O obrazie:
W tej monumentalnej, kapitalnej kompozycji Emilia Uksik sięga do najlepszych tradycji polskiego XIX-wiecznego symbolizmu i romantycznego pejzażu nastrojowego. Sceneria obrazu – opustoszałe gospodarstwo, zapadający się dach drewnianej chaty oraz plątanina bezlistnych, jakby spopielałych konarów – przywołuje echa malarstwa Artura Grottgera czy wczesnego Jacka Malczewskiego, w których zniszczony, ojczysty krajobraz niósł ładunek historycznej i egzystencjalnej żałoby. Całość spowija chłodna, niemal melancholijna mgła zacierająca granicę między ziemią a niebem. W tę surową, naznaczoną rozkładem przestrzeń artystka wprowadza element obcy i hipnotyzujący: zawieszoną w centrum, pulsującą ciemnym żarem, organiczną formę przypominającą jabłko, która zdaje się emitować własne, autonomiczne światło.
Tytułowa „Płonąca jabłoń” otwiera szerokie pole interpretacji metaforycznej. Z jednej strony motyw ten rezonuje z biblijną teofanią gorejącego krzewu – symbolem obecności sacrum w miejscu jałowym i dotkniętym zniszczeniem – z drugiej zaś stanowi komentarz do siły biologicznego odrodzenia. Płonący owoc staje się depozytariuszem życia i pamięci pośród martwoty krajobrazu. Malarka znakomicie różnicuje fakturę płótna: ażurowe, wibrujące zacieki w partii drzew zderza z mięsistym, rzeźbiarskim impastem na powierzchni świetlistej kuli. Dzieło operuje rzadką we współczesnym malarstwie powagą, stając się traktatem o trwaniu, cykliczności i nadziei tlącej się w ruinach dawnego porządku.
Praca o tak wyrazistej sile wyrazu i monumentalnym formacie stanie się wiodącym punktem przestrzeni kolekcjonerskiej – doskonale odnajdzie się w reprezentacyjnym salonie, bibliotece lub surowym, nowoczesnym lofcie, wprowadzając do wnętrza głęboki, kontemplacyjny nastrój.
O temacie: Pejzaż symboliczny i motyw ruiny
Pejzaż symboliczny wykształcił się w sztuce europejskiej XIX wieku jako reakcja na racjonalizm i dosłowność realizmu. Dla twórców epoki romantyzmu, a później Młodej Polski, natura przestała być jedynie tłem czy przedmiotem naturalistycznego zapisu, stając się projekcją stanów psychicznych, narodowej tożsamości i duchowych niepokojów. Szczególne miejsce w tym nurcie zajmuje motyw ruiny i opuszczonego siedliska – topos przemijania kultur, kruchości ludzkiego dzieła w konfrontacji z czasem oraz triumfu żywiołów przyrody.
We współczesnej praktyce artystycznej pejzaż symboliczny, zapewne z powodu jego trudności merytorycznej i intelektualnej jest stosunkowo rzadko podejmowany przez młodych twórców. W wykonaniu tak znakomitych i utalentowanych artystów jak Emilia Uksik staje się on mocnym, wyrazistym narzędziem pracy z pamięcią miejsc, traumą ekologiczną oraz poszukiwaniem nowego mitu. Wprowadzenie w zniszczony pejzaż pojedynczego, anomalnego znaku wizualnego przekształca topograficzny kadr w przestrzeń metafizyczną. Zamiast ilustrować konkretne wydarzenie, malarstwo to bada relację pomiędzy tym, co bezpowrotnie utracone, a tym, co w sposób niepowstrzymany dąży do ponownego odrodzenia.
O technice: Farba olejna na płótnie
Malarstwo olejne to szlachetna, tradycyjna technika artystyczna bazująca na farbach uzyskiwanych z połączenia drobno zmielonych pigmentów i barwników z schnącymi olejami roślinnymi, najczęściej lnianym, orzechowym lub makowym. O specyfice tego medium decyduje powolne twardnienie powłoki malarskiej w procesie utleniania, co daje malarzowi pełną kontrolę nad stopniowym budowaniem kompozycji, płynnym łączeniem tonów oraz tworzeniem złożonych układów wielowarstwowych. Podłoże z gęsto tkanego lnu, poddane odpowiedniemu klejeniu i pokryte elastyczną zaprawą malarską, stanowi nośnik o znakomitej trwałości i stabilności strukturalnej.
Artysta w tej technice ma możliwość swobodnego operowania pełnym spektrum gęstości farby – od rozrzedzonych, niemal akwarelowych spływów i półprzezroczystych warstw laserunkowych, po kryjące, gęste impasty nakładane szpachlą lub twardym pędzlem. Światło przenikające przez transparentne warstwy oleju odbija się od jasnego podłoża, tworząc charakterystyczne dla tego medium zjawisko wewnętrznej promienistości i głębi koloru. Całość kompozycji po całkowitym wyschnięciu powłoki zabezpiecza się werniksem końcowym, który chroni materię dzieła przed wpływem wilgoci i zanieczyszczeń, a także scala optycznie zróżnicowane partie matowe i błyszczące.
O artystce
Emilia Uksik (ur. 2002 r. w Opolu) – malarka, autorka instalacji, obiektów przestrzennych i działań performatywnych. Studentka V roku malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w renomowanej pracowni prof. Krzysztofa Gliszczyńskiego. Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Głubczycach (klasa skrzypiec) oraz Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Jana Cybisa w Opolu. Stypendystka Marszałka Województwa Pomorskiego (2026) oraz wielokrotna stypendystka Rektora ASP w Gdańsku.
W swojej twórczości łączy warsztat wielkoformatowego malarstwa olejnego z głęboką wrażliwością ekologiczną i namysłem nad tożsamością człowieka we współczesnym świecie. Jej malarstwo wyróżnia się dojrzałą pracą ze światłem, wielowarstwowym laserunkiem oraz dynamicznym dialogiem między organiczną plamą barwną a linearnym detalem. Równolegle realizuje zaangażowane projekty site-specific i performansy we współpracy z organizacją Ghost Diving Poland (m.in. cykl obiektów „Sieci Widmo” na molo w Sopocie, performans „Wynurzenie” w Gdyni czy instalacja „Dom na Dnie” w gdańskim Grid ArtHub).
Uczestniczka programu sieciowania artystycznego ZACZYN (2026), rezydentka Grid ArtHub (2025) oraz uczestniczka licznych wystaw zbiorowych w kraju (m.in. Galeria Sztuki Wozownia w Toruniu, GSW w Opolu, Galeria Sztuka Wyboru w Gdańsku, Slot Art Festival). Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
