O obrazie:
Pole obrazowe tej pracy ma kształt prostokąta ustawionego na krótszym boku i wymiary 70 cm na 120 cm. Jak na przedstawienie krajobrazowe, nie jest to najbardziej typowy układ płótna – jesteśmy przyzwyczajeni do wykorzystywania przy tym temacie raczej układu horyzontalnego. Naszym zdaniem, zastosowany format ma tutaj jednak doskonałe uzasadnienie – otwiera w obie strony cały kadr i pobudza naszą ciekawość, chcielibyśmy zajrzeć poza ramy ograniczające widok, spojrzeć na przedstawioną okolicę i zobaczyć szerszy obraz całego horyzontu.
Artysta umieścił w tej pracy linię horyzontu stosunkowo nisko, mniej więcej na wysokości ¼ dłuższego boku obrazu, pozostawiając sobie sporo miejsca na dobre rozegranie i przedstawienie dominującej w kompozycji dramatycznej sceny kłębiących się przed burzą chmur. Użycie kontrastującej w stosunku do zastosowanych w dolnej partii pracy kolorów ziemi zimnej palety pomieszanych odcieni niebieskiego, oświetlonych od spodu bladymi czerwieniami zachodzącego słońca podkreśla jeszcze dynamikę i napięcie oczekiwania na rozwój wypadków.
O temacie obrazu: pejzaż
W Chinach i Japonii malarstwo pejzażowe przez całe stulecia było cenionym i jednym z głównych gatunków sztuki wizualnej, natomiast na naszym kontynencie historia pejzażu jako samodzielnego gatunku malarskiego nie jest taka prosta.
W hellenistycznym malarstwie ściennym, czy w starożytnym Rzymie pejzaż jako temat samodzielny stanowił zasadniczo element dekoracji wnętrz. Później jednak stracił na popularności i aż do końca średniowiecza występował bardziej jako tło dla przedstawianych zdarzeń mitologicznych, historycznych czy religijnych.
Dopiero od XVI wielu malarstwo pejzażowe zaczęło przekształcać się w niezależną dziedzinę artystyczną i stopniowo zyskiwało na znaczeniu. Powstały różne jego odmiany i słynne szkoły pejzażu, m. in. francuska szkoła z Barbizon, czy szkoła angielska. Prawdziwy rozkwit tego tematu zaczął się jednak tak naprawdę za przyczyną impresjonistów, którzy uczynili z pejzażu jeden z najpopularniejszych rodzajów malarskich.
W XX wieku był częstym tematem podejmowanym przez artystów różnych kierunków – fowistów, kubistów, ekspresjonistów czy surrealistów. W Polsce malarstwo krajobrazowe rozwinęło się w połowie XIX wieku. Jako najwybitniejszych pejzażystów należy wymienić Józefa Chełmońskiego, braci Gierymskich, Władysława Podkowińskiego czy Jana Stanisławskiego.
Współczesny pejzaż w malarstwie polskim to mieszanina stylów i sposobów patrzenia na otaczający nas świat. Chociaż może wydawać się, że funkcjonuje nieco na marginesie głównego dyskursu artystycznego, to tacy artyści jak Stanisław Baj, Wilhelm Sasnal, Robert Motelski, Jacek Malinowski czy Daniel Gromacki (żeby wymienić jedynie znikomą część znakomitych pejzażystów z różnych pokoleń polskich malarzy) proponują nam w swoich pracach ogromną dawkę przeżyć estetycznych, dokumentując piękno zawarte w naturze.
O technice: akryl na płótnie:
Żywica akrylowa została wynaleziona przez niemieckiego chemika Otto Karla Röhma na początku lat 30-tych XX wieku. Już w 1934 roku niemiecka firma chemiczna BASF opracowała pierwszą nadającą się do użytku dyspersję akrylową (mieszaninę wody i cząsteczek żywicy akrylowej), która została opatentowana przez firmę Röhm and Haas. Ta syntetyczna farba łączyła niektóre właściwości klasycznej farby olejnej i akwareli.
Pierwsze zastosowania nowego produktu nie miały jednak wiele wspólnego ze sztuką; wykorzystywano go głównie do zabezpieczania różnych elementów konstrukcyjnych i części budynków narażonych na wilgoć i zasolenie. W latach 1946-1949 amerykański artysta, przedsiębiorca i kolekcjoner sztuki Leonardem Bocour wraz ze swoim bratankiem Samem Goldenem wynaleźli roztworową farbę akrylową pod marką Magna, produkowaną na bazie benzyny lakowej. Sprzedawali są w swoim sklepie przy 15 Ulicy na Manhattanie takim artystom, jak światowej sławy malarze Willem de Kooning, Jackson Pollock czy Helen Frankenhalter.
W latach 60-tych zostały wprowadzone do sprzedaży farby akrylowe produkowane na bazie wody. Malarze mogli więc modyfikować wygląd, twardość, elastyczność, teksturę i inne właściwości powierzchni farby akrylowej, używając różnych specjalistycznych dodatków lub po prostu dodając do niej wodę.
Farby akrylowe mają też zdolność do wiązania się z wieloma różnymi powierzchniami; można je stosować nie tylko na tradycyjnym płótnie, ale też na papierze, betonie, plastyku, szkle i wielu innych materiałach. Z tego też powodu są bardzo często stosowane przez artystów działających w domenie street-artu lub posługujących się techniką graffiti. Farby arylowe są również powszechnie stosowane w modelarstwie. Podobnie jak w przypadku malarstwa olejnego, gotowy obraz akrylowy pokrywa się izolacyjną warstwą usuwalnego werniksu w celu ochrony i zabezpieczenia farby przed kurzem, promieniowaniem UV czy zarysowaniami.
O artyście:
Jacek Malinowski urodził się w 1969 r, jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych im. Juliana Fałata w Bielsku-Białej. Obecnie mieszka w Trójmieście, Warszawie i w Toskanii.
Jego znakiem rozpoznawczym artysty są niezwykle klimatyczne i kolorystyczne (niekiedy wręcz ekspresjonistyczne w stylu) toskańskie pejzaże. Malarz zakochał się w tym regionie kilka lat temu i od tego czasu Toskania zawładnęła jego twórczością i wyobraźnią. Wraca do Włoch tak często, jak to możliwe i pracuje tam nad nowymi obrazami. Jak sam mówi o swojej twórczości, jego obrazy to ciągłe poszukiwanie ruchu, konfrontacja dynamicznych przestrzeni ze statyką płaszczyzn. Więcej o malarzu przeczytasz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
