O obrazie:
Kowboj” Sary Susmend to płótno, które w sposób niezwykle trafny operuje językiem współczesnego realizmu, łącząc rzetelną obserwację detalu z niemal reporterską relacją z wydarzenia. Kompozycja dzieła, choć dynamiczna, posiada w sobie pewną statyczną dyscyplinę, którą kojarzyć możemy z twórczością Edwarda Hoppera. Widać to zwłaszcza w sposobie potraktowania tła – szeroka, płaska plama bladoniebieskiej bandy oraz uproszczone sylwetki widzów tworzą ramę dla centralnej sceny, nie rozpraszając uwagi zbędnymi szczegółami. Susmend, podobnie jak mistrzowie amerykańskiego realizmu, buduje nastrój poprzez oszczędność formy i operowanie dużymi płaszczyznami koloru, które stają się tłem dla głównej narracji.
Uderza sposób, w jaki artystka sprawnie wydobyła postacie pierwszoplanowe. Wierzgający koń i walczący o utrzymanie się w siodle kowboj, namalowani z dużą precyzją, stanowią mocny, rzeźbiarski akcent na tle niemal abstrakcyjnej areny. Ta różnica w stopniu szczegółowości między pierwszym a drugim planem pozwala widzowi poczuć gwałtowność ruchu i fizyczny wysiłek jeźdźca. Nawet w palecie barwnej – w zestawieniu ciepłych brązów końskiej sierści z chłodnym błękitem bandy – odnaleźć można echa hopperowskiego wyczucia koloru, który buduje przestrzeń i psychologiczny dystans. Dzieło Susmend jest rzetelnym zapisem starcia człowieka ze zwierzęciem, w którym nowoczesny warsztat malarski służy do uchwycenia autentyzmu chwili.
O temacie obrazu: Scena rodzajowa i animalistyka
W malarstwie europejskim i amerykańskim scena rodzajowa połączona z animalistyką stanowi jeden z najbardziej ekspresyjnych sposobów narracji o relacji człowieka ze światem przyrody. Scena rodzajowa dokumentuje konkretne wydarzenie, obyczaj lub sport, nadając anonimowemu bohaterowi rangę archetypu walczącego z żywiołem. Animalistyka natomiast koncentruje się na rzetelnym oddaniu anatomii i fizjologii zwierzęcia, które w sytuacjach granicznych – takich jak wierzganie czy galop – staje się uosobieniem nieokiełznanej energii natury.
Historycznie temat ten ewoluował od obrazów przedstawiających sceny bitewne, reprezentacyjne, konne portrety władców czy polowania, po XIX-wieczny realizm skupiony na poszukiwaniu i oddaniu prawdy biologicznej. We współczesnej sztuce gatunek ten pełni rolę pomostu między tradycyjną figuracją a nowoczesnym studium ruchu, często wykorzystując fotograficzne kadrowanie, by uchwycić ułamek sekundy decydujący o wyniku starcia dwóch organizmów
O technice: Akryl na płótnie
Malarstwo akrylowe to stosunkowo nowa technika artystyczna wykorzystująca farby, w których spoiwem pigmentów i barwników jest wodna zawiesina syntetycznych żywic polimerowych. Medium to charakteryzuje się wyjątkową uniwersalnością, pozwalając na uzyskanie zarówno gładkich płaszczyzn, jak i gęstych struktur malarskich. Kluczową cechą akryli jest ich bardzo krótki czas schnięcia, co umożliwia artyście dynamiczną pracę i nakładanie kolejnych warstw koloru w krótkich odstępach czasu, bez ryzyka ich niekontrolowanego zmieszania. Z drugiej jednak strony, ta właściwość wymusza na artyście wysoką dyscyplinę pracy i precyzyjne zaplanowanie całej kompozycji, ponieważ po wyschnięciu akryle stają się całkowicie wodoodporne i dokonywanie korekt czy poprawek jest bardzo trudne.
Farby te wykazują również wysoką adhezyjność, trwale i łatwo przylegając do bardzo różnego podłoża (beton, stal, drewno, płótno, tworzywa sztuczne), zachowując przy tym intensywność pigmentów przez dziesięciolecia. Proces powstawania obrazu na płótnie wymaga uprzedniego zagruntowania tkaniny – pokrycia ją warstwą izolującą, która zapewnia przyczepność i chroni włókna przed wilgocią. Podobnie jak w przypadku obrazów olejnych, po wyschnięciu obraz akrylowy pokrywa się werniksem, który nie tylko chroni dzieło przed kurzem i promieniami UV, ale również ujednolica połysk powierzchni, wydobywając pełną głębię zastosowanej palety barwnej.
O malarce:
Sara Susmend (ur. 2004) – studentka Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku, absolwentka gdańskiego Liceum Sztuk Plastycznych im. Jacka Mydlarskiego ze specjalizacją malarską i graficzną. W swojej twórczości łączy rzetelny warsztat z wnikliwą obserwacją społeczną oraz inspiracjami czerpanymi z popkultury i oniryzmu.
Jej wczesne prace koncentrowały się na psychologii obserwatora i krytyce współczesnych barier komunikacyjnych (projekt „Związki frazeologiczne”), natomiast obecne poszukiwania skupiają się na dynamicznych, onirycznych portretach konnych. Inspiruje się malarstwem Luciana Freuda i Marka Tennanta. Aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym Gdańska, działając m.in. w kole naukowym Galeria Start. Więcej o artystce przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
