O obrazie:
Nasz mózg lubi uporządkowanie struktury i regularności i jest zaprogramowany do rozpoznawania uporządkowanych wzorców. Stąd też, w pierwszej chwili nasz naczelny organ skonfrontowany ze sztuką abstrakcyjną może poczuć się lekko sfrustrowany. Jednak, podejmowane próby naukowego wyjaśnienia zjawisk składających się na odbiór dzieła sztuki (neuroestetyka) sugerują, że paradoksalnie korzystne jest rozwiązywanie problemów poznawczych za pomocą percepcji – obiekt odkrywany z pewnym wysiłkiem, nieoczywisty sprawia nam więcej przyjemności. Między innymi dlatego nie jest do końca właściwe podawanie literalnych, wyczerpujących interpretacji dzieła sztuki.
Artyści tacy jak Renata Kluczyńska posiadają ukrytą, intuicyjną wiedzę na temat zasad neurofizjologicznej percepcji i emocji i właściwie z niej korzystają podczas tworzenia dzieł sztuki. Nie inaczej rzecz się ma w przypadku przedstawianego obrazu Jej przestrzeń 15, z cyklu zatytułowanego „Jej przestrzeń”.
Każda partia koloru, rozparcelowana na szereg przenikających się pasm przy zachowaniu wyraźnych linii stycznych nadaje pracy szczególną żywość i świetlistość. Barwna struktura obrazu tworzy specyficzną mikro siatkę połączeń zarzuconą na białe tło i pomimo braku tradycyjnej perspektywy odczuwamy trójwymiarowość tej bryły. Faktura płótna jest chropawa, widać nakładające się na siebie poszczególne warstwy akrylu, wibrujące załamującym się na krawędziach światłem.
Obraz dzięki łagodnej, stonowanej palecie doskonale wzbogaci każde wnętrze, niezależnie czy w przestrzeni publicznej (np. obszary recepcyjne biur lub hoteli) czy w domu lub mieszkaniu.
O malarce:
Renata Kluczyńska ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Architektury Wnętrz. Inspiracją do wielu jej prac jest właśnie architektura – jej wpływ na otoczenie, detale oraz przestrzeń w jakiej zawiera się dana bryła. Struktura i kompozycja połączone z pewną dozą minimalizmu to hasła przewodnie artystki.
Obrazy maluje z największą starannością i dbałością o szczegóły. Każdy obraz sygnowany jest obustronnie, boki obrazów są zamalowane, aby nie było konieczności ich oprawiania w ramę – są gotowe do zawieszenia na ścianie.
O technice:
Farby akrylowe to jedne z najmłodszych farb, jakie znalazły zastosowanie we współczesnym malarstwie, chociaż początkowo były wykorzystywane do mniej wzniosłych celów, takich celów jak np. konserwowanie elementów budynków narażonych na wilgoć i zasolenie. Wynalezione i opatentowane w Niemczech wraz z tworzywami syntetycznymi na początku lat 30-tych XX wieku, jako stosunkowo tani substytut farb olejnych stały się bardzo popularne. Dzięki swoim właściwościom farby akrylowe tworzą świetlistą, gładką powierzchnię o charakterystycznych czystych kolorach, które nawet pod wpływem czasu i światła nie blakną i utrzymują swoją oryginalną barwę.
Potoczna opinia o tych farbach jest taka, że maluje się nimi szybko i łatwo, jednak nie jest to do końca prawda. Akryle bardzo szybko wysychają na podłożu, zwłaszcza w porównaniu do farb olejnych, co wymaga dużej dyscypliny pracy i dobrej znajomości rzemiosła malarskiego. Dodatkowo, po wyschnięciu farby akrylowe są odporne na wodę i inne rozpuszczalniki, co uniemożliwia dokonanie poprawek czy rozmalowanie błędnych fragmentów kompozycji.
Ciekawostka: w latach pięćdziesiątych XX wieku grupa artystów z Nowego Jorku, w tym słynni Mark Rothko i Barnett Newman, zaczęła eksperymentować z farbą akrylową jako medium dla abstrakcyjnego malarstwa ekspresjonistycznego. Docenili jego szybkoschnące właściwości, możliwość nakładania warstw, kreowania faktury obrazów i intensywne kolory. W latach sześćdziesiątych farba akrylowa stała się szerzej dostępna i popularna wśród artystów, częściowo dzięki opracowaniu nowych pigmentów i dodatków, które poprawiły jej działanie. Artyści tacy jak Roy Lichtenstein i Andy Warhol używali farb akrylowych do tworzenia dzieł pop-artu, które charakteryzowały się odważnymi kolorami i graficznymi obrazami. W latach 70. farba akrylowa stała się już medium głównego nurtu, używanym przez artystów reprezentujących wiele różnych stylów i gatunków. Jego popularność rosła przez cały XX wiek, a artyści tacy jak David Hockney, Gerhard Richter i Chuck Close używali go do tworzenia fotorealistycznych obrazów.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu.
Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
