznego warsztatu Gawareckiej jest tutaj ciekawe połączenie farby olejnej z suchym, matowym śladem pastelu olejnego na podłożu lnianego płótna. Artystka rezygnuje ze dokładnego wykończenia obrazu na rzecz swobodnego duktu pędzla i pasteli, pozostawiając czytelne zacieki, prześwity podmalówki oraz widoczną surową strukturę płótna. Brak werniksu podkreśla aksamitną, niejednorodną matowość powierzchni, a surowe, niezamalowane krawędzie płótna eksponują materialność procesu twórczego, w którym ostateczny kształt dzieła rodzi się z intuicyjnej syntezy rysunku i malarskiej plamy.
Czy wiesz, że…
Taniec na samych czubkach palców w specjalnym obuwiu – puentach (en pointe) został wprowadzony w epoce romantyzmu, by nadać tancerkom wygląd nieziemskich, unoszących się nad ziemią istot? Czubki puent nie zawierają jednak drewienka, lecz są usztywniane wieloma warstwami tkaniny i kleju. Stojąca na nich baletnica musi utrzymać cały ciężar ciała na czubkach palców na powierzchni zaledwie kilku centymetrów kwadratowych, co wymaga niezwykłej siły mięśni i wyćwiczenia odporności na silny ból.
O temacie: Scena rodzajowa i portret zbiorowy
W historii sztuki europejskiej portret zbiorowy połączony z narracją rodzajową stanowi jeden z najbardziej wymagających sprawdzianów warsztatowych, stawiając przed twórcą zadanie zbalansowania kontekstu danej sceny, rytmu całej grupy i psychologiczną ekspresją pojedynczych sylwetek. Scena rodzajowa jako gatunek w sztukach wizualnych wyrosła z potrzeby rejestrowania prozaicznych, nieupozowanych momentów ludzkiej aktywności, uwalniając malarstwo od sztywnego, akademickiego gorsetu alegorii i hierarchicznego portretu reprezentacyjnego. Połączenie tych dwóch gatunków na jednym płótnie przekształca ulotną chwilę w złożony układ napięć przestrzennych, gdzie gest każdego z uczestników rezonuje z otoczeniem.
We współczesnej praktyce artystycznej portret zbiorowy i scena rodzajowa jako temat zyskał wymiar introspektywny, stając się narzędziem badania pamięci, zbiorowych emocji i relacji międzyludzkich. Rezygnacja z dosłownej anegdoty na rzecz skrótu malarskiego sprawia, że postacie nie są już tylko biernymi figurami w przestrzeni, lecz nośnikami nastroju i uniwersalnych stanów psychicznych. Dzięki temu kompozycja zyskuje ponadczasową nośność, w której codzienny epizod urasta do rangi metafory o ludzkim dążeniu do harmonii, piękna i wspólnoty doświadczenia.
O technice: Technika mieszana – farba olejna i pastel olejny na płótnie lnianym
Każda farba i materiał malarski składa się z dwóch rodzajów podstawowych składników: sproszkowanej substancji barwiącej (czyli pigmentów i/lub barwników) oraz spoiwa, czyli substancji, która łączy cząstki substancji barwiącej w jednolitą masę i pozwala im trwale przylegać do podłoża. W przypadku połączenia farb olejnych i pasteli olejnych mamy do czynienia z materiałami, w których funkcję spoiwa pełnią różne rodzaje olejów. Farba olejna powstaje z utarcia pigmentu ze schnącym olejem roślinnym (najczęściej lnianym), co daje płynną, plastyczną masę o długim czasie schnięcia, idealną do tworzenia miękkich przejść tonalnych i nakładania kolejnych warstw pędzlem. Z kolei pastele olejne mają formę wygodnego sztyftu, w którym pigment połączono z woskiem i olejem mineralnym. Taka formuła sprawia, że pastel nie wysycha tak jak farba i pozwala na rysowanie na płótnie wyrazistą, gęstą kreską.
Zestawienie tych dwóch mediów daje artyście dużą swobodę: płynna plama farby olejnej tworzy miękką przestrzeń barwną, a twardszy pastel pozwala na dynamiczne przełamanie kompozycji i wprowadzenie surowego, rysunkowego gestu. Jako podłoże doskonale sprawdza się gęsto tkane płótno lniane, które dzięki swojej naturalnej sprężystości i wyczuwalnej strukturze stawia przyjemny opór zarówno pędzlowi, jak i pastelowej kredce. Zanim artysta nałoży kolor, płótno zostaje pokryte warstwą kleju oraz elastycznym gruntem malarskim (gesso), który zabezpiecza włókna lnu przed wnikaniem oleju i dba o to, by farba dobrze trzymała się powierzchni. Rezygnacja z pokrycia gotowego obrazu werniksem jest zabiegiem, który pozwala zachować naturalny charakter pracy – widoczny kontrast między zupełnie matowym gruntem a delikatnym, naturalnym połyskiem wyschniętej farby olejnej i kredki.
O artystce
Małgorzata Bożena Gawarecka (ur. 2003 w Krakowie) – malarka figuratywna, studentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Grzegorza Sztwiertni i dr. inż. arch. Michała Sroki. Doświadczenie warsztatowe zdobywała także na Uniwersytecie w Vigo w Hiszpanii. W swojej twórczości bada relacje międzyludzkie i przestrzeń emocjonalną, budując niejednoznaczne, intymne narracje z udziałem postaci kobiecych. Jej styl, czerpiący z ducha impresjonizmu i ekspresjonizmu, wyróżnia się swobodnym gestem, warstwowym budowaniem plamy olejnej połączonej z pastelami oraz dbałością o światło i ślady procesu twórczego na płótnie. Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
