Martwa natura z cytrynami przypomina impresję na temat letniej sceny w ogrodzie, gdzie na pierwszym planie widzimy stół z mocno pofałdowanym obrusem i stojącą na nim, centralnie ulokowaną i klasyczną dla tego rodzaju malarstwa paterę z owocami, tło zaś stanowią lekko nacechowane elementami abstrakcyjnymi, biomorficzne formy roślinne.
Dominująca paleta kolorów jest wąska, prawie monochromatyczna – wyraźnie dominują zimne odcienie koloru niebieskiego, lekko ożywione w centralnym punkcie wysuwającymi się optycznie do przodu, nieco cieplejszymi żółciami. Dodatkowy efekt przestrzenności kompozycja uzyskała dzięki przechyleniu naczynia trochę do przodu, w naszym kierunku.
Malarze często sięgają po motywy owoców w martwych naturach. Ich kuliste formy doskonale nadają się do studiowania formalnego problemu wpływu koloru na modelunek, czyli wydobywanie trójwymiarowego, plastycznego kształtu przedmiotu za pomocą, na przykład, różnicowania partii zacienionych i oświetlonych (światłocień).
Obrazy przedstawiające martwą naturę z owocami, warzywami, dziczyzną lub rybami doskonale nadają się do kuchni czy jadalni. Jest w nich zawsze coś więcej niż tylko wspomnienie smakowitych, wspólnych posiłków czy chwil spędzonych przy kieliszku wina – oprócz oczywistych wrażeń estetycznych dają też pretekst do rozważań o stylistyce, kompozycji czy użytej palecie barw. Z kolei martwa natura z kwiatami, książkami czy instrumentami muzycznymi stanowi świetną ozdobę pokoju dziennego, salonu lub sypialni.
O temacie obrazu
Martwa natura w malarstwie to przedstawienie rzeczy nieożywionych: naczyń, żywności, martwych zwierząt, ciętych kwiatów, książek, instrumentów muzycznych, itp. przedmiotów użytkowych, ułożonych w efektowne kompozycje kształtów, kolorów, światła i cieni. Jest jednym z najstarszych rodzajów malarstwa (znane są np. znakomite warsztatowo motywy martwej natury zdobiące ściany rzymskich wilii w Herkulanum czy Pompejach). W Europie rozwija się jako odrębny rodzaj malarstwa od XVI-XVII wielu; słynne są zwłaszcza martwe natury pędzla mistrzów niderlandzkich. Temat ten odegrał dużą rolę m.in. w malarstwie postimpresjonistycznym (Paul Cézanne, Vincent van Gogh) i kubistycznym (Georges Braque), obecnie jest bardzo popularny wśród współczesnych artystów tworzących w różnych stylach.
Ciekawostka: Antyczni malarze byli niezwykle biegli w precyzyjnym, iluzjonistycznym wręcz odtwarzaniu w obrazach natury, lubowali się też w różnych konkursach i wyzwaniach artystycznych (dzisiaj powiedzielibyśmy, że były to odpowiedniki tik-tokowych challenge’ów). Rzymski historyk i pisarz Pliniusz Starszy przytacza anegdotę o jednym z takich pojedynków malarskich, stoczonych pomiędzy Parrazjosem i Zeuksisem, dwoma słynnymi malarzami greckimi żyjącymi na przełomie IV i III w p.n.e. Według tego przekazu, Zeuksis namalował martwą naturę z winogronami tak realistycznie, że ptaki zlatywały się, by je dziobać. W odpowiedzi na to Parrazjos zaprosił rywala do swojej pracowni, aby pokazać mu własny obraz. Kiedy Zeuksis chciał prędko podnieść zasłonę przykrywającą dzieło stwierdził, iż nie jest ona rzeczywista, lecz namalowana. Wówczas przyznał Parrazjosowi palmę pierwszeństwa za to, że potrafił wprowadzić w błąd nie ptaki, lecz samego artystę.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu.
Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
