O obrazie:
W kameralnej kompozycji „Kiss” Szymon Goncerz podejmuje temat zmysłowego zbliżenia, przekładając figuratywny motyw pocałunku na autonomiczny język abstrakcji organicznej. Choć dzieło na pierwszy rzut oka operuje czystym gestem malarskim, uważny widz bez trudu dostrzeże koncepcyjny zarys dwóch pochylonych ku sobie sylwetek. Prowadzone po miękkich łukach pociągnięcia pędzla sugerują linię ramion, szyi i profili, a oś symetrii całego kadru wyznaczają zbiegające się w centralnym punkcie delikatne, rysunkowe linie ołówka i wąskie strugi błękitu. Praca pulsuje świeżością bezpośredniego gestu: widoczne zacieki lawendowej farby, swobodne przetarcia oraz werniksowany blask powierzchni sprawiają, że dzieło zachowuje energię pierwszej, intuicyjnej myśli artysty przelanej na podłoże.
Niewielka skala pracy (18 × 24 cm) oraz jej wyrazisty język formalny stawiają przed kolekcjonerem konkretne zadania aranżacyjne. Aby w pełni wyeksponować bogactwo mikro-faktury i dialog chłodnych pigmentów z ciepłym drewnem, dzieło wymaga odpowiedniej oprawy przestrzennej. Rekomenduje się ekspozycję obrazu w głębokiej ramie typu box z szerokim passe-partout (w kolorze złamanej bieli lub ciepłej szarości) bądź jako pracy wolnostojącej na minimalistycznej półce ekspozycyjnej w intymnej strefie wnętrza – np. w gabinecie, sypialni lub prywatnej bibliotece.
„Kiss” doskonale funkcjonuje również jako element przemyślanego dyptyku lub tryptyku z innymi miniaturami z tego cyklu, gdzie zwarta forma staje się punktem wyjścia do wielogodzinnej, indywidualnej kontemplacji z bliskiej odległości.
O temacie: Kameralna abstrakcja aluzyjna i mikro-formy
Abstrakcja aluzyjna to szczególny nurt sztuki bezprzedmiotowej, w którym artysta nie odcina się całkowicie od świata widzialnego, lecz syntetyzuje go do poziomu znaku, gestu lub powidoku pamięci. W przeciwieństwie do abstrakcji czystej, gdzie liczy się wyłącznie relacja koloru i płaszczyzny, odmiana aluzyjna pozostawia odbiorcy subtelne tropy: zarys anatomii, kierunek spojrzenia czy sugestię organicznego kontaktu. W tym ujęciu temat nie jest ilustrowany, lecz zakodowany w napięciach linii i dynamice plamy barwnej.
Realizacja takich kompozycji w małym, gabinetowym formacie zmienia relację między dziełem a widzem. Monumentalne płótna dominują otoczenie i wymagają dystansu, podczas gdy miniatury malarskie wymuszają podejście na wyciągnięcie ręki, budując doświadczenie intymne i kontemplacyjne. Mała skala staje się dla twórcy polem laboratoryjnym – miejscem, gdzie gest musi być precyzyjny, skondensowany i pozbawiony zbędnego sztafażu, a każdy milimetr podłoża niesie ładunek emocjonalny
O technice: farba olejna na desce
Malarstwo olejne na podłożu drewnianym to jedna z najstarszych i najbardziej prestiżowych technik w dziejach sztuki europejskiej, dominująca w pracowniach mistrzów na długo przed upowszechnieniem płótna w dobie renesansu. Twarda, sztywna struktura odpowiednio wysezonowanej deski (lipowej, dębowej czy topolowej) stawia przy malowaniu opór zupełnie inny niż sprężysta tkanina, umożliwiając niezwykłą precyzję oddania detalu, gładkie stapianie tonów oraz bezpośrednie rysowanie w mokrej warstwie farby. To właśnie na drewnianych deskach powstały największe arcydzieła malarstwa światowego, w tym Mona Lisa Leonarda da Vinci (namalowana na desce topolowej), Dama z gronostajem (na desce orzechowej) czy niderlandzkie miniatury Jana van Eycka, takie jak Portret małżonków Arnolfinich (na desce dębowej).
Proces tworzenia dzieła rozpoczyna się od drobiazgowego przygotowania deski, którą pokrywano wieloma warstwami gruntu kredowo-klejowego. Na tak przygotowaną powierzchnię artysta nanosił wstępny szkic kompozycji – pędzlem lub węglem – wyznaczający precyzyjnie ramy przyszłego dzieła. Następnie nakładano cienką, przezroczystą warstwę podkładową o neutralnym kolorze, która scalała optycznie całą kompozycję i stanowiła tonację wyjściową dla dalszych prac malarskich. Po zakończeniu pracy i wyschnięciu powłoki malarskiej lico zostaje zabezpieczone szlachetnym werniksem. Warstwa werniksowa chroni pigmenty przed czynnikami zewnętrznymi oraz wilgocią, a jednocześnie wydobywa głębię z przetarć laserunkowych i nadaje całości jednolity, nasycony blask.
O artyście
Szymon Goncerz (ur. 2001 w Rudzie Śląskiej) – artysta wizualny, student Wydziału Malarstwa (pracownia prof. Kingi Nowak) oraz Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki krakowskiej ASP. Asystent techniczny Wilhelma Sasnala. W swojej twórczości łączy konserwatorską erudycję technologiczną z ekspresyjną, intuicyjną abstrakcją organiczną. Tworzy malarskie powidoki pamięci, w których zacierają się granice między mikrokosmosem natury, biologiczną strukturą a autonomicznym gestem malarskim. Laureat II nagrody w konkursie „Przekrój. Fotoplastykon Jakuba Najbarta” (2024), uczestnik wystaw indywidualnych i zbiorowych w Warszawie i Krakowie. Dzieła artysty znajdują się w ofercie Galerii Wiele Sztuki. Pełny biogram artysty oraz jego pozostałe obrazy dostępne w ofercie Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
