O obrazie:
Malarstwo potrafi odtwarzać rzeczywistość lub też tworzyć nowe światy, inspirujące i pobudzające wyobraźnię, interpretujące na nowo historię lub wywołujące rozmaite emocje. Tak jest właśnie z twórczością Andrzeja Fronczaka: malarz umieszcza akcję swoich obrazów w bliżej nieokreślonych miejscach i czasie. Przedstawia nam nierzeczywiste, wymyślone miasta i budowle magicznie uczepione krawędzi urwiska, widzimy jakieś bezludne ruiny wiszące nad przepastną rozpadliną lub wyłaniające się z tajemniczej mgły. Wrośnięte w skałę szczątki miast wydają się być zespolone z otoczeniem i onirycznymi krajobrazami.
W tym nierzeczywistym, fantastycznym świecie panuje kolorystyczna cisza – dominują spokojne tony zaledwie paru barw; fiolety, delikatniejsze odcienie różowego, blade zielenie, biele i szarości. Ta zachowawcza paleta podkreśla statyczność kompozycji i pewien melancholijny nastrój, wyczuwalny podczas obcowania z jego obrazami. Minimalizm kolorystyczny jest tutaj celowym zabiegiem artystycznym; malarz przez takie subtelne oddziaływanie na widza chce przekazać jak najwięcej emocji, towarzyszących wędrówce po miejscach nieznanych.
Te wyciszone, jakby zadumane obrazy pasują do każdego typu wnętrz, zarówno sypialni czy salonu w domu lub mieszkaniu, świetnie też sprawdzą się w większych przestrzeniach industrialnych lub recepcyjnych biur czy hoteli.
O stylu: Realizm magiczny
Nazwa stylu w sztuce, stworzona w 1925 r. przez niemieckiego historyka i krytyka sztuki Franza Roha (1890 – 1965). Została użyta po raz pierwszy w eseju omawiającym nowy styl w malarstwie, zwanym jako nowy obiektywizm (nowa przedmiotowość, niem. Nueue Sachlichkeit). Z czasem pojęcie rozszerzyło się na te style malarstwa realistycznego, które stosowały zagadkowy, tajemniczy i magiczny język form. Kierunek ten, czerpiący inspirację z malarstwa metafizycznego, można traktować jako specyficzną formę, lub wstęp do surrealizmu.
Styl realizmu magicznego przywołuje wizje, przeżycia i nastroje ze świata snów. Efekt ten jest osiągany przez stosowanie na przykład nierealnej perspektywy i oświetlenia, oraz łączenie w czasami wręcz surrealistycznej i fantastycznej konwencji realistycznie namalowanych obiektów. W stylu tym tworzyli m.in. Giorgio de Chirico, Albert Carel Willink czy Leonora Carrington.
Niewątpliwie ten kierunek w malarstwie, łączący w nierzeczywistym klimacie dziwne konstrukcje i maszyny, fantastyczne lewitujące budynki i całe miasta zawieszone w onirycznych krajobrazach na trwale wpisał się w krajobraz sztuki współczesnej i długo pozostanie obecny nie tylko w zbiorach prywatnych kolekcjonerów, ale też w największych galeriach, muzeach i międzynarodowych domach aukcyjnych.
O technice:
Farba akrylowa to szybkoschnąca farba wykonana z pigmentu (substancji barwiącej pochodzenia naturalnego lub syntetycznego) zawieszonego w emulsji polimeru akrylowego (tworzywa sztucznego) i różnych dodatków, takich jak np. środki zwiększające elastyczność farby, oleje silikonowe lub stabilizatory. Większość współczesnych farb akrylowych jest produkowana na bazie wody, ale po wyschnięciu stają się one wodoodporne. W zależności od tego, jak bardzo farba zostanie rozcieńczona wodą lub zmodyfikowana dodatkami może mieć różny stopień wykończenia (od połysku do matu), a sam gotowy obraz akrylowy może przypominać akwarelę, gwasz, obraz olejny lub mieć własne, unikalne cechy nieosiągalne innymi materiałami.
Żywica akrylowa została wynaleziona przez niemieckiego chemika Otto Karla Röhma na początku lat 30-tych XX wieku. Już w 1934 roku niemiecka firma chemiczna BASF opracowała pierwszą nadającą się do użytku dyspersję akrylową (mieszaninę wody i cząsteczek żywicy akrylowej), która została opatentowana przez firmę Röhm and Haas. Ta syntetyczna farba łączyła niektóre właściwości klasycznej farby olejnej i akwareli. Pierwsze zastosowania nowego produktu nie miały jednak wiele wspólnego ze sztuką; wykorzystywano go głównie do zabezpieczania różnych elementów konstrukcyjnych i części budynków narażonych na wilgoć i zasolenie. W latach 1946-1949 amerykański artysta, przedsiębiorca i kolekcjoner sztuki Leonardem Bocour wraz ze swoim bratankiem Samem Goldenem wynaleźli roztworową farbę akrylową pod marką Magna, produkowaną na bazie benzyny lakowej. Sprzedawali są w swoim sklepie przy 15 Ulicy na Manhattanie takim artystom, jak światowej sławy malarze Willem de Kooning, Jackson Pollock czy Helen Frankenhalter. W latach 60-tych zostały wprowadzone do sprzedaży farby akrylowe produkowane na bazie wody.
Podstawowe różnice pomiędzy między farbą akrylową a olejną:
- Nośnikiem i spoiwem farb olejnych jest olej (lniany, makowy, z orzechów włoskich), natomiast w farbie akrylowej jako nośnik emulsji (zawiesiny) wykorzystywana jest woda. Dlatego mówi się, że farba olejna jest produkowana „na bazie oleju”, a farba akrylowa „na bazie wody” (jest „wodorozcieńczalna”).
- Główną praktyczną, warsztatową różnicą pomiędzy większością farb akrylowych i olejnych jest czas schnięcia. Oleje, w zależności od rodzaju i grubości nałożonych warstw mogą schnąć naprawdę bardzo długo (wiele dni). Z drugiej strony dają w ten sposób malarzowi więcej czasu na spokojne mieszanie kolorów, nakładanie laserunków i ewentualne rozmalowania (korekty) nieudanych fragmentów kompozycji. Ten „wolnoschnący aspekt” oleju może być postrzegany jako zaleta, ale z pewnością utrudnia życie artyście próbującemu pracować szybko. W przypadku akryli, wyschnięcie jednej lub dwóch warstw farby zajmuje zwykle 10 – 20 minut, w zależności od marki, jakości materiału, ewentualnych dodatków i poziomu wilgotności otaczającego środowiska.
- Powłoki farby olejnej mogą z czasem stopniowo żółknąć i tracić elastyczność, powodując pęknięcia w warstwie farby; w przypadku farby akrylowej spoiwem jest emulsja polimeru akrylowego i dlatego farba ta jest bardzo elastyczna, co zapobiega powstawaniu pęknięć.
- Farby olejne mogą wymagać w celu rozcieńczenia i czyszczenia narzędzi malarskich użycia różnych chemicznych rozpuszczalników, tymczasem mokrą (nie zaschniętą) farbę akrylową można rozcieńczać lub czyścić przy pomocy wody.
- Akryle można nakładać bezpośrednio na płótno, podczas gdy w przypadku farb olejnych płótno powinno być odpowiednio zgruntowane.
- Ponieważ olej lniany zawiera mniejszą cząsteczkę niż farba akrylowa, farba olejna jest w stanie wchłonąć znacznie więcej pigmentu. Nie wszystkie pigmenty farb olejnych są dostępne w akrylach i odwrotnie, ponieważ każde medium ma inne właściwości chemiczne.
O artyście:
W twórczości zawsze frapuje go poszukiwanie; dotyczy to zarówno tematu jak i rozwiązań technicznych. Czeka podświadomie na jakiś przypadek, który sam w sposób niezamierzony wyłoni się na płótnie. Bardzo lubi chwile, kiedy kilka uprzednio położonych plam koloru każe diametralnie przebudować kompozycję obrazu, tak aby lepiej oddać wrażenie i subtelne tajemnice z nim związane. W nadrealistyczny sposób przedstawia swoje postrzeganie pewnych zjawisk i przeżyć, a poprzez minimalizm kolorystyczny pokazuje jak najwięcej emocji towarzyszących wędrówce po miejscach nieznanych.
Prace Andrzeja Fronczaka wystawiane były w Polce oraz w Niemczech, USA, Dani, Holandii, Serbii, Włoszech, Ukrainie, Francji, Słowacji i Czechach. Jego obrazy znajdują się w zbiorach muzealnych, instytucjach państwowych, galeriach i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Czytaj więcej o artyście tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
