O obrazie:
Tryptyk „Moje miejsce” powstał w 2025 roku jako realizacja zadania semestralnego na warszawskiej ASP, stając się dla Małgorzaty Kidy pretekstem do intymnej podróży w przeszłość – do domu jej dziadków. Po pierwszym rozdziale tej opowieści, w którym artystka skupiła się na biologicznym aspekcie przemijania poprzez portret starszej kobiety, narracja przenosi się na poziom materii nieożywionej. Środkowa część tryptyku to drugi akt dramatu o utracie ciągłości, gdzie ciężar emocjonalny zostaje przeniesiony z człowieka na mury, które miały być jego ostoją.
W tej centralnej kwaterze artystka analizuje proces starzenia się i powolnej destrukcji architektury. Dom, niegdyś schronienie i centrum rodzinnego wszechświata, na płótnie Kidy zamienia się w hałdę geometrycznych odłamków. Artystka dobrze wykorzystuje lekcję kubizmu – gruz nie jest tutaj bezładną masą, lecz precyzyjnie skomponowaną strukturą wielościanów, co nadaje zniszczeniu niemal sakralny, uporządkowany charakter.
Ta „estetyzacja upadku” potęguje dyskomfort widza; patrzymy na koniec pewnego świata, który został utrwalony z niezwykłą dyscypliną i spokojem. Budynki w tle zdają się wciskać w tą zrujnowaną przestrzeń, a dynamiczne, niepokojące niebo sugeruje, że entropia jest procesem nieodwracalnym.
Jeśli lewa strona tryptyku mówi o odchodzeniu ludzi, to środek materializuje umieranie miejsca – to najciemniejszy punkt tryptyku, w którym „Moje miejsce” przestaje fizycznie istnieć, przygotowując widza na finałową odsłonę cyklu.
O temacie: Pejzaż architektoniczny
Pejzaż architektoniczny to gatunek malarski, którego głównym przedmiotem zainteresowania są wytwory działalności budowlanej człowieka – od pojedynczych budynków po całe założenia urbanistyczne. Artysta w tym gatunku skupia się na relacjach między bryłami, perspektywie oraz sposobie, w jaki architektura definiuje przestrzeń i wpływa na kondycję człowieka. Pejzaż ten może pełnić funkcję dokumentacyjną, ale często staje się nośnikiem treści symbolicznych – ruiny i zniszczone budowle (tzw. weduta ruin) są klasyczną metaforą marności (vanitas) oraz zwycięstwa czasu nad materią.
O technice: Olej na płótnie
Technika olejna na podłożu płóciennym opiera się na unikalnych właściwościach fizykochemicznych schnących olejów roślinnych, służących jako nośnik dla drobno zmielonych pigmentów. Fundamentalną zaletą tego medium jest zdolność do budowania wielowarstwowych struktur, gdzie każda kolejna warstwa modyfikuje wygląd poprzedniej bez ryzyka ich niekontrolowanego wymieszania.
Przed przystąpieniem do malowania płótno (najczęściej bawełniane lub lniane) rozpina się starannie na drewnianej ramie (tzw. blejtramie), oraz poddaje się procesowi gruntowania, co optymalizuje chłonność podłoża i chroni włókna płótna przed kwasami, zawartymi w oleju.
Farba olejna, dzięki swojej specyficznej lepkości, pozwala na uzyskanie subtelnych gradacji światłocieniowych i miękkich przejść tonalnych. Długi czas schnięcia pozwala z kolei na spokojne dokonywanie poprawek „w mokrej farbie”.
Integralną i bardzo ważną częścią procesu powstania obrazu jest nałożenie końcowej warstwy werniksu – lakieru, który pełni funkcję estetyczną i techniczną. Pozwala on ujednolicić stopień połysku płaszczyzny i wydobyć głębię ciemnych partii kompozycji, chroniąc jednocześnie strukturę malarską przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych, osiadaniem pyłu oraz promieniowaniem UV.
O artystce
Małgorzata Kida (ur. 2005) to obiecująca malarka młodego pokolenia, od 2024 roku związana z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła w pracowni prof. Artura Winiarskiego, a od 2025 roku kontynuuje rozwój warsztatu pod kierunkiem prof. Tomasza Milanowskiego. Choć jest na początku swojej drogi twórczej, jej malarstwo wyróżnia się rzadką dojrzałością w operowaniu syntezą oraz świadomym dialogiem z tradycją modernizmu.
Aktywnie uczestniczy w życiu akademickim, prezentując swoje prace na wystawach zbiorowych na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie (2025) oraz angażując się w interdyscyplinarne poszukiwania w ramach Pracowni Tkaniny Eksperymentalnej (2026). Jej obrazy są efektem zarówno wnikliwych studiów z modelem w pracowni, jak i swobodnych poszukiwań plenerowych (m.in. w Dłużewie), co świadczy o wszechstronności jej spojrzenia.
Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
