O obrazie:
Wstęp: Obraz „Dotyk II” stanowi fascynującą kontynuację i zarazem ewolucję tematyczną podjętą przez Oliwię Choroś w jej krótkiej serii malarskiej. Podczas gdy „Dotyk I” był niemal brutalistycznym w swojej szczerości aktem samopotwierdzenia, druga praca z cyklu przenosi narrację w sferę bardziej zmysłową, psychologiczną i niejednoznaczną. Artystka ponownie zaprasza widza do intymnego świata, w którym ciało staje się sceną dla złożonych, wewnętrznych dramatów.
Pod względem formalnym Choroś pozostaje wierna wertykalnej orientacji płótna, lecz tym razem kadruje postać w sposób, który jest jednocześnie bardziej otwarty i bardziej dynamiczny. Widz patrzy na leżącą modelkę z dolnej perspektywy, co nadaje kompozycji monumentalności, ale i wrażenie pewnej bezbronności. Ciało, skręcone w geście, który może być odczytywany jako ekstaza, zamyślenie lub ból, wypełnia niemal całą przestrzeń obrazu. Dłonie odgrywają tu kluczową rolę: jedna, z palcem przy ustach, sugeruje zmysłowość, ciszę lub introspekcję, podczas gdy druga, spoczywająca niżej, zamyka kompozycję i kieruje uwagę z powrotem na fizyczność postaci. Paleta barwna uległa transformacji – zimne, syntetyczne zielenie z pierwszej pracy ustąpiły miejsca ciepłym, wibrującym oranżom, żółcieniom i czerwieniom, które zdają się emanować z samej skóry, kontrastując z głęboką czernią tła. Ocena płótna pod względem warsztatowym jest wysoka; zwraca uwagę bardzo dobrze rozegrany przez malarkę silny skrót perspektywiczny.
W warstwie interpretacyjnej „Dotyk II” odchodzi od egzystencjalnego „faktu” istnienia na rzecz badania bardziej ulotnych i skomplikowanych stanów. Gest przy ustach jest gestem granicznym – może być zarówno wyrazem rozkoszy, jak i próbą powstrzymania krzyku lub słowa. Ta ambiwalencja jest siłą obrazu i doskonale wpisuje się w deklarację artystki o ukazywaniu „pięknych, seksownych, dziwnych, śmiesznych i brzydkich aspektów” ciała. W tej pracy Choroś zdaje się badać moment, w którym doznanie fizyczne nierozerwalnie splata się ze stanem psychicznym. Światło, które modeluje postać, nie pochodzi z zewnątrz; jest to światło emocji, które rozlewa się po skórze, tworząc nierealistyczną, ale niezwykle sugestywną mapę uczuć.
Podsumowując, „Dotyk II” jest dziełem dojrzałym i wielowymiarowym, które potwierdza konsekwencję i głębię artystycznych poszukiwań Oliwii Choroś. Obraz ten, w dialogu z pierwszą pracą z serii, ukazuje zdolność artystki do niuansowania tematu i przechodzenia od fizycznego manifestu do złożonego portretu psychologicznego. Praca wywołuje u widza poczucie bycia świadkiem chwili niezwykle prywatnej, balansującej na granicy erotyzmu i bólu, autoafirmacji i niepewności, co czyni ją frapującym i zapadającym w pamięć studium współczesnej kobiecości.
O temacie obrazu: portret
Portret kobiecy stanowi jeden z najbardziej trwałych i wszechstronnych tematów malarskich, ewoluując od symbolicznego przedstawienia ideału piękna, macierzyństwa czy statusu społecznego, po intymne studium psychologiczne i ekspresyjne.
Początkowo, w starożytności i średniowieczu, kobieta była często ukazywana w kontekście religijnym lub dworskim, z naciskiem na symbolikę i reprezentację pozycji. Renesans przyniósł odejście od idealizacji na rzecz psychologicznej głębi i indywidualności, czego przykładem są subtelne uśmiechy i tajemnicze spojrzenia. Barok i Rokoko eksponowały zmysłowość, bogactwo strojów i dynamikę, podczas gdy klasycyzm powrócił do surowej harmonii i godności. Romantyzm podkreślał emocje i indywidualne dramaty, a impresjonizm uchwytywał ulotne chwile i efekty świetlne, rezygnując z ostrego konturu na rzecz wrażenia. Kolejne epoki zrewolucjonizowały portret, odrzucając mimetyzm na rzecz eksperymentów z formą, kolorem i perspektywą, jak w kubizmie czy ekspresjonizmie, a także podejmując tematy tożsamości, roli kobiety w społeczeństwie czy jej wewnętrznego świata.
Współczesny portret jest gatunkiem, który nieustannie negocjuje swoją relację z prawdą i reprezentacją. Uwolniony od obowiązku dokumentowania fizycznego podobieństwa, stał się dla artystów przestrzenią do badania psychologicznych i emocjonalnych aspektów ludzkiej kondycji. Dzieło portretowe staje się nie tyle zapisem wyglądu modela, ile raczej artystyczną interpretacją jego tożsamości, często uchwyconej w jednym, subiektywnie wybranym przez twórcę momencie. To medium, które pozwala na eksplorację relacji władzy, intymności i dystansu między patrzącym, artystą a osobą portretowaną, zadając fundamentalne pytania o naturę ludzkiej podmiotowości.
O technice: technika mieszana: farba olejna i akrylowa na płótnie, nakładana pędzlem i aerografem
Warsztat Oliwii Choroś opiera się na wyrafinowanym napięciu między materialnością farby a iluzją przedstawienia. Artystka świadomie wykorzystuje odmienne właściwości chemiczne i fizyczne farb akrylowych i olejnych, budując obraz warstwowo. Szybkoschnący akryl służy jej do stworzenia stabilnej, chromatycznej podbudowy, na której mogą zaistnieć powolne, świetliste procesy malarstwa olejnego.
To właśnie w warstwie olejnej, dzięki jej transparentności i długiemu czasowi schnięcia, artystka uzyskuje głębię i nasycenie barw. Kluczowe jest tu jednak połączenie dwóch narzędzi: aerografu, który pozwala na tworzenie eterycznych, pozbawionych śladu pędzla przejść tonalnych, oraz tradycyjnego pędzla, którym artystka nanosi precyzyjne, materialne akcenty. W efekcie powstaje dzieło o dwoistej naturze – z jednej strony niemal cyfrowe w swojej gładkości, z drugiej – noszące ślady fizycznego gestu malarskiego.
O artystce:
Oliwia Choroś jest artystką wizualną młodego pokolenia, której twórczość koncentruje się na odważnej i szczerej eksploracji cielesności. Swoją tożsamość artystyczną formuje w dwóch ważnych ośrodkach akademickich – najpierw na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Obecnie studiuje na V roku w prestiżowej pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, znanej z kształcenia wybitnych indywidualności malarskich, z której wywodzi się m.in. Ewa Juszkiewicz i wielu laureatów najważniejszych konkursów artystycznych w Polsce.
Mimo młodego wieku, Choroś aktywnie zaznacza swoją obecność na scenie artystycznej, biorąc udział w licznych wystawach, w tym w prestiżowym 13. Triennale Małych Form Malarskich w Toruniu. Jest laureatką II nagrody w Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. prof. Jacka Żuławskiego (2025), organizowanym przez genewską fundację Amani we współpracy z gdańską ASP.
W swoich pracach artystka często łączy media malarskie – farbę olejną z akrylową. Charakterystyczną dla jej obrazów subtelność i zmysłowość cielesnych przedstawień uzyskuje dzięki umiejętnemu wykorzystaniu zarówno tradycyjnego pędzla, jak i nowoczesnych narzędzi, takich jak aerograf. Więcej informacji o artystce oraz jej pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
